Geri Dön

Kronik böbrek yetersizliğinde insülin rezistansı üzerine amlodipin ve doksazosinin etkileri

Başlık çevirisi mevcut değil.

  1. Tez No: 91821
  2. Yazar: MEHMET HURŞİT
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. ALAATTİN YILDIZ
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Nefroloji, Nephrology
  6. Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
  7. Yıl: 2000
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: İstanbul Üniversitesi
  10. Enstitü: Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

49 ÖZET Kronik böbrek yetersizlikli hastalarda insülin direnci bilinmektedir ve hızlanmış ateroskleroz, hipertansiyon ve metabolik komplikasyonlara neden olduğu ilen sürülmektedir. Esansiyel hipertansiyonlu hastalarda da insülin direncinin varlığı bildirilmiş olup, bu grup hastalarda selektif alfaı bloker ajanların bu direnci gerilettiği ve lipid anormallikler üzerine olumlu etkileri olduğu gösterilmiştir. Günümüze kadar kronik böbrek yetersizlikli hastalardaki insülin direnci üzerine bu grup ilaçların etkisi ile ilgili literatürde bir bilgiye rastlanmamıştır. Bu randomize-kontrollu çalışmada kronik böbrek yetersizlikli olgularda (GFR:20- 50 ml/dak arasında) insülin direnci üzerine doksazosin ve amlodipin'in etkilerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada 15 kronik böbrek yetersizlikli hasta (5 erkek, 10 kadın, ortalama yaş : 46+13 yıl) ve 9 sağlıklı kontrol ( 3 erkek, 6 kadın, ortalama yaş : 35±8 yıl ) inceleme kapsamına alındı. Hasta ve kontrol grubunda birinci derece akrabalarında diyabetes mellıtııs öyküsü yoktu. İki grup arasında yaş, cins ve vücut kitle indeksi açısından anlamlı fark yoktu. Hastalarda bazal biyokimyasal incelemeler ve insülin direnci göstergesi olan HOMA hesaplanabilmesi amacıyla açlık kan şekeri ve insülin düzeyleri tayin edildi. Ayrıca ilaç öncesi dönemde intravenöz insülin tolerans testi uygulandı. Bu bazal incelemeler sonrası hastalar randomize olarak doksazosin (2 erkek/5 kadm, ortalama yaş 43±13yıl) ve amlodipin (3 erkek/5 kadın, ortalşama yaş 48±14yıl) tedavisine alındı. İki grup arasında bazal biyokimyasal ve insülin metabolizması ile ilgili parametreler açısından fark50 saptanmadı. Hastaların kan basıncına göre 2-4 mg/gün dozunda doksazosin veya 5-10 mg /gün dozunda amlodipin tedavisine alındı. Hastaların izlem süresi 12 hafta idi. Tedavi sonrası bazal parametreler tekrarlandı. Hastaların sistolik ve diyastolik kan basınçlarında her iki çalışma grubunda beklendiği gibi anlamlı düşme saptandı. Hasta grubunda HOMA ( 1.83±0.55'e karşı 1.00+ 0.36,p=0.001), açlık insulin düzeyi (8.06±1.98'e karşı 4.46±1.31mU/l, p- 0.001), serum trıgliserit (197±136 'e karşı 112±67 mg/dl,p=0.04) düzeyleri kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksek bulundu. Serum HDL-kolesterol düzeyleri ise hasta grubunda kontrole göre anlamlı olarak düşük bulundu ( 40+1 01 a karşı 57+14 mg/dl, p=0.006). Doksazosin grubunda tedavi sonrası HOMA (1.91+0.45'e karşıl. 41+0.21, p=0.02) ve açlık insülin (8. 17±1.22'ye karşı6.58±0.84 mU/1, p=0.02 ) düzeylerinde anlamlı düşme saptandı. Amlodipin grubunda anlamlı değişiklik saptanmadı. Lipid parametrelerinde ise her iki çalışma grubunda da anlamlı değişiklik saptanmadı. Çalışma süresince hastalarda herhangi bir yan etki gözlenmedi. Sonuç olarak, doksazosin tedavisi kronik böbrek yetersizliklı hastal ardaki insülin direnci üzerine düzeltci etki gösterirken, amlodipinde böyle bir etki gözlenmemiştir. Bu grup hastaların kan basmcı tedavilerinde doksazosin için bir üstünlük olabileceği düşünüldü.

Özet (Çeviri)

Özet çevirisi mevcut değil.

Geri Dön