Hiperglisemi ile başvuran ve diyabete spesifik otoantikor bakılan erişkin hastalarda diyabet tipi, metabolik durum ve tedavi sonuçlarının değerlendirilmesi
Assessment of diabetes type, metabolic profiles, and treatment outcomes in adults presenting with hyperglycemia and undergoing testing for diabetes-specific autoantibodies
- Tez No: 984374
- Danışmanlar: DR. ÖĞR. ÜYESİ AYTEN ERAYDIN
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: İç Hastalıkları, Internal diseases
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Pamukkale Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Diyabetes mellitus(DM), kan şekeri yüksekliği ile karakterize, heterojen seyirli kronik bir metabolik hastalıktır. DM klinik, patofizyolojik ve genetik özelliklere göre dört kategoriye ayrılır: Tip 1 DM, Tip 2 DM, diğer nedenlere bağlı spesifik tipler ve gestasyonel DM diyabet tanısı doğrulanmış bir hastada ikinci aşamada diyabet tipinin belirlenmesi tanı, tedavi ve diyabet komplikasyonları açısından önemlidir. Biz bu çalışmada hiperglisemi ile başvuran ve diyabete spesifik otoantikor istenen erişkin hastalarda diyabet tipinin, metabolik durum ve tedavi sonuçlarının değerlendirilmesini amaçladık. Son 5 yıl içerisinde Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Endokrinoloji ve Metabolizma B.D. Polikliniği' ne hiperglisemi ile başvuran ve diyabete spesifik otoantikor bakılan 350 hasta dahil edilmiştir. Veriler SPSS programı ile düzelenmiş olup veri sisteminden hastaların verileri (yaş, cinsiyet, boy, kilo, başvuru şekli-ketoz vb., aile öyküsü, otoimmün hastalık varlığı, serum açlık kan şekeri, BFT, KCFT, HbA1c, c-peptit, insülin, TSH, sT4, sT3, Anti-TPO, Anti-TG, demir, ferritin, B12, çölyak antikorları, PTH, kalsiyum, D vitamini, başlanan tedavi ve tedaviden 6 ay sonraki sonuçları) retrospektif olarak taranmıştır. 350 hastanın %38.9'u kadın, %61,1' i erkekti, yaş ortalaması 37,9±10,7 idi. Hastaların %68.6' sı diyabet tiplendirmesi nedeniyle yönlendirilmişti. Veri grubumuzun %59,4 ile büyük çoğunluğu Tip 2 DM hastalarıydı. Tip 1 DM tanısı ile takip ettiğimiz grubun oranı %29,7'ydi. MODY ve LADA hastalarının oranı literatürle uyumlu olarak sırasıyla %2 ve %5,7 olarak bulundu. Tip 1 DM hastalarında hipotiroidi gibi otoimmün hastalıklar yüksek görülürken, Tip 2 DM hastalarında hipertansiyon görülme sıklığının anlamlı olduğu görülmüştür. Obezite en çok Tip 2 DM ve dual DM hastalarında görülmekte olup anlamlı kabul edildi (p 0,001). Otoantikor pozitifliği Tip 1 DM ve dual DM tiplerinde yüksek oranda görüldü (p 0,0001). LADA tanısı alan hastalarda en yüksek oranda (%85) GADA pozitifliği görüldü. Tanı yaşına baktığımızda Tip 1 DM'li hastaların, Tip 2 DM ve LADA tanılı hastalara göre daha genç olduğunu görmekteyiz (p 0,0001). Tanı yaşına baktığımızda LADA tanısına sahip hastaların ortalama 38,2 ile en ileri yaşta tanı alan hastalar olduğu görülmektedir. Tip 1 DM tanısına sahip hastaların c-peptit düzeylerinin %92,3 düşük olduğu görüldü. Çalışmamızda bulunan MODY tiplerinde en sık görülenin literatürle uyumlu olarak MODY 2 olduğu görüldü. Diyabet riskine ve ilerlemesine katkıda bulunan, her bireyde değişken çoklu patofizyolojik süreçlerin fenotipi belirlediğini ve tedavi için kullanılabileceğini öne sürmektedir. Hem Tip 1 hem de Tip 2 DM' de, genetik ve çevresel faktörler, klinik olarak hiperglisemi olarak ortaya çıkan β hücresi kütlesinin ve/veya fonksiyonunun ilerleyici kaybına neden olabilir. Hiperglisemi ortaya çıktığında, tüm diyabet türlerinden muzdarip kişiler, ilerleme hızları farklı olsa da, aynı kronik komplikasyonları geliştirme riski altındadır. Bu yüzden doğru tiplendirme tedavi ve komplkasyonlar açısından önem arzetmektedir.
Özet (Çeviri)
Diabetes mellitus (DM) is a chronic metabolic disease characterized by hyperglycemia and heterogeneous progression. DM is classified into four categories according to clinical, pathophysiological, and genetic characteristics: Type 1 DM, Type 2 DM, specific types due to other causes, and gestational DM. After confirming the diagnosis of diabetes, determining the diabetes type in the second step is important for diagnosis, treatment, and diabetes-related complications. In this study, we aimed to assess the diabetes type, metabolic status, and treatment outcomes in adult patients presenting with hyperglycemia for whom diabetes-specific autoantibodies were requested. A total of 350 patients who presented with hyperglycemia to the Endocrinology and Metabolism outpatient clinic of Pamukkale University Faculty of Medicine within the last 5 years and had diabetes-specific autoantibodies measured were included. The data were organized using SPSS, and patient information (age, sex, height, weight, presentation type—such as ketosis—family history, presence of autoimmune disease, serum fasting glucose, LFTs, TFTs, HbA1c, C-peptide, insulin, TSH, FT4, FT3, Anti-TPO, Anti-TG, iron, ferritin, B12, celiac antibodies, PTH, calcium, vitamin D, initial treatment, and 6- month treatment outcomes) was retrospectively reviewed from the data system. Of the 350 patients, 38.9% were female and 61.1% were male, with a mean age of 37.9 ± 10.7 years. A total of 68.6% of the patients were referred for diabetes classification. The majority (59.4%) were diagnosed with Type 2 DM. The proportion of patients followed with a Type 1 DM diagnosis was 29.7%. The rates of MODY and LADA were found to be 2% and 5.7%, respectively, in accordance with the literature. Autoimmune diseases such as hypothyroidism were more common in Type 1 DM patients, while hypertension was significantly more prevalent in Type 2 DM patients. Obesity was most common in Type 2 DM and dual DM groups, which was found to be statistically significant (p=0.001). Autoantibody positivity was more frequent in the Type 1 DM and dual DM groups (p<0.0001). Among patients diagnosed with LADA, GADA positivity was the highest at 85%. Regarding age at diagnosis, Type 1 DM patients were younger compared with those with Type 2 DM and LADA (p<0.0001). Patients with LADA had the highest mean age at diagnosis, with an average of 38.2 years. C-peptide levels were low in 92.3% of patients with Type 1 DM. Among MODY types identified in our study, MODY 2 was the most common, consistent with the literature. The multiple pathophysiological processes contributing to diabetes risk and progression vary among individuals, determining the phenotype and providing guidance for treatment. In both Type 1 and Type 2 DM, genetic and environmental factors may lead to progressive loss of β-cell mass and/or function, which clinically manifests as hyperglycemia. Once hyperglycemia develops, individuals with any type of diabetes are at risk for the same chronic complications, although the rate of progression may differ. Therefore, accurate classification is crucial for treatment and prevention of complications.
Benzer Tezler
- Laboratuvar tetkiklerinde hipoglisemi saptanan hastaların etiyolojik açıdan değerlendirilmesi
Etiological evaluation of patients with hypoglycaemia in laboratory examinations
MERVE IRMAK
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2020
İç HastalıklarıSağlık Bilimleri Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MİNE ADAŞ
- Tip 1 diyabet tanısı ile izlenen çocuk hastalarda tanı anındaki diyabete özgül otoantikorların retrospektif incelenmesi
Retrospective analysis of diabetes-specific autoantibodies at diagnosis in children with Type 1 diabetes
BETÜL İSTANBULLU
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2025
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıSağlık Bilimleri ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. NURDAN ÇİFTCİ
- İç hastalıkları kliniğinde yatan ve ayaktan basvuran Tip 2 diabetes mellitus hastalarda, hedefe ulaşılamayan hiperlipidemi prevelansı ve ilişkili risk faktörleri
Başlık çevirisi yok
EMRAH ATAY
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2022
İç HastalıklarıSağlık Bilimleri Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. REFİK DEMİRTUNÇ
- Gestasyonel diyabet mellitus ile BCL11A, ADAMTS9, WFS1 VE C2CD4B genlerindeki polimorfizmler arasındaki ilişkinin araştırılması
Investigation of associations between gestational diabetes mellitus and BCL11A, ADAMTS9, WFS1 VE C2CD4B genes
YELİZ ESKİ
- Tip 2 diyabetes mellituslu hastalarda kırılganlık sıklığının değerlendirilmesi ve kırılganlığın diyabet ile ilişkisi
Evaluation of the frequency of frailty in patients with TYPE 2 diabetes mellitus and the relationship between frailty and diabetes
BETÜL ALACA
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2020
İç HastalıklarıBolu Abant İzzet Baysal Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MEHMET ZAHİD KOÇAK
DR. ÖĞR. ÜYESİ MÜJGAN GÜRLER