Tedavi alan kronik hepatit B'li hastaların değerlendirilmesi
Assessment of treated patients with chronic hepatitis B
- Tez No: 986316
- Danışmanlar: PROF. DR. AHMET UYANIKOĞLU
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: İç Hastalıkları, Internal diseases
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Harran Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Giriş ve Amaç: Kronik Hepatit B (KHB), dünya genelinde, ülkemizde ve bölgemizde önemli bir halk sağlığı sorunudur. Bu çalışmanın amacı, kronik hepatit B hastalarında entekavir, tenofovir disoproksil fumarat (TDF) ve tenofovir alafenamid (TAF) tedavilerinin serolojik, virolojik ve biyokimyasal yanıtları ile siroz, hepatoselüler karsinom (HCC) ve mortalite gibi klinik sonlanım noktaları üzerindeki etkilerini gerçek yaşam verileri ışığında retrospektif olarak incelemektir. Gereç ve Yöntem: Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Gastroenteroloji Ünitesinde 2010–2024 yılları arasında takip edilen, kronik hepatit B tanısı ile entekavir, tenofovir disoproksil fumarat (TDF) ve tenofovir alafenamid (TAF) tedavisi alan ve en az bir yıl süreyle izlenen toplam 488 hastanın, tedavi başlangıcından itibaren beş yıla kadar olan serolojik yanıtları (HBsAg, AntiHBs, HBeAg, Anti-HBe), HBV DNA düzeyleri, AST, ALT, bilirubin, alfa-fetoprotein (AFP), albümin, trombosit sayıları ve ultrasonograf (USG) bulguları retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Hastaların en son takip yılındaki nihai klinik durumları; siroz, hepatoselüler karsinom (HCC), karaciğer transplantasyonu ve eksitus açısından analiz edilmiştir. Bulgular: Toplam hasta sayısı başlangıçta 488 iken, dördüncü yıl sonunda 397 idi. Hastaların tedavi, cinsiyet ve yaş dağılımı, sırasıyla entekavir 146 hastanın 93'ü (%63,7) erkek, 56,01±15,07, TDF alan 292 hastanın 177'si (%60,6) erkek, 51,21±13,72, TAF alan 50 hastanın 36'sı (%72) erkek, 53,54±13,65 yaş idi. Dördüncü yıl sonunda HBsAg kaybı görülmedi, HBeAg pozitif 32 hastanın 13'ünde (%41,6), HBeAg kaybı gelişirken, bunların 10'unda (%31,3) Anti-HBe pozitifleşmesi saptandı. Dördüncü yıl sonunda HBV DNA negatifleşme oranları entekavir ve TAF gruplarında %98, TDF grubunda ise %94 olarak saptandı. Dördüncü yıl sonunda AST normalleşme oranları entekavir, TAF ve TDF gruplarında sırasıyla %82, %92 ve %86, ALT için %78, %90 ve %84 olarak saptandı ve biyokimyasal iyileşmenin en yüksek düzeye ulaştığı tedavi seçeneğinin TAF olduğu görüldü. İzlem süresince nonsirotik hastalarda entekavir grubunda 2 hastada, TDF grubunda 1 hastada yeni siroz gelişimi izlendi TAF grubunda yeni siroz gelişimi saptanmadı. Sirotik evreden nonsirotik evreye gerileme entekavir grubunda izlenmezken, TAF ve TDF gruplarında birer hastada saptandı. Dört yıllık izlemde toplam üç HCC olgusu saptanmış olup HCC'nin yalnızca entekavir (biri sirotik, biri nonsirotik zeminde) ve TDF (sirotik zeminde) gruplarında geliştiği, buna karşın TAF tedavisi alan hiçbir iii hastada HCC saptanmadı. Toplam 16 hasta (en sık neden karaciğer yetmezliği nedeniyle) kaybedildi, ölüm nedenlerinin dağılımı tedavi grupları arasında farklılık göstermedi. Sonuç: Gerçek yaşam verilerine dayalı bu retrospektif çalışmada, kronik hepatit B tanısı ile entekavir, tenofovir disoproksil fumarat (TDF) ve tenofovir alafenamid (TAF) tedavisi alan hastaların serolojik, virolojik ve biyokimyasal tedavi yanıtları ile klinik sonlanım noktaları değerlendirilmiştir. Çalışmanın bulguları, her üç nükleoz(t)id analoğu tedavisinin uzun dönem virolojik ve biyokimyasal yanıt açısından benzer düzeyde etkili olduğunu, karaciğer fonksiyon parametrelerinde iyileşme sağladığını ve karaciğerle ilişkili olaylar ile mortalite açısından karşılaştırılabilir etkinlik profiline sahip olduğunu göstermektedir. İzlem süresi boyunca HBsAg kaybı ve Anti-HBs serokonversiyonunun gözlenmemesi, mevcut tedavilerin HBsAg kaybı üzerindeki etkisinin sınırlı olduğunu ortaya koymaktadır. Bu bulgular, daha uzun süreli izlem sonuçlarına ve farklı tedavi yaklaşımlarını değerlendiren çalışmalara ihtiyaç olduğunu düşündürmektedir.
Özet (Çeviri)
Background and Aim: Chronic hepatitis B (CHB) is a significant public health issue worldwide, as well as in our country and region. The aim of this study was to retrospectively evaluate, in a real-world setting, the serological, virological, and biochemical responses to entecavir, tenofovir disoproxil fumarate (TDF), and tenofovir alafenamide (TAF) treatments in patients with chronic hepatitis B, as well as their impact on clinical outcomes such as cirrhosis, hepatocellular carcinoma (HCC) and mortality. Materials and Methods: Between 2010 and 2024, a total of 488 patients with chronic hepatitis B who were followed at the Gastroenterology Unit of Harran University Faculty of Medicine, received entecavir, tenofovir disoproxil fumarate (TDF), or tenofovir alafenamide (TAF), and attended follow-up visits for at least one year were included in the study. Five-year serological responses (HBsAg, anti-HBs, HBeAg, anti-HBe), HBV DNA levels, AST and ALT levels, bilirubin, alpha-fetoprotein (AFP), albumin, platelet counts, and ultrasonography (USG) findings were evaluated. In addition, patients' final clinical outcomes at the last year of followup, including cirrhosis, hepatocellular carcinoma (HCC), liver transplantation, and death, were assessed. Results: The total number of patients was 488 at baseline and decreased to 397 by the end of the fourth year. Regarding treatment, sex, and age distribution, 93 of 146 patients (63.7%) in the entecavir group were male with a mean age of 56.01 ± 15.07 years; 177 of 292 patients (60.6%) in the TDF group were male with a mean age of 51.21 ± 13.72 years; and 36 of 50 patients (72%) in the TAF group were male with a mean age of 53.54 ± 13.65 years. By the end of the fourth year, no HBsAg loss was observed. Among the 32 HBeAg-positive patients, HBeAg loss occurred in 13 patients (41.6%), and Anti-HBe seroconversion was detected in 10 of these patients (31.3%). At the end of the fourth year, HBV DNA negativity rates were 98% in the entecavir and TAF groups and 94% in the TDF group. AST normalization rates at the fourth year were 82%, 92%, and 86% in the entecavir, TAF, and TDF groups, respectively, while ALT normalization rates were 78%, 90%, and 84%, respectively. The highest level of biochemical improvement was observed in the TAF treatment group. During the follow-up period, new-onset cirrhosis developed in two non-cirrhotic patients in the entecavir group and in one patient in the TDF group, whereas no new cirrhosis cases were observed in the TAF v group. Regression from the cirrhotic to the non-cirrhotic stage was not observed in the entecavir group but was detected in one patient each in the TAF and TDF groups. Over the four-year follow-up period, a total of three cases of hepatocellular carcinoma (HCC) were identified. HCC developed only in the entecavir group (one patient with cirrhotic and one with noncirrhotic background) and in the TDF group (one patient with cirrhotic background), while no HCC cases were observed among patients receiving TAF therapy. A total of 16 patients died, most commonly due to liver failure, and the distribution of causes of death did not differ among the treatment groups. Conclusion: In this real-world, retrospective study, serological, virological, and biochemical treatment responses, as well as clinical outcomes, were evaluated in patients with chronic hepatitis B receiving entecavir, tenofovir disoproxil fumarate (TDF), or tenofovir alafenamide (TAF). The findings indicate that all three nucleos(t)ide analog treatments are similarly effective in achieving long-term virological and biochemical responses, improve liver function parameters, and have comparable efficacy profiles in terms of liver-related events and mortality. The absence of HBsAg loss and Anti-HBs seroconversion during the follow-up period suggests a limited effect of the current therapies on HBsAg clearance. These results highlight the need for studies with longer follow-up durations and investigations comparing different treatment strategies.
Benzer Tezler
- Kronik Hepatit B'li olgularda interferon-alfa+lamuvidin kombine tedavisinin etkinliğinin ve güvenirliğinin araştırılması
Evaluation of safety and efficacy of lamivudine plus interferon therapy in patients in chronic hepatitis B
HANEFİ CEM GÜL
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
1999
Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik MikrobiyolojiGataEnfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı
- Kronik hepatit B ve hepatit C infeksiyonunun anti-viral tedavisinin değerlendirilmesi
Başlık çevirisi yok
MEHMET AKKUŞ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2003
Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik MikrobiyolojiOndokuz Mayıs ÜniversitesiKlinik Mikrobiyoloji ve Enfeksiyon Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MUSTAFA SÜNBÜL
- Düzce ilinde kronik Hepatit B ve C hastalarının epidemiyolojik özellikleri ve tedavilerinin değerlendirilmesi
Evaluation of epidemiologic characteristics and theraphy of chronic hepatitis B and C patients in Duzce
ERTUĞRUL GÜÇLÜ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2009
Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik MikrobiyolojiDüzce ÜniversitesiEnfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MEHMET FARUK GEYİK
- Kronik Hepatit B'li hastalarda Pegile İnterferon tedavi etkinliğinin retrospektif değerlendirilmesi
The retrospective evaluation of the efficiency of the treatment with Pegylated Interferon in patients with Chronic Hepatitis B Infection
ZAHİDE ÇELİK
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2010
Gastroenterolojiİnönü Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MURAT ALADAĞ
- Kronik hepatit B ve kronik hepatit C'li hastalarda tedavi öncesi ve tedavi sonrası serum neopterin düzeylerinin değerlendirilmesi
To evaluate the levels of neopterin in the patients with chronic B and C hepatitis before and after therapy
SERAP ÖZÇİMEN
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2010
MikrobiyolojiSelçuk ÜniversitesiKlinik Mikrobiyoloji ve Enfeksiyon Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MEHMET BİTİRGEN