Geri Dön

Kronik spontan ürtiker hastalarında omalizumab tedavisinin immunolojik belirteçler üzerine etkilerinin araştırılması

The effect of omalizumab on immunological markers in chronic spontaneous urticaria

PDF İndir

  1. Tez No: 497738
  2. Yazar: PIRIL ETİKAN
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. ÖZGÜR EMEK KOCATÜRK GÖNCÜ
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Dermatoloji, Dermatology
  6. Anahtar Kelimeler: Kemokin, kronik spontan ürtiker, omalizumab, patogenez, sitokin, eotaksin, VEGF, Biyobelirteçler, Kemokinler, Sitokinler, Vasküler endotel büyüme faktörleri, Ürtiker, Chemokines, chronic spontaneous urticaria, cytokines, omalizumab, eotaxin, VEGF, Biomarkers, Vascular endothelial growth factors, Urticaria
  7. Yıl: 2018
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
  10. Enstitü: İstanbul Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesi
  11. Ana Bilim Dalı: Deri ve Zührevi Hastalıklar Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Amaç: Ürtikerin etyolojisi ve patogenezi hakkında pek çok çalışma yapılmış olmakla birlikte, kesin olarak ispatlanmış bir neden ve mekanizma halen bilinmemektedir. Tedavide antihistaminlere dirençli olgularda önerilen omalizumab tedavisi ile başarılı klinik yanıtlar alınmakla birlikte ilacın etki mekanizması tam olarak aydınlatılamamıştır. Çalışmamızda omalizumab tedavisi altındaki KSÜ hastalarının serumlarındaki INF-γ, TNF-β, IL-4, IL-13, eotaksin, IL-5, IL-17 ve VEGF düzeylerinin tedavi öncesi ve sonrası değişimlerini karşılaştırmayı, belirtilen sitokin/kemokinlerin takip ve tedavi yanıtınının değerlendirilmesinde yardımcı olarak kullanılıp kullanılamayacaklarını ve omalizumabın KSÜ tedavisindeki etki mekanizmasını göstermeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız S.B.Ü. Okmeydanı S.U.A.M. Dermatoloji Ürtiker polikliniğinde Şubat 2017 – Kasım 2017 tarihleri arasında gerçekleştirilmiştir. Çalışmaya yüksek doz antihistaminik tedavisine dirençli daha önce omalizumab tedavisi kullanmamış 28 'KSÜ' hastası ve 28 sağlıklı gönüllü kontrol grubu dahil edilmiştir. KSÜ grubu omalizumab tedavisi altında 3 ay boyunca takip edilmiştir. Tedaviye yanıt durumlarına göre de INF-γ, TNF-β, IL-4, IL-13, eotaksin, IL-5, IL-17 ve VEGF düzeyleri karşılaştırılmıştır. Bulgular: KSÜ hastalarında kontrol grubuna göre INF-γ (p=0,018) ve TNF-β (p=0,034) değerlerinde anlamlı yükseklik saptanırken; IL-4, IL-13, eotaksin, IL-5, IL-17 ve VEGF seviyelerinde anlamlı olmayan yükseklik saptanmıştır (p>0,05). KSÜ hastalarında omalizumab tedavisi öncesi ve omalizumab tedavisinin 12. haftasında serum sitokin/kemokin seviyeleri karşılaştırılmış ve 12. haftanın sonunda eotaksin ve VEGF seviyelerinde anlamlı olmayan düşüş saptanırken; INF-γ, TNF-β, IL-4, IL-13, IL-5 ve IL-17 ise yine anlamlı olmayan artış saptanmıştır. Ayrıca KSÜ hastaları omalizumab tedavisine erken yanıtlı, 1.ay tedaviye yanıtlı ve 3. ay tedaviye yanıtlı olarak gruplandırılmıştır. Bu hasta gruplarının tedaviye yanıtları, tedavi öncesi sitokin ve kemokin değerleri ve 12. tedavi haftası sonrası sitokin ve kemokin değerlerinin değişimi ile korele olup olmadığı incelenmiştir. Bunun sonucunda tedaviye erken yanıtlı grupta eotaksin ve VEGF değerlerinde anlamlı azalma (sırasıyla; p=0,011, p=0,003), INF-γ, IL-17A ve IL-5 değerlerinde ise anlamlı artış (sırasıyla; p=0,000, p=0,000, p=0,037); 1.ay tedaviye yanıtlı grupta; eotaksin ve VEGF değerlerinde anlamlı azalma (sırasıyla; p=0,005, p=0,001); INF-γ, IL-17A değerlerinde ise anlamlı artış (sırasıyla; p=0,000, p=0,000) ve 12. Hafta tedaviye yanıtlı grupta ise eotaksin ve VEGF değerlerinde anlamlı azalma (sırasıyla; p=0,001, p=0,001); INF-γ ve IL-17A değerlerinde ise anlamlı artış olmak üzere tedavi yanıtıyla korele istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmıştır. Sonuç: Tedaviye yanıtlı hastaların serum eotaksin ve VEGF seviyelerinin anlamlı korelasyon göstermesi ürtiker patogenezinde omalizumabın eozinofiller üzerinden etkili olduğunu gösterir niteliktedir. Ayrıca eotaksin ve VEGF seviyelerinin azalması bu parametrelerin KSÜ takibinde, klinik semptomların remisyonunda ve omalizumab tedavisine cevapta kullanılabilecek iyi birer marker olabileceklerini düşündürmüştür. Ancak diğer inflammatuar sitokin ve kemokin değerlerindeki tutarsızlıkları açıklamak için daha geniş kapsamlı çalışmalara ihtiyaç vardır.

Özet (Çeviri)

Aim: Although there have been many studies on the etiology and pathogenesis of urticaria, a precisely proven cause and mechanism is still unknown. This study was conducted to investigate whether INF-γ, TNF-β, IL-4, IL-13, eotaxin, IL-5, IL-17 and VEGF are involved in the etiopathogenesis of urticaria and whether they can be used as an adjunctive marker in evaluating response to omalizumab treatment. Material and Methods: Our study was carried out in Okmeydani Training and Research Hospital Department of Dermatology Urticaria clinic between February 2017 and November 2017. The study included 28 antihistamine resistant CSU patients who were started on omalizumab treatment and 28 healthy volunteers as control. CSU patients under omalizumab treatment were followed-up for 3 months. Treatment responses were defined according to UCT and UAS7 scores (UCT≥12 and/or UAS7<7) and patients were divided into early and late responders according to time they responded (early: response in the first 7 days, late: response after 3rd injection). Serum levels of INF-γ, TNF-β, IL-4, IL-13, eotaxin, IL-5, IL-17 and VEGF were determined before and after 3 injections of omalizumab. The levels were compared between controls and CSU patients. Change before and after treatment was analyzed with respect to treatment outcomes. Results: Serum levels of INF-γ (p=0,018) and TNF-β (p=0,034) were significanlty higher as well as IL-4, IL-13, eotaxin, IL-5, IL-17 and VEGF levels were higher in CSU group without significance when compared with the controls (p>0,05). At the end of the 12th week, eotaxin and VEGF levels were lower and INF-γ, TNF-β, IL-4, IL-13, IL-5 and IL-17 levels were higher than baseline without significance (p>0,05). In early responders, eotaxin ve VEGF were significantly decreased, (p=0,011, p=0,003, respectively), INF-γ, IL-17A and IL-5 values were significanlty elevated after treatment ( p=0,000, p=0,000, p=0,037; respectively); in 1st month responders; eotaxin ve VEGF were significanlty decreased (p=0,005, p=0,001; respectively); INF-γ, IL-17A values were significanlty elevated after treatment (p=0,000, p=0,000; respectively) and in 3rd month responders; eotaxin ve VEGF values were significanlty decreased (p=0,001, p=0,001; respectively); INF-γ and IL-17A were significantly elevated after treatment and these were significantly correlated with the treatment responses. Conclusion: Low levels of eotaxin and VEGF were significanlty correlated with the omalizumab treatment response. This might be caused by the antiinflammatory mechanism of omalizumab on eosinophils in CSU. They can be a good marker for the follow-up, clinical response to omalizumab treatment and remission of CSU. However, there is a need for further studies performed in peripheral mononuclear cell cultures to better elucidate the mechanism of action of omalizumab on immunological markers in CSU patients.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    718915

    Periostin: Kronik ürtiker tedavi ve takibinde prognostik bir belirteç olabilir mi?

    Periostin: Can it BE A prognostic marker in the treatment and follow-up of chronic urticaria?

    BARAN CAYHAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2022

    DermatolojiSağlık Bilimleri Üniversitesi

    Deri ve Zührevi Hastalıklar Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. ZAFER TÜRKOĞLU

  2. Tez No

    756495

    Kronik ürtiker hastalarında serum kalsitonin gen ilişkili peptid, substans P, nöropeptid Y ve interlökin-31 düzeylerinin omalizumab tedavisi sonrası değişim

    Changes in serum calcitonin gene-related peptide, substance P, neuropeptide Y, and interleukin-31 levels after omalizumab treatment in chronic urticaria patients

    ÇAĞDAŞ BOYVADOĞLU

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2022

    DermatolojiGaziantep Üniversitesi

    Deri ve Zührevi Hastalıklar Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. HÜSEYİN SERHAT İNALÖZ

  3. Tez No

    747070

    Kronik spontan ürtikerli hastalarda osteopontin, IL-17, IL-31 seviyelerinin omalizumab tedavisi sonrasındaki değişiminin araştırılması

    Investigation of the change of osteopontin, IL-17, IL-31 levels after omalizumab treatment in patients with chronic spontaneous urticaria

    ALPER KARA

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2022

    DermatolojiSağlık Bilimleri Üniversitesi

    Deri ve Zührevi Hastalıklar Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. İLTERİŞ OĞUZ TOPAL

  4. Tez No

    987209

    Omalizumab ile tedavi edilen dirençli kronik spontan ürtiker etiyopatogenezinde stres, kişilik özellikleri ve psikonöroimmünolojik etkileşimlerin değerlendirilmesi

    Başlık çevirisi yok

    ELÇİN AKDAŞ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2022

    Allerji ve İmmünolojiGazi Üniversitesi

    Deri ve Zührevi Hastalıklar Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. AYLA GÜLEKON

  5. Tez No

    803450

    Kronik spontan ürtiker hastalarında standart doz omalizumab tedavisine direnci etkileyen faktörlerin belirlenmesi

    Evaluation of factors related to standard dose omalizumab resistance in patients with chronic spontaneous urticaria

    ELIF MOUSTAFA

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    DermatolojiSağlık Bilimleri Üniversitesi

    Deri ve Zührevi Hastalıklar Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. İLTERİŞ OĞUZ TOPAL

Geri Dön