Reverberations from the Crucible: A translation-oriented semiotic analysis of Pathos in William Shakespeare's four great tragedies
Cadı Kazanından Yankılar: William Shakespeare'in dört büyük tragedyası'nda Pathos'un çeviri odaklı göstergebilimsel çözümlemesi
- Tez No: 811573
- Danışmanlar: DOÇ. DR. DİDEM TUNA
- Tez Türü: Doktora
- Konular: İngiliz Dili ve Edebiyatı, Sahne ve Görüntü Sanatları, English Language and Literature, Performing and Visual Arts
- Anahtar Kelimeler: Göstergebilimsel analiz, Pathos, Shakespeare, William, Tiyatro, Tiyatro oyunları, Tiyatro tarihi, Trajedi, Çeviri, Çeviri bilim, Semiotic analysis, Pathos, Shakespeare, William, Theatre, Theater plays, Theatre history, Tragedy, Translation, Science of translation
- Yıl: 2023
- Dil: İngilizce
- Üniversite: İstanbul Yeni Yüzyıl Üniversitesi
- Enstitü: Sosyal Bilimler Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: İngiliz Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: İngiliz Dili ve Edebiyatı Bilim Dalı
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Pathos tragedyada öncelikli olarak hamartia olarak adlandırılan ve karakterin düşüşüne yol açan karakter kusuruyla ilgilidir. İkincil olarak tanrı-baba figürünün ölümüne dair acıyı ifade eder. Tiyatro tarihi açısından bakıldığında, pathos hem Dionysos'a yakılan ağıtları hem de ölen ataya saygıyı ifade edebilmektedir. Ancak Erken Modern dönemde sadece Dionysos ritüelleri cadı kazanı imgesiyle özdeşleştirilmiştir. Shakespeare tiyatrosunda pathos, dikkat çekici bir şekilde tiyatronun doğuşuna ilişkin bu iki zıt özelliği, yani atayı onurlandırma ve cadılıkla özdeşleştirilen Bakkha ritüllerinin izlerini barındırmaktadır. William Shakespeare'in dört büyük tragedyası Hamlet, Macbeth, Othello ve Kral Lear'a ilişkin bağlamların göstergebilimsel çözümlemesinde aynı anda tiyatronun kökenine bu iki ize de rastlanmaktadır. Shakespeare'in dört büyük tragedyasında pathos ölen atayı onurlandırma ve cadı kazanı zıtlığı üzerine kurulmuştur. Pathos'un göstergebilimsel çözümlemesi, Rifattere'in hipogram kavramına uygun olarak Erken Modern dönemde cadılıkla ayrımcılığın bağlantısını ortaya koymaktadır. Bu tezin bütüncesini Shakespeare'in dört büyük tragedyası ve tragedyaların farklı Türkçe çevirileri oluşturmaktadır. Tragedyalardan incelenen her bir bölüm için ayrıca bir çeviri önerisi de sunulmaktadır. Tezin amacı, Shakespeare eserlerinde pathos üzerinden cadılık korkusunun göstergebilimsel bir çözümlemesini yapmaktır. Kaynak metin ve çevirilerinin çözümlenip karşılaştırılmasında Jean-Claude Coquet'nin Söyleyenler Kuramı, Sündüz Öztürk Kasar'ın Yükümsüz Özneler Tipolojsi, Paris Göstergebilim Okulu çalışmalarından çeviri göstergebilimi alanına uyarladığı gerçeğe uygunluk kipleri ile bilmece kavramı ve Çeviride Anlam Evrilmesi Dizgeselliği kullanılacaktır.
Özet (Çeviri)
Pathos denotes the painful events in a tragedy, mostly marked by hamartia, a defect that causes the downfall of a character. It is alternatively related to the death of father-god figure. Concerning drama history, pathos is alternatively defined both through the mournings of Dionysus and or honouring of dead ancestors. To contrast, the crucible sign has been defined only through Dionysus and the rituals of Bacchae in the Early Modern context. Shakespearean pathos strikingly retains the two characteristics on the birth of drama: Honouring ancestors versus Dionysiac practices, namely witchcraft. In the semiotic reading of Hamlet, Macbeth, Othello and King Lear, these two characteristics can be revealed. Shakespearean pathos was crafted to be at the opposite poles: the crucible sign (witchcraft) or the dedication to a dead ancestor. The semiotic reading of pathos may also reveal the discriminative gaze on witchcraft in concordance with Rifaterre's concept of hypogram in Early Modern period. Four great tragedies and their Turkish translations constitute the corpus of this thesis. In addition, a translation is proposed for each context analyzed in the tragedies. The aim of this thesis is to carry out a semiotic analysis of the fear of witchcraft in Shakespearean pathos. The framework will be based on Jean Claude Coquet's Theory of Instances of Enunciation, Sündüz Öztürk Kasar's Typology of Non-Subjects, the concept of enigma and veridictory modalities that Öztürk Kasar adopted from the studies of Paris School of Semiotics and her Systematics of Designification in Translation.
Benzer Tezler
- The autobiographical reverberations in Yusuf Islam (Cat Stevens)' post conversion lyrical compositions: A thematic study
Yusuf İslam'ın (Cat Stevens) ihtida sonrası lirik bestelerindeki otobiyografik yankılanmalar: Tematik bir çalışma
AZWAR TAHİR
Yüksek Lisans
İngilizce
2022
İngiliz Dili ve EdebiyatıAnkara Sosyal Bilimler Üniversitesiİngiliz Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı
Assoc. Prof. Dr. FİLİZ BARIN AKMAN
- “My Son, to Live is the Rarest Thing in the World:”Reinstating Mgrdich Margosyan through province, elegy and the catastrophe
“Dünyada En Güzel Şey Yaşamaktır, Oğlum:”Mıgırdiç Margosyani yeniden kurgulamak; taşra, ağıt ve felaket
DİLARA KURT ABDUL SALAM
Yüksek Lisans
İngilizce
2020
Doğu Dilleri ve EdebiyatıMarmara ÜniversitesiKültürel Çalışmalar Bilim Dalı
PROF. DR. MEHMET FATİH USLU
- Reflective loss claims of the eu cross-border shareholders aftertermination agreement on intra-EU bilateral investment treaties
Ab içi ikili yatırım anlaşmalarının sona ermesine ilişkin anlaşmadan sonra AB sınır ötesi hissedarların yansıma zarar talepleri
BAŞAK DEREN DELİBAŞ
- Edebiyat sosyolojisi açısından 12 Eylül şiiri
Sociological implications of the september 12
NESİME CEYHAN
Yüksek Lisans
Türkçe
2000
Türk Dili ve EdebiyatıGazi ÜniversitesiYeni Türk Edebiyatı Bilim Dalı
YRD. DOÇ. DR. M. KAYAHAN ÖZGÜL
- Kemalist modernleşmenin Adab-ı Muaşeret romanları: Popüler aşk anlatıları
The novel of manners of Kemalist modernization: Popular romances
ASLI GÜNEŞ
Yüksek Lisans
Türkçe
2005
Türk Dili ve Edebiyatıİhsan Doğramacı Bilkent ÜniversitesiTürk Edebiyatı Ana Bilim Dalı
YRD. DOÇ. DR. LAURENT MİGNON