Geri Dön

COVID-19 pandemi (Mart 2020-Aralık 2021) döneminde İstanbul İli 3.basamak hastanelerde çalışmakta olan aile hekimi asistanlarında tükenmişlik sendromu sıklığının araştırılması

Investigation of the frequency of burnout syndrome in Family physician assistants working in İstanbul 3RD stage hospitals during the COVID-19 pandemic (March 2020-Dec 2021) period

PDF İndir

  1. Tez No: 737950
  2. Yazar: ZEYNEP TEKDEMİR
  3. Danışmanlar: PROF. DR. MUSTAFA REŞAT DABAK
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Aile Hekimliği, Family Medicine
  6. Anahtar Kelimeler: COVID 19, Doktorlar, Doktorlar-aile, Sağlık personeli, Tükenmişlik düzeyi, Tükenmişlik sendromu, İntörnlük ve asistanlık, İstanbul, COVID 19, Physicians, Physicians-family, Health personnel, Burnout level, Burnout syndrome, Internship and residency, Istanbul
  7. Yıl: 2022
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
  10. Enstitü: İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi
  11. Ana Bilim Dalı: Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

GİRİŞ: Hastanelerde çalışan doktor, hemşire, sağlık personeli beden ve ruhen güçlerini önemi yüksek seviyede göstrerek sağlık bakım hizmeti vermektedirler. COVID - 19 salgını devam ederken, sağlık bakım sektöründe meydana getirdiği çöküntü nedeniyle mevzubahis olan hastane sağlık ekibindekiler üzerinde önemli bir tükenmişlik tehlikesi meydana getirmektedir. İnsan yaşamının söz konusu olduğu sağlık bakım hizmetinde, görev alan sağlık bakım hizmeti veren çalışanların tü- kenmişlik tehlikesi en çok olan grup olduğu anlaşılmaktadır. Araştırmamızda aile hekimlerinin tükenmişlik seviyeleri araştırılmış olup, COVID 19 pandemisi devam ederken bu tükenmişlik seviyeleri üzerine neticesini tanımlamak amaçlanmıştır. GEREÇ YÖNTEM: Bu çalışma prospektif, tek merkezli, gözlemsel, kesitsel, tanımlayıcı çalışma olarak tasarlanmış bir anket çalışmasıdır. Çalışmaya başlanmadan önce T.C. Sağlık Bakanlığı Haseki Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi İlaç Dışı Klinik Araştırmaları Etik Kurulu'ndan 23.02.2022 tarihinde 36- 2022 karar numarası ile onay alınmıştır. Çalışmaya İstanbul ili 3.basamak hastanelerde çalışmakta olan Aile hekimi asistan doktorları' nda tükenmişlik sendromuN sıklığının araştırılması için örneklem %90-95 güven aralığında 198 kişi ile belirlenmiş olup anket çalışması yapılmıştır. Anket öncesinde yazılı ve sözlü onam alınarak 198 aile hekimi asistanı çalışmaya dahil edilmiştir. Çalışma anketi 08.01.22 tarihinde örneklem büyüklüğünün büyük çoğunluğuna ulaşılmıştı. 5 gün sonunda anket çalışması tamamlandı. İstatistiksel analiz için SPSS 15.0 for Windows programı kullanılacaktır. İstatistiksel alfa anlamlılık seviyesi p < 0,05 olarak kabul edilecek. BULGULAR: Çalışmamıza katılım sağlayan 223 aile hekimi arasından dahil olma kriterlerine uyan 198 aile hekimi çalışmaya dahil edilmiştir. Katılımcıların yaş ortalaması 30, 0±5, 3 (min: 24 - max: 55 yıl ) idi. Katılımcıların meslekte süre ortalamsı 4 , 6 ± 5 , 1 (min : 0 – max : 30 yıl) idi. Katılımcıların % 67, 7 'i ( n: 151) kadın , %32, 3 'I (n: 72) erkek, idi. Katılımcıların % 48 ' i ( n: 107 ) bekar, % 49, 8 ' i ( n: 111 ) evli, % 2.2 ' si ( n: 5 ) boşanmış idi.Katılımcıların % 77, 6 ' sı ( n: 173 ) çoçuk sahibi değil, % 22 , 4 ' si( n : 50 ) çocuk sahibi idi. Katılımcıların % 79, 8'inin ( n: 178 ) kronik bir hastalığa sahip olduğu, % 20, 2 ' sinde ( n: 45 ) kronik hastalığı olmadığını belirtmişlerdi. Katılımcıların % 77, 6 ' sı ( n : 173 ) düzenli kullanmış olduğu kronik hastalık ilacı olduğunu, katılımcıların %22,4'side (n:50) düzenli bir kronik hastalık ilacı kullanmadığını belirtmişlerdir. Katılımcıların % 40, 8 ' i ( n : 91 ) pandemi sırasında psikiyatrik destek ( görüşme , tedavi ) alma ihtiyacında artış gösterdiğini belirtirken, % 59, 2 ' si pan- demi döneminde psikiyatrik destek alma ihtiyacı artışı olmadığını belirtmiştir. Katılımcıların % 25 , 1' i ( n : 56 ) pandemi döneminde antidepresan gereksinimi olduğunu belirtirken, % 74 , 9' u ( n: 167 ) pandemi döneminde antidepresan ger- eksinimi olmadığını belirtmiştir. Katılımcıların % 51 , 1 ' I ( n: 114 ) son 2 hafta içinde covıd kliniklerinden bi- rinde ( pandemi poliklinik, servis, yoğun bakım, acil ) aktif görev aldığı belirtirken, katılımcıların % 48, 9 ' u ( n : 109 ) son 2 hafta içinde covıd kliniklerinde aktif görev almadığını belirtmiştir. Katılımcıların % 12 , 6 ' sı ( n: 28 ) pandemi döneminde sigara adet / gün sayısında değişiklik artışı olduğunu belirtirken, katılımcıların % 87 . 4 ' ü ( n: 195 ) pandemi döneminde sigara adet / gün değişiklik artışı belirtmedi. Katılımcıların % 77 ' si( n: 172 ) pandemi döneminde yoğun bakım da hiç çalışmadığını, % 10, 8' i ( n: 24 ) 1 ay yoğun bakımda çalıştığını, % 4, 9' u ( n: 11 ) 1- 3 ay yoğun bakımda çalıştığını, % 7, 2' si ( n: 16 ) 3- 5 ay yoğun bakımda çalıştığını belirtirtti. Katılımcıların % 26, 9' u ( n: 60 ) pandemi döneminde acil serviste hiç çalışmadığını belirtirken, % 35' i ( n : 78 ) 0- 1 ay pandemi döneminde acil serviste çalıştığını, % 20, 2' si ( n : 45 ) 1-3 ay acil serviste çalıştığını, % 17,9 u ( n: 40 ) 3- 5 ay acil serviste çalıştığını belirtti. Katılımcıların % 19, 3 ' ü ( n: 43 ) pandemi döneminde oluşturulan covıd klin- iklerinde toplam 1-3 ay , katılımcıların % 10, 8' i ( n: 24 ) covıd kliniklerinde toplam 3-5 ay, katılımcıların % 12, 1' i ( n: 27 ) pandemi döneminde oluşturulan covıd klin- iklerinde toplam 5-7 ay , katılımcıların %19, 3'ü ( n: 43 ) toplam 7-9 ay, katlımcıların % 38, 6 ' sı ( n : 86 ) 9 ay - 1 yıldan fazladır pandemi döneminde oluşturulan covıd kliniklerinde çalıştığını belirtmiştir Maslach tükenmişlik ölçeği duygusal tükenme alt boyutunda 22, 2 ± 8, 4 ( xii min 0 – max 36 puan ), duyarsızlaşma alt boyutunda 9, 2 ± 4, 5 ( min 0 - max 20 pu- an ), kişisel başarıda azalma hissi alt boyutunda 18, 2 ± 5, 5 ( min 0 - max 32 puan ) puan dağılımına sahiptir. Duygusal tükenme meslekte kıdem derecesi ile negatif yönde, pandemi döne- minde çalışma yeri acil servis ve süresi ile pozitif yönde, duyarsızlaşma meslekte çalışma süresi ile negatif yönde, kişisel başarıda azalma hissi yaş, meslekte çalışma süresi, pandemi döneminde diğer çalışma yeri ve süresi ile pozitif yönde istatistiksel olarak anlamlı ilişkili saptandı (sırası ile p=0,021 p=0,003 p=0,022 p=0,001 p=0,001 p=0,015). Meslekte kıdem derecelerinde duygusal tükenme puanlarında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı (p=0,007). Diğer (başasistan,öğretim görevlisi)duygusal tükenme puanı asistan ve uzmanlara göre düşüktü (p=0,003 p=0,0166). Çocuğu olmayanların kişisel başarıda azalma hissi puanı alanlara göre istatistiksel olarak anlamlı düşüktü (p=0,025). Kişisel başarıda azalma hissi puanı azaldıkça tü- kenmişlik artmaktadır. Kullandığı ilaç olanların duygusal tükenme, duyarsızlaşma, kişisel başarıda azalma hissi puanları ilaç olmayanlara göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek saptanmadı (p=0,016 p=0,009 p=0,014). Pandemi sırasında herhangi bir psikiyatrik destek alma ihtiyacınızda artış olmayanların duygusal tükenme, duyarsızlaşma puanı olanlara göre istatistiksel olarak anlamlı düşüktü (p<0001 p=0,009). Pandemi dönemi başladığında ve devam ederken antidepresan gereksinimi olmayanların duygusal tükenme, duyarsızlaşma puanı olanlara göre istatistiksel olarak anlamlı düşüktü (her ikiside p<0001). Pandemi döneminde sigara adet/gün sayısında değişiklik artışı olanlarda duygusal tükenme, duyarsızlaşma puanı olmayanlara göre istatistiksel olarak anlamlı yüksekti. (p=0,005 p=0,022). Pandemi döneminde acil serviste çalışma durumlarında Duygusal tükenme pu- anlarında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı p=0,032). Pandemidöneminde acil serviste 3-5 ay çalışanların Duygusal tükenme puanı hiç çalışmayanlara göre istatis- tiksel olarak anlamlı yüksekti (p=0,012). Pandemi döneminde diğer servislerde çalışma durumlarında Duyarsızlaşma, Kişisel başarıda azalma hissi puanlarında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandı p=0,008 p=0,048).Duyarsızlaşma 0-1 ay çalışanlarda hiç çalışmayanlara ve 1-3 ay çalışanlara göre, Kişisel başarıda azalma hissi 3-5 ay çalışanlarda hiç çalışmayanlara göre istat- istiksel olarak anlamlı yüksekti (p= 0,006 p=0,001 p=0,030). Pandemi döneminde oluşturulan covıd klinik (yoğun bakım, acil servis, diğer çalışma yeri...) çalışma toplam süresi gruplarında Duygusal tükenme puanında istat- istiksel olarak anlamlı fark saptandı (p=0,042). Pandemi döneminde oluşturulan covıd kliniğinde 5-7 ay çalışanların Duygusal tükenmepuanı 1-3 ay çalışanlara göre istatistiksel olarak anlamlı yüksekti (p=0,006). SONUÇ: COVID-19 pandemisinde görev yapan sağlık çalışanları, has- talığa yakalanma ve bulaştırma riskleri ile karşı karşıya oldukları gibi, travma ve stresör ile ilişkili ruhsal bozukluklar açısından da risk altındadırlar Sağlık çalışanlarında % 20-80 oranında tükenmişlik, yorgunluk, anksiyete görülmektedir Pandemi dönemlerinde sağlık çalışanlarının travma sonrası stress bozukluğu, anksiyete, depresyon, uykusuzluk ve madde kullanım bozuklukları semptomları geliştirebileceğini bildirilmiştir

Özet (Çeviri)

INTRODUCTION: Health workers provide health services by using their mental and physical energies seriously. The Covid-19 pandemic process poses a serious risk of burnout for these healthcare professionals due to the crisis it creates in the healthcare system. In the health sector, where human life is concerned, it is known that health workers are the group with the highest burnout risk. Therefore, in our study, the burnout levels of family physicians were examined and it was aimed to determine the effect of the Covid-19 pandemic process on these burnout levels. MATERIAL AND METHOD: This is a prospective, single-center, observational, cross-sectional, descriptive survey designed as a survey study. Before starting work, T.C. Approval was obtained from the Ministry of Health Haseki Health Application and Research Center Non-Pharmaceutical Clinical Research Ethics Committee with the decision number 36-2022 on 23.02.2022. The sample was used to investigate the frequency of burnout syndrome in Family Physician Assistants working in the 3rd level hospitals in Istanbul. It was determined with 198 people in the 90 confidence interval and a survey study was conducted. .Written and verbal consent was obtained before the survey and 198 family physician assistants were included in the study. The majority of the sample size was reached on 08.01.22. The survey study was completed at the end of 5 days. SPSS 15.0 for Windows program will be used for statistical analysis. Statistical alpha significance level will be accepted as p<0.05. RESULTS: Among the 223 family physicians who participated in our study, 198 family physicians who met the inclusion criteria were included in the study. The mean age of the participants was 30.0±5.3 (min:24-max:55 years). 67.7 % (n:151) of the participants were female, 32.3 % ( n:72 ) were male. 48 % ( n:107 ) of the participants were single, 49.8 % ( n:111 ) were married, 2.2% (n:5) were divorced. 77.6% (n:173) of the participants had no children, 22.4% (n:50) had children.They stated that 79.8% (n: 178) of the participants had a chronic disease and 20.2% (n: 45) did not have a chronic disease. stated that it was a chronic disease drug, and 22.4% (n:50) of the participants did not use a regular chronic disease drug. While 40.8% (n:91) of the participants stated that the need for psychiatric support (interview, treatment) increased during the pandemic, 59.2% stated that there was no increase in the need for psychiatric support during the pandemic. 25.1% of the participants While (n:56) stated that they needed antidepressants during the pandemic period, 74.9% (n:167) stated that they did not need antidepressants during the pandemic period. While 51.1% (n:114) of the participants stated that they took an active role in one of the covid clinics (pandemic polyclinic, service, intensive care, emergency) in the last 2 weeks, 48.9% (n: 109) of the participants stated that they took an active role in the last 2 weeks. He stated that he did not take an active role in covid clinics. While 12.6% (n:28) of the participants stated that there was an increase in the number of cigarettes/day during the pandemic period, 87.4% (n:195) of the participants did not indicate an increase in the number of cigarettes/day during the pandemic period. 77% (n:172) of the participants never worked in the intensive care unit during the pandemic, 10.8% (n:24) worked in the intensive care unit for 1 month, 4.9% (n:11) 1-3 months reported that they worked in the intensive care unit, 7.2% (n:16) stated that they worked in the intensive care unit for 3-5 months. While 26.9% (n:60) of the participants stated that they never worked in the emergency service during the pandemic period, 35% (n:78) worked in the emergency room during the pandemic period of 0-1 months, 20.2% (n:45) They stated that they worked in the emergency room for 1-3 months, and 17.9% (n:40) stated that they worked in the emergency room for 3-5 months. 19.3% of the participants (n:43) took a total of 1-3 months in the covid clinics established during the pandemic period, 10.8% of the participants (n:24) took a total of 3-5 months in the covid clinics, 12.1% of the participants (n:27) a total of 5-7 months in the covid clinics established during the pandemic period, 19.3% of the participants (n:43) 7-9 months in total, 38.6% of the participants (n:86) 9 months-1 He stated that he has been working in covid clinics created during the pandemic period for more than years. 22.2±8.4 (min 0-max 36 points) in the emotional exhaustion sub-dimension of Maslach burnout scale, 9.2±4.5 (min 0-max 20 points) in the depersonalization sub- dimension, 18 in the feeling of decrease in personal achievement sub-dimension, It has a score distribution of 2±5.5 (min 0- max 32 points). Emotional exhaustion was negatively associated with the degree of seniority in the profession, positive with the emergency service and duration of the workplace during the pandemic, depersonalization negatively with the duration of work in the profession, the feeling of decrease in personal success was statistically significant with age, duration of work in the profession, other work place and duration during the pandemic period. A significant correlation was found (respectively p=0.021 p=0.003 p=0.022 p=0.001 p=0.001 p=0.015). A statistically significant difference was found in the emotional exhaustion scores of seniority in the profession (p=0.007). Other (chief assistant, lecturer) emotional exhaustion scores were lower than residents and experts (p=0.003 p=0.0166). The sense of decrease in personal achievement score of those who did not have children was statistically significantly lower than those who received it (p=0.025). As the score of feeling of decrease in personal achievement decreases, burnout increases. Emotional exhaustion, depersonalization, and decreased sense of personal accomplishment scores of those who were using drugs were not statistically significantly higher than those who did not use drugs (p=0.016 p=0.009 p=0.014). Emotional exhaustion and depersonalization scores of those who did not have an increased need for any psychiatric support during the pandemic were statistically significantly lower (p<0001 p=0.009). When the pandemic period started and continued, those who did not need antidepressants were statistically compared to those who had emotional exhaustion and depersonalization scores. was significantly lower (both p<0001). Emotional exhaustion was statistically significantly higher in those who had an increase in the number of cigarettes per day during the pandemic period compared to those who did not have a depersonalization score. (p=0.005 p=0.022). A statistically significant difference was found in Emotional Exhaustion scores in working conditions in the emergency department during the pandemic period, p=0.032. Emotional exhaustion score of those who worked in the emergency department for 3-5 months during the pandemic period was statistically significantly higher than those who did not work at all (p=0.012). A statistically significant difference was found in the scores of depersonalization and decreased sense of personal accomplishment in working conditions in other services during the pandemic period p=0.008 p=0.048. Depersonalization was observed in 0-1 month employees compared to those who never worked and those who worked for 1-3 months, decreased sense of personal achievement 3-5 months it was statistically significantly higher in workers than in those who never worked (p=0.006 p=0.001 p=0.030). A statistically significant difference was found in the emotional exhaustion score of the covid clinic (intensive care, emergency room, other workplace...) study duration groups created during the pandemic period (p=0.042). Emotional exhaustion score of those working for 5-7 months in the covid clinic created during the pandemic period was statistically significantly higher than those working for 1-3 months (p=0.006). CONCLUSION: Healthcare workers working in the COVID-19 pandemic are not only at risk of contracting and transmitting the disease, but are also at risk for trauma and stressor-related mental disorders. Burnout, fatigue and anxiety are seen in 20-80% of healthcare workers. It has been reported that health workers may develop symptoms of post- traumatic stress disorder, anxiety, depression, insomnia and substance use disorders during pandemic periods.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    772376

    Pandemi sürecinde COVİD-19 ile ilgili alanlarda çalışan aile hekimliği asistanlarının bu dönemdeki uzmanlık eğitimi ve kariyer algıları üzerindeki düşüncelerinin belirlenmesi

    Determining the opinions of family medicine residents working in the fields of COVİD-19 during the pandemic on residency training and career perceptions in this period

    SERAP ATEŞ NENG

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2021

    Aile HekimliğiMarmara Üniversitesi

    Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. GÜLRU PEMRA CÖBEK ÜNALAN

  2. Tez No

    785862

    COVID-19 pandemi sürecinin çocuk ve ergen psikiyatrisi yataklı servisindeki psikiyatrik bozukluklara etkisinin geriye dönük incelenmesi

    Retrospective analysis of the effect of the COVID-19 pandemic process on psychiatric disorders in the inpatient unit of child adolescent psychiatry

    MERİÇ MENEKŞELİ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    PsikiyatriSağlık Bilimleri Üniversitesi

    Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. GÜL KARAÇETİN

  3. Tez No

    809569

    İstanbul'da bir hastaneye başvuran kişilerde yaş ve cinsiyet değişkenlerinin SARS-CoV-2 üzerine etkisinin araştırılması

    Investigation of age and gender variables effect on SARS-CoV-2 in people admitted to a hospital in İstanbul

    DEVRAN ŞENER

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    MikrobiyolojiOrdu Üniversitesi

    Moleküler Biyoloji ve Genetik Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. ZEYNEP KOLÖREN

    DOÇ. DR. ÜLKÜ KARAMAN

  4. Tez No

    664041

    Preterm ve term doğum yapan kadınların postpartum beck depresyon, postpartum spesifik anksiyete, kadın cinsel işlevi, carol cinsel fonksiyon ve disparoni değerlendirme ölçekleri ile covid19 korku ölçeği karşılaştırması

    Preterm and term birth women's in postpartum comparison with beck depression inventory, postpartum specific anxiety scala, female sexual function index, carol sexual function and dyspareunia assessment scala, the fear of covi̇d19 scala

    ALEYNA AYDIN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2021

    Kadın Hastalıkları ve DoğumSağlık Bilimleri Üniversitesi

    Kadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. İSMAİL ÖZDEMİR

  5. Tez No

    803446

    COVID-19 pandemi süreci iç hastalıkları pratiğini nasıl etkiledi?

    How did the COVID-19 pandemic affect internal diseases practice?

    BÜŞRA TİTİZ ÖZCANBAZ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    İç HastalıklarıSağlık Bilimleri Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. MİNE ADAŞ

Geri Dön