Ankara Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastaneleri acil servislerinde görev yapan hekim ve intern hekimlerin adli rapor bilgi düzeyinin ölçülmesi
Assessment of the medico-legal report knowledge level of physicians and medical interns working in the emergency departments of Ankara University Hospitals of Health Practice and Research
- Tez No: 985329
- Danışmanlar: DR. ÖĞR. ÜYESİ EMRAH EMİRAL
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Adli Tıp, Forensic Medicine
- Anahtar Kelimeler: Adli raporlar, Forensic reports
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Ankara Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Adli Tıp Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Adli olgularla sıkça karşılaşılan acil servislerde görev yapan hekimlerin adli rapor düzenleme konusundaki bilgi düzeylerinin yeterli olup olmadığı önemli bir adli sorumluluk konusudur. Bu çalışma acil serviste görev yapan hekimlerin adli rapor düzenleme konusundaki bilgi düzeylerinin; yaş, cinsiyet, mesleki deneyim süresi ve mesleki unvanları ile ilişkisini değerlendirmeyi amaçlamıştır. Ayrıca, katılımcıların bu alanda meslek yaşamları boyunca tekrarlayan eğitime ihtiyaç duyup duymadıklarının belirlenmesi hedeflenmiştir. Elde edilen bulgular doğrultusunda, adli rapor yazım sürecindeki eksikliklerin belirlenmesi, ilgili eğitim içeriklerinin geliştirilmesine katkı sağlanması ve hekimlerin adli sorumluluklarını daha bilinçli bir şekilde yerine getirebilmelerine yönelik eğitim planlamalarına veri sunulması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu kesitsel ve tanımlayıcı çalışmaya, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Acil Servislerinde görev yapan toplam 251 araştırma görevlisi ve intern hekim dâhil edilmiştir. Veriler, adli rapor düzenleme sürecine ilişkin bilgi ve tutumları değerlendiren yapılandırılmış bir anket aracılığıyla toplanmıştır. Anket formunda; demografik veriler, mesleki deneyim ile ilgili 5 soru, kişisel yorum içeren 3 soru ve bilgi düzeyini ölçmeye yönelik çoktan seçmeli 27 soru yer almaktadır. Katılımcılara anket çevrimiçi (Google Forms) veya yüz yüze uygulama yoluyla ulaşılmıştır. İstatistiksel analizler SPSS programı kullanılarak yapılmış, p<0,05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya toplam 251 hekim dâhil edilmiştir. Katılımcıların %62,2'si kadın, %37,8'i erkek olup; %29,9'u araştırma görevlisi hekim, %70,1'i intern hekimdir. Katılımcıların büyük çoğunluğu (%96,8) adli tıp eğitimi aldığını belirtmiştir. Toplam doğru cevap sayısı ortalaması 18,93±3,5 olup, en düşük ve en yüksek doğru cevap sayıları sırasıyla 4 ve 26 olarak saptanmıştır. Doğru cevapların 18-21 aralığında yoğunlaştığı görülmüştür. Soru bazında bakıldığında gruplar arasında anlamlı farklar olsa da, Toplam doğru cevap sayıları meslek ünvanına, meslek süresine ve cinsiyete göre karşılaştırıldığında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. Adli raporların biçimsel unsurlarına ilişkin 6.7. ve 8. sorularda doğru yanıt oranları sırasıyla %99,2, %98,4 ve %99,6 bulunmuş, özellikle kimlik bilgileri, rapor düzenleme zamanı ve adli raporların hekimlerin yasal yükümlülüğü olup olmadığına ilişkin sorularda katılımcıların büyük çoğunluğunun doğru bilgiye sahip olduğu görülmüştür. Adli rapor düzenlerken Türk Ceza Kanunu'nda Tanımlanan Yaralama Suçlarının Adli Tıp Açısından Değerlendirilmesi Rehberi'nden yararlanma oranı %50,2 bulunmuştur. Bu oran intern hekimlerde %55,7, araştırma görevlisi doktorlarda %37,3, üç yılın altındaki hekimlerde %54,5, 3 yıl ve üzeri mesleki deneyime sahip hekimlerde ise %33,3 olarak tespit edilmiştir. Yüz sınırları tanımı konusunda intern hekimler %73,3 oranında bilgi sahibiyken, bu oran araştırma görevlisi hekimlerde %56 olarak saptanmıştır. Ön rapor geçici rapor ayrımını sorgulayan soruda doğru yanıt verme oranlarının internlerde %36,9, araştırma görevlisi doktorlarda %20, üç yılın altındaki hekimlerde %35,5, 3 yıl ve üzeri mesleki deneyime sahip hekimlerde ise %17,6 olduğu görülmüştür. İnternlerde ve 3 yılın altında mesleki deneyime sahip hekimlerde doğru yanıt oranlarının anlamlı olarak daha yüksek olduğu görülmüştür. Alt alanlar karşılaştırıldığında, en yüksek (0,81±0,25) doğru yanıt oranlarının“yaşamı tehlikeye sokan yaralanmalar”başlığında, en düşük (0,36±0,30) doğru yanıt oranlarının ise“basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek yaralanmalar”başlığında olduğu belirlenmiştir. Adli rapor düzenleme sürecine ilişkin öz değerlendirmelerde, tıp fakültesinde verilen adli tıp eğitimini yeterli bulanların oranı internlerde %30,9, araştırma görevlisi doktorlarda %23,3, 3 yılın altında mesleki deneyime sahip hekimlerde %32,3, 3 yıl ve üzeri mesleki deneyime sahip hekimlerde ise %14,3 bulunmuştur. İntern hekimlerin %93,1'i, araştırma görevlisi doktorların %93,3'ü düzenli aralıklarla eğitim verilmesi gerektiğini belirtmiştir. Hekimin yasal sorumluluklarını düzenleyen mevzuat hakkında yeterli bilgiye sahip olup olmadığını sorgulayan soruda kendi bilgi düzeyini yeterli gören katılımcıların toplam doğru cevap sayılarının, kendini yetersiz görenlere kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek olduğu saptanmıştır. Bu soruda kendini yeterli gören katılımcıların oranı; oranı internlerde %24, araştırma görevlisi doktorlarda %3, 3 yılın altında mesleki deneyime sahip hekimlerde %26, 3 yıl ve üzeri mesleki deneyime sahip hekimlerde ise %1 bulunmuştur. Bu soruda internlerde ve 3 yılın altında mesleki deneyime sahip hekimlerde kendini yeterli görme oranlarının anlamlı olarak daha yüksek olduğu görülmüştür. Sonuç: Bu çalışma, acil serviste görev yapan hekimlerin adli rapor düzenleme konusunda bazı alanlarda eksikliklerinin bulunduğunu göstermiştir. Bulgular, adli rapor yazımında Türk Ceza Kanunu'nda Tanımlanan Yaralama Suçlarının Adli Tıp Açısından Değerlendirilmesi Rehberi'nin etkin kullanımının, ön rapor-kati rapor ayrımının doğru yapılmasının ve raporların içerik açısından standartlaştırılmasının önemini ortaya koymaktadır. Elde edilen sonuçlar, adli rapor düzenleme sürecinin eğitim ve denetim mekanizmalarıyla desteklenmesinin gerekliliğine işaret etmektedir.
Özet (Çeviri)
Aim: In emergency departments, where forensic cases are frequently encountered, the adequacy of physicians' knowledge regarding the preparation of forensic reports constitutes an important medico-legal responsibility. This study aimed to evaluate the knowledge levels of physicians working in the emergency department concerning forensic report preparation and to examine their relationship with age, sex, professional experience, and professional title. In addition, it was aimed to determine whether the participants perceived a need for recurrent training in this field throughout their professional careers. Based on the findings obtained, the study sought to identify deficiencies in the forensic reporting process, contribute to the development of relevant educational content, and provide data to support educational planning aimed at enabling physicians to fulfill their medico-legal responsibilities more effectively. Materials and Methods: This cross-sectional and descriptive study included a total of 251 research assistants and intern physicians working in the emergency departments of Ankara University Faculty of Medicine Hospital. Data were collected using a structured questionnaire designed to assess knowledge and attitudes related to the forensic report preparation process. The questionnaire consisted of demographic variables, five questions related to professional experience, three questions assessing personal opinions, and 27 multiple-choice questions aimed at evaluating knowledge levels. Participants were reached either through an online survey platform (Google Forms) or via face-to-face administration. Statistical analyses were performed using the SPSS software package, and a p value of <0.05 was considered statistically significant. Results: A total of 251 physicians were included in the study; 62.2% were female and 37.8% were male. Of the participants, 29.9% were research assistant physicians and 70.1% were intern physicians. The majority of participants (96.8%) reported having received forensic medicine education. The mean total correct answer score was 18.93±3.5, with minimum and maximum scores of 4 and 26, respectively, and correct answers were mainly concentrated between 18 and 21. Although significant differences were observed in certain individual questions, no statistically significant differences were found in total correct answer scores according to professional title, duration of professional experience, or sex. Correct response rates for questions related to the formal components of forensic reports (Questions 6, 7, and 8) were 99.2%, 98.4%, and 99.6%, respectively. The rate of using the Turkish Penal Code Injury Assessment Guideline during forensic report preparation was 50.2%, being higher among interns (55.7%) and physicians with less than three years of experience (54.5%) compared to research assistants (37.3%) and those with three or more years of experience (33.3) (p<0.05). Knowledge of facial boundaries was reported by 73.3% of interns and 56.0% of research assistant physicians. In topics related to permanent facial scarring, interns and physicians with less than three years of experience demonstrated significantly higher correct response rates. Correct response rates for distinguishing preliminary from definitive forensic reports were 36.9% among interns, 20.0% among research assistants, 35.5% among physicians with less than three years of experience, and 17.6% among those with three or more years of experience, with significantly higher rates among interns and less experienced physicians (p<0.05). When subdomains were compared, the highest mean correct response rate was observed in life-threatening injuries (0.81±0.25), while the lowest was found in injuries treatable with simple medical intervention (0.36±0.30). Regarding self-assessment, the proportion of participants who considered undergraduate forensic medicine education sufficient was 30.9% among interns, 23.3% among research assistants, 32.3% among physicians with less than three years of experience, and 14.3% among those with three or more years of experience, with significantly higher rates in the less experienced group. The vast majority of interns (93.1%) and research assistants (93.3%) stated that regular training was necessary. Participants who considered themselves sufficiently knowledgeable about medico-legal regulations had significantly higher total correct answer scores than those who did not. The proportion of participants who perceived themselves as sufficient was 24% among interns, 3% among research assistants, 26% among physicians with less than three years of experience, and 1% among those with three or more years of experience, with significantly higher self-perceived sufficiency among interns and less experienced physicians. Conclusion: This study indicates that physicians working in emergency departments have deficiencies in certain areas of forensic report preparation. The findings emphasize the importance of the effective use of the Turkish Penal Code Injury Assessment Guideline, the accurate distinction between preliminary and definitive forensic reports, and the standardization of report content. The results suggest that the forensic reporting process should be supported by structured education and supervision mechanisms.
Benzer Tezler
- Gülhane Askeri Tıp Akademisi (GATA) ve Haydarpaşa hastanelerinde çalışan stajyer hemşire ve astsubay öğrencilerin ilk ve acil yardım bilgilerinin değerlendirilmesi
Başlık çevirisi yok
MÜBECCEL TUNCER
Yüksek Lisans
Türkçe
1993
HastanelerGazi ÜniversitesiKazalarda Acil Yardım ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. REMZİ AYGÜN
- Bir üniversite hastanesinin acil servisinde çalışan doktor ve hemşirelerin yaşadığı iş stresinin iş sağlığı ve güvenliği çerçevesinde değerlendirilmesi
Assesment of work stress that doctors and nurses lived, working in emergency department of a university hospital, in the frame of occupational health and safety
MELEKNAZ KELEŞ
Yüksek Lisans
Türkçe
2018
Halk SağlığıGazi Üniversitesiİş Sağlığı ve Güvenliği Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MUSTAFA NECMİ İLHAN
- Acil servis sağlık çalışanlarının aile tanıklı resüsitasyon uygulamasına ilişkin görüş ve deneyimleri
Opinions and experiences of emergency service healthcare professionals regarding family witnessed resuscitation
TUĞBA GÜNEY
Yüksek Lisans
Türkçe
2023
HemşirelikHacettepe ÜniversitesiHemşirelik Esasları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. LEYLA DİNÇ
- Tip 2 diyabet hastalarında bakım kalitesi ve tedaviye uyum düzeyi ile yaşam kalitesi ve yatış maliyetleri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi
Evaluation of the relationship between quality of care and level of compliance with treatment and quality of life and hospitalization costs in Type 2 diabetes patients
MEHMET IŞIK
Doktora
Türkçe
2024
Sağlık YönetimiAnkara ÜniversitesiSağlık Kurumları Yönetimi Ana Bilim Dalı
PROF. DR. YASEMİN AKBULUT