Ankara'da aile sağlığı merkezlerinde çalışan aile hekimlerinin yeme bozuklukları ile ilgili bilgi düzeyleri ve tutumları
Knowledge levels and attitudes of family physicians working in a family health center in Ankara on eating disorders
- Tez No: 784278
- Danışmanlar: DOÇ. DR. DEMET TAŞ
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Aile Hekimliği, Psikiyatri, Beslenme ve Diyetetik, Family Medicine, Psychiatry, Nutrition and Dietetics
- Anahtar Kelimeler: Yeme bozukluğu, aile hekimleri, bilgi düzeyi, tutum, Aile hekimliği, Aile sağlığı merkezi, Ankara, Bellek bozuklukları, Beslenme ve yeme bozuklukları, Doktorlar, Doktorlar-aile, Eating disorder, family physicians, level of knowledge, atti, Family practice, Family health center, Ankara, Memory disorders, Feeding and eating disorders, Physicians, Physicians-family
- Yıl: 2023
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
- Enstitü: Ankara Bilkent Şehir Hastanesi
- Ana Bilim Dalı: Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Giriş ve Amaç: Yeme bozuklukları (YB) (anoreksiya nervoza, bulimia nervoza ve tıkınırcasına yeme bozukluğu), kişinin vücut ağırlığı, vücut şekli ve yeme davranışı ile meşgul olduğu, ciddi medikal komplikasyonlarla giden psikiyatrik hastalıklardır. Bu hastalıkların erken dönemde tanınması, tespit edilmesi ve sevk edilmeleri hastalarda oluşabilecek komplikasyonların görülmesini engelleyebilir. Yeme bozukluğuna ait semptom ve bulguları olan bireylerin ilk değerlendirilmeleri muhtemelen aile hekimleri tarafından olmaktadır. Biz de bu nedenle Ankara il ve ilçelerinde birinci basamakta çalışan aile hekimlerinin YB hakkındaki bilgi, tutum ve davranışlarını araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Araştırmamız analitik tipte kesitsel bir araştırmadır. Çalışmamızda katılımcılara 26 adet sorudan oluşan, YB ile ilgili bilgi ve tutumlarına yönelik soruların bulunduğu bir bir anket formu doldurtulmuştur. Bulgular: Çalışmamıza %43,6 (n=92) erkek, %56,4'si (n=119) kadın toplam 211 aile hekimi katıldı. Katılımcılardan kendimi çok kilolu görüyorum diyenlerin, alacağım birkaç kilo beni aşırı rahatsız eder diyenlerin ve yeme kontrolü kaybı yaşadığını belirtenlerin oranı istatistiksel olarak anlamlı düzeyde kadın katılımcılarda daha fazla idi (p<0,05). Yeme bozukluklarına ait bulgu ve semptomların sorulduğu 11 sorudan 9 soruya doğru cevap verenlerin oranı %3,8 (8) bulunmuştur. 11 sorunun tamamına doğru cevap verebilen olmamıştır. Yüksek oranda yanlış cevaplar ise yeme bozukluğu hastalarında sıklıkla anemi olması ve kadınlarda adet düzenini, hormonlarını etkilemez şeklinde belirtilmesi idi. YB'nun medikal komplikasyonları ile ilgili olarak, katılımcıların %62,1'i (n=131) hipotermi görülmez şeklinde yanlış cevap verirken, katılımcıların 2/3'ü ise komplikasyonların çoğunu bilmiştir. Yeme bozukluğu ile ilgili eğitim alanların %50'si tanı koyamayacağını belirtmiştir. Katılımcıların eğitim alıp almamaya göre tanı koyabilme veya tanı koyamama konusundaki yorumları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark görülememiştir (P=0,78). Ancak yeme bozukluğu ile ilgili eğitim alan katılımcıların, YB ile ilgili DSMV tanı kriterlerini bilme oranı ve YB bulgularını bilme oranları istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Çalışmamızdaki aile hekimlerinin yaklaşık %90'nı bir YB tespit edildiğinde bir psikiyatri uzmanına yönlendireceklerini belirttiler. Bu da YB'nın psikiyatrik bir hastalık olduğunun farkında olduklarını göstermektedir. IX Sonuç: Sonuçlarımız, aile hekimlerinin YB olan hastaların taranması, tanımlanması, etkin bir şekilde müdahale edilmesi ve doğru yere sevk edilmesi için yeterli bilgiye sahip olmadıklarını göstermiştir. Birinci basamakta çalışan aile hekimlerinin yeme bozukluğuna yönelik bilgilerinin artırılması doğru tutumların gelişmesinde etkili olacaktır. Bu nedenle, YB'u olan hastaların erken tanı ve tedavileri için aile hekimlerine yönelik güçlü ve standardize bir eğitim programının geliştirilerek uygulanmasının önemli olduğu düşünülmüştür.
Özet (Çeviri)
Introduction and purpose: Eating disorders (EDs) (anorexia nervosa, bulimia nervosa, and binge eating disorder) are psychiatric diseases with serious medical complications in which the person is preoccupied with body weight, body shape and eating behavior. Early recognition, detection and referral of these diseases may prevent complications that may occur in patients. The first evaluation of individuals with symptoms and signs of eating disorders is probably done by their family physicians. For this reason, we aimed to investigate the knowledge, attitudes and behaviors of family physicians working in primary care in Ankara provinces and districts. Materials and Methods: Our research is a cross-sectional study of analytical type. In our study, the participants were asked to fill out a questionnaire consisting of 26 questions about their knowledge and attitudes about ED. Results: A total of 211 family physicians, 43.6% (n=92) male and 56.4% (n=119) female, participated in our study. Among the participants, the rate of those who said that they thought I was too overweight, those who said that a few pounds would bother me excessively, and those who stated that they had a loss of eating control were statistically significantly higher in female participants (p<0.05). The rate of those who answered 9 questions out of 11 questions about the signs and symptoms of eating disorders was 3.8% (8). No one could answer all 11 questions correctly. A high rate of incorrect answers were that patients with eating disorders often have anemia and that it does not affect their menstrual cycle and hormones in women. Regarding the medical complications of ED, 62.1% (n=131) of the participants gave the wrong answer as hypothermia is not seen, while 2/3 of the participants knew most of the complications. 50% of the participants who received training on eating disorders stated that they could not diagnose ED. There was no statistically significant difference between the comments of the participants about being able to diagnose or not being able to diagnose according to whether they were educated or not (p=0.78). However, the rate of knowing the DSM V diagnostic criteria of the ED and knowing the ED findings of the participants who received training on eating disorder were found to be statistically significantly higher (p<0.05). They stated that approximately 90% of the family physicians in our study would refer them to a psychiatrist when an ED was detected. They stated that approximately 90% of the XI family physicians in our study would refer them to a psychiatrist when an ED was detected. This shows that they are aware of the fact that ED is a psychiatric disease. Conclusion: Our results showed that family physicians do not have enough information to screen, identify, intervene effectively and refer patients with ED to the right place. Increasing the knowledge of family physicians working in primary care about eating disorders will be effective in the development of correct attitudes. For this reason, it is thought that it is important to develop and implement a strong and standardized training program for family physicians for the early diagnosis and treatment of patients with ED.
Benzer Tezler
- Ankara'da aile sağlığı merkezlerinde çalışan aile hekimliği uzmanlarının aile hekimliği asistanlarına eğitim vermek ile ilgili görüşleri
The opinions of the family medicine specialists who work in family health centers in Ankara about the training of family medicine residents
FULYA CESUR YAĞIZ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2015
Aile HekimliğiTurgut Özal ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
YRD. DOÇ. DR. METİN CANBAL
- Ankara ilindeki aile sağlığı merkezlerinde görev yapmakta olan aile hekimlerinin, aile sağlığı merkezlerinde bulundurulması zorunlu tıbbi cihaz ve ilaçları kullanım durumlarının değerlendirilmesi
Evaluation of use situations of family doctors working at family health centers in ankara province mandatory medical devices and drugs in family health centers
EMİN KOÇYİĞİT
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2022
Aile HekimliğiSağlık Bilimleri ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MUSTAFA ÇELİK
- Ankara İli Merkez ilçeleri aile sağlık merkezlerinde çalışan 40 yaş ve üzeri aile hekimlerinin tarama testlerini kendilerine yaptırma durumları
Situations of undergoing screening tests of 40-year-old and older family physicians working at family health centers in central districts of Ankara
GÜLSEREN LALE
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2013
Aile HekimliğiAnkara ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
YRD. DOÇ. DR. AYŞE SELDA TEKİNER
- Ankara ilinde çalışan aile hekimlerinde subakut tiroidit farkındalığı
Subacute thyroiditis awareness in family physicians working in Ankara
SEMA GÖKSU
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2021
Aile HekimliğiSağlık Bilimleri ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
PROF. DR. SÜLEYMAN GÖRPELİOĞLU
- Ankara il merkezinde çalışan aile hekimleri ve aile hekimliği uzmanlarının koymuş oldukları tanılar
Diagnoses made by family medicine specialists and general practitioners working in Ankara city center
KADİR ÖZDEMİR
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2016
Aile HekimliğiAnkara ÜniversitesiAile Hekimliği Ana Bilim Dalı
PROF. MEHMET UNGAN