Hindistan dış politikasında Hindutva düşüncesi
Hindutva thought in Indian foreign policy
- Tez No: 977475
- Danışmanlar: DOÇ. CANTÜRK CANER
- Tez Türü: Yüksek Lisans
- Konular: Uluslararası İlişkiler, International Relations
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2025
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Kütahya Dumlupınar Üniversitesi
- Enstitü: Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Uluslararası İlişkiler Bilim Dalı
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Hindutva, modern Hindistan'da Hindu milliyetçiliğinin en belirgin ve etkili ifadesi olarak öne çıkmakta; ideolojik kökleri 1923'te Vinayak Damodar Savarkar'ın kavramsallaştırmasına, politik örgütlenmesi ise Raştriya Swayamsevak Sangh (RSS), Vishva Hindu Parishad (VHP) ve Hindu Sena gibi yapıların toplumsal seferberliğine dayanmaktadır. Savarkar–Golwalkar çizgisinde olgunlaşan bu düşünce, kimi araştırmacılar tarafından klasik anlamda faşizme yakın bir kültürel homojenleşme projesi olarak tanımlansa da, karşıt yaklaşımlar onu daha çok aşırı muhafazakâr veya etnik-merkezci bir mutlakiyetçilik olarak konumlandırmaktadır. Çalışma, Hindistan'ın dış politikasını tarihsel sürekliliği içinde inceleyerek Hindutva'nın karar alma süreçlerinde“bilişsel filtre”işlevi gördüğünü ve stratejik kültürü yeniden tanımladığını ortaya koymaktadır. Araştırma tasarımı çok katmanlıdır. İlk aşamada tarihsel-kurumsal analizle Hindistan milliyetçiliğinin evrimi ve Hindutva ideolojisinin entelektüel kökenleri izlenmiş; ikinci aşamada dış politika belgeleri, parlamento tutanakları, lider söylemleri ve medya arşivlerine uygulanan söylem çözümlemesiyle ideolojik motiflerin diplomatik pratiklere nasıl yansıdığı incelenmiş; son aşamada İsrail-Filistin meselesi, Çin sınır ihtilafları, QUAD ve BRICS platformları gibi olay odaklı örneklem üzerinden Hindutva'nın kriz yönetimi ile çoklu yakınlık (multi-alignment) stratejisini biçimlendiriş tarzı değerlendirilmiştir. Böylece teori, pratik ve söylem katmanları birbirini destekleyen bütüncül bir metodolojik çerçeve kurulmuştur. Elde edilen bulgular üç ana düzlemde toplanabilir. İlki, Hindutva'nın yalnızca iç siyaseti dönüştüren bir kimlik söylemi olmadığı;“Hindu medeniyet devleti”idealini kurumsallaştıran hegemonik bir zihniyet haritası olarak dış politikada da belirleyici olduğu sonucudur. Bu harita, Kautilya'dan devralınan güç-denge realpolitiğini kültürel üstünlük iddiasıyla sentezleyerek Hint diplomasisinin ikili kodlarını—evrenselci moralizm ile sert güç projeksiyonu—pekiştirmiştir. İkincisi, Hindutva'nın dış politika pratiklerine yansımasının tekil ya da lineer olmadığı; millî gurur, stratejik özerklik ve küresel yönetişime katılım hedeflerini aynı anda taşıyan“stratejik çokluluk”modelini yarattığıdır. 1998'deki nükleer denemeler, Atmanirbhar Bharat vizyonu, QUAD–ŞİÖ ikili katılımı ve Hint Okyanusu merkezli deniz doktrini, bu esnek ittifak mimarisinin somut izdüşümleridir. Üçüncüsü ise dinî-milliyetçi söylemin iç meşruiyeti tahkim ederken uluslararası alanda iki kritik sınırla karşılaşmasıdır: İlki, çoğulcu demokrasi ve azınlık hakları geriliminin Hint yumuşak gücünü dalgalandırma riski; ikincisi ise ekonomik milliyetçilikle küresel değer zincirlerine entegrasyon arasındaki denge arayışının“kendi kendine yeterli büyük güç”tasavvurunu sınama potansiyelidir. Çalışma, bu çerçevede beş ileriye dönük çıkarıma ulaşmaktadır. Birincisi, iktidar değişimlerinden bağımsız ideolojik süreklilik, Hindistan'a dış politikada istikrarlı bir yönelim kazandırmaktadır. İkincisi, çoklu yakınlık stratejisi ülkeyi çok kutuplu düzende salınım gücü (swing power) konumuna taşıyabilmektedir. Üçüncüsü, iç çoğulculuğun seyri Batılı ortaklarla değer temelli diyalogun niteliğini belirleyecektir. Dördüncüsü, Atmanirbhar Bharat'ın korumacılığa sapması büyüme ivmesini frenleme riski taşımaktadır. Beşincisi, iklim diplomasisinde gösterilecek esneklik, Hindutva'nın muhafazakâr ekolojik yaklaşımını küresel yeşil mutabakatlarla uyumlu hâle getirdiği oranda Hindistan'a yeni teknoloji ortaklıkları kazandırabilecektir. Böylece tez, ideolojilerin dış politika yapımındaki rolünü sorgulayan literatüre Hindutva örneği üzerinden hem kavramsal zenginlik hem de ampirik derinlik kazandırmaktadır.
Özet (Çeviri)
Hindutva emerges as the most explicit and influential manifestation of Hindu nationalism in modern India; its ideological genesis lies in Vinayak Damodar Savarkar's 1923 conceptualization, while its political mobilization is rooted in the social activism of organisations such as the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS), Vishva Hindu Parishad (VHP) and Hindu Sena. Evolving along the Savarkar–Golwalkar axis, the movement has been characterised by some scholars as a cultural homogenisation project verging on classical fascism, whereas opposing perspectives frame it more as an ultra-conservative or ethno-centric absolutism. This study investigates Indian foreign policy across its historical continuity and demonstrates that Hindutva functions as a“cognitive filter”in decision-making, thereby reshaping the state's strategic culture. The research design is multilayered. The first stage employs historical-institutional analysis to trace the evolution of Indian nationalism and the intellectual origins of Hindutva. The second stage applies discourse analysis to foreign-policy documents, parliamentary debates, leadership statements and media archives in order to uncover how ideological motifs infuse diplomatic practice. The final stage assesses event-driven cases—such as the Israel-Palestine issue, Sino-Indian border disputes, and India's roles within QUAD and BRICS—to examine how Hindutva shapes crisis management and multi-alignment strategies. Theory, practice and discourse thus interlock within a comprehensive methodological framework. Findings coalesce on three analytical planes. First, Hindutva is not merely a domestic identity discourse; it constitutes a hegemonic mind-map that institutionalises the ideal of a“Hindu civilisation-state”and acts as a determinant in foreign policy. This mind-map combines Kautilyan power-balance realpolitik with a claim of cultural superiority, reinforcing the twin codes of Indian diplomacy—universalist moralism and hard-power projection. Second, Hindutva's imprint on policy is neither singular nor linear; it generates a model of strategic multiplicity that simultaneously pursues national pride, strategic autonomy and participation in global governance. The 1998 nuclear tests, the Atmanirbhar Bharat vision, dual membership in QUAD and the SCO, and an Indian Ocean-centred naval doctrine exemplify this elastic alliance architecture. Third, while the religious-nationalist rhetoric consolidates domestic legitimacy, it encounters two critical external limits: (i) the tension between pluralist democracy and minority rights, which periodically undermines India's soft-power appeal, and (ii) the balancing act between economic nationalism and integration into global value chains, which tests the aspiration to become a“self-reliant great power”. From these observations five forward-looking inferences are drawn. First, ideological continuity across changes of government imparts a stable orientation to Indian foreign policy. Second, the multi-alignment narrative positions India as a swing power within an emerging multipolar order. Third, the trajectory of domestic pluralism will shape the quality of value-based dialogue with Western partners. Fourth, a drift towards protectionism under Atmanirbhar Bharat risks dampening the growth momentum. Fifth, flexibility in climate diplomacy could reconcile Hindutva's conservative ecological stance with the global green consensus, thereby opening new technology partnerships for India. Accordingly, the thesis adds both conceptual depth and empirical breadth to the literature that interrogates the role of ideology in foreign-policy making by offering the case of Hindutva as a richly evidenced exemplar.
Benzer Tezler
- Narendra Modi dönemi Hindistan dış politikasının yakın çevreye etkisi
The influence of Indian foreign policy on the near environment in the Narendra Modi period
YUSRA TOPRAK
Yüksek Lisans
Türkçe
2022
Uluslararası İlişkilerİstanbul ÜniversitesiSiyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. HASAN DURAN
- Hindutva ideology and its implications for India-Türkiye relations: A critical examination
Hindutva ideolojisinin Hindistan-Türkiye ilişkileri için anlamı: Eleştirel bir değerlendirme
ÖMER FARUK İSKENDERLİ
Yüksek Lisans
İngilizce
2024
Uluslararası İlişkilerAnkara Sosyal Bilimler ÜniversitesiAsya Çalışmaları Ana Bilim Dalı
DR. ÖĞR. ÜYESİ ZEYNEP TUBA SUNGUR
- Hindistan dış politikasında süreklilik ve değişim: Nükleer politika ve bağlantısızlık örnekleri
Continuity and change in Indian foreing policy: Nuclear policy and non-alignement cases
ELİF BALİ KURTARIR
Doktora
Türkçe
2023
Uluslararası İlişkilerMarmara ÜniversitesiSiyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı
PROF. DR. ERHAN DOĞAN
- The changing Asian dimension in Turkish foreign policy since 2003
2003'ten itibaren Türk dış politikasında değişen Asya boyutu
ABDULKADİR EMİN ÖNEN
Yüksek Lisans
İngilizce
2010
Uluslararası İlişkilerFatih ÜniversitesiSiyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü
PROF. DR. M. LUTFULLAH KARAMAN
- Afganistan dış politikasında Pakistan faktörü
Pakistan factor in afghanistan foreign policy
BESHTA AZIZI
Yüksek Lisans
Türkçe
2022
Uluslararası İlişkilerUfuk ÜniversitesiSiyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MEHMET SEYFETTİN EROL