Geri Dön

Kardiyopulmoner resüsitasyon sonrası yoğun bakıma kabul edilen hastaların erken dönem arterial oksijen seviyelerinin hasta sonuçları üzerine etkisi

Başlık çevirisi mevcut değil.

PDF İndir

  1. Tez No: 630041
  2. Yazar: RABİA SELVA İZ AYDIN
  3. Danışmanlar: PROF. DR. FERDA ŞÖHRET KAHVECİ
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Anestezi ve Reanimasyon, Anesthesiology and Reanimation
  6. Anahtar Kelimeler: Hiperoksi, Kalp durması, Kardiyopulmoner reanimasyon, Mortalite, Oksijen satürasyonları, SOFA skorlama sistemi, Yoğun bakım, Yoğun bakım üniteleri, Çoklu organ yetmezliği, Hyperoxia, Heart arrest, Cardiopulmonary resuscitation, Mortality, Oxygen saturation, SOFA scoring system, Intensive care, Intensive care units, Multiple organ failure
  7. Yıl: 2020
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Kocaeli Üniversitesi
  10. Enstitü: Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Hiperoksinin hücresel düzeyde zararlı olduğu genel kabul görmüş bir durumdur ancak kardiyopulmoner resüsitasyon sonrası erken dönemde hiperoksi maruziyetinin nörolojik hasar oluşumuna ya da mortaliteye etkisi konusunda görüş birliği yoktur. Çalışmamızın amacı kardiyopulmoner resüsitasyon sonrası yoğun bakıma kabul edilen hastaların erken dönem arterial oksijen seviyelerinin hasta sonuçları üzerine etkisini araştırmaktır. Çalışmamıza 1 Ekim 2007 – 30 Ekim 2015 tarihleri arasında Bursa Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalı Yoğun Bakım Ünitesinde başarılı kardiyopulmoner resüsitasyon tanısıyla takip edilen hastalar dahil edildi. Hastaların klinik ve laboratuvar verileri retrospektif olarak Bursa Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi elektronik arşivinden alındı. Çalışmaya dahil etme kriterlerimize uygun olan 88 hasta geriye dönük olarak analiz edildi. PaO2 değerlerine göre hastaların 4 gruba (Ciddi hiperoksemi: PaO2>300mmHg, Ilımlı hiperoksemi: PaO2:100-300mmHg, Normoksemi: PaO2:60-100 mmHg ve Hipoksemi: PaO2<60mmHg) ayrılması planlandı1 . Kardiyopulmoner resüsitasyon sonrası ilk 24 saatte 6 saat aralıkla ölçülen 4 adet PaO2 değeri incelenerek hiperoksemi için en yüksek değer baz alındı. Çalışmamızda hipoksemik grupta hasta olmadığı için hastalar; ciddi hiperoksemi, ılımlı hiperoksemi ve normoksemi olarak 3 gruba ayrıldı. Hastaların mortalite, nörolojik sonuçlar ve organ yetmezlik değerlendirmeleri yapıldı. Nörolojik değerlendirmede CPC skoru, organ yetersizliği değerlendirmesinde SOFA skoru kullanıldı. Çalışmamızda yoğun bakım ve hastane mortalitesi açısından yapılan değerlendirmelerde normoksemi grubunun mortalitesi ılımlı ve ciddi hiperoksemi gruplarıyla karşılaştırıldığında yüksek bulundu (P=0,014, P=0,012). Ilımlı hiperoksemi ve ciddi hiperoksemi grupları arasında yoğun bakım ünitesi ve hastane mortalitesi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. Hiperoksi maruziyetinin hastaların nörolojik sonuçlarını olumsuz etkilediğine dair bir bulgu saptanmadı (P=0,209). Ayrıca hiperokseminin hastane taburculuğunda organ yetersizliğine istatistiksel olarak anlamlı bir etkisinin olmadığı bulundu (P=0,387). Sonuç olarak kardiyopulmoner resüsitasyon sonrası yoğun bakıma kabul edilen hastalarda hiperokseminin hasta sonuçlarına olumsuz etkisinin olduğuna dair bulgu saptanmadı.

Özet (Çeviri)

It is generally accepted that hypoxia is destructive at the celluler level but there is no consensus on the effect on neurological damage formation or mortality in the early period after cardiopulmonary resuscitation of hypoxia exposure. The purpose of our study; to investigate the effect of early arterial oxygen levels on patient outcomes of patients admitted to intensive care after cardiopulmonary resuscitation. Patients who were followed up between 1 october 2007 and 30 october 2015 in Bursa Uludağ University Faculty of Medicine, Department of Anesthesiology and Reanimation Intensive Care Unit with successful cardiopulmonary resuscitation were included in our study. The clinical and laboratory data of the patients were taken retrospectively from the electronic archive of the Bursa Uludağ University faculty of medicine. 88 patients eligible for inclusion in the study were analyzed retrospectively. Patients were planned to be divided into 4 groups according to paO2 values (severe hyperoxemia: PaO2>300mmHg moderate hyperoxemia: PaO2:100-300 mmHg normoxemia:PaO2:60- 100mmHg and hypoxemia:PaO2<60mmHg). In the first 24 hours after cardiopulmonary resuscitation, 4 PaO2 values measured at 6 hour intervals were examined and the highest value was taken as the basis for hyperoxemia. In our study, since there were no patients in the hypoxemic group; The patients were divided into 3 groups as severe hyperoxemia, moderate hyperoxemia and normoxemia. Patients were evaluated for mortality, neurological outcomes and organ failure. CPC score was used for neurological evaluation, SOFA score was used for organ failure evaluation. In our study, the mortality of the normoxemia group was found to be higher compared to the moderate and severe hyperoxemia groups in the evaluations made in terms of the mortality of the patients in the intensive care unit and the hospitalized patients (P:0,014, P:0,012). There was no statistically significant difference between the moderate hypoxemia and severe hypoxemia groups in terms of the mortality of intensive care patients and hospitalized patients. There was no evidence that exposure to hyperoxemia had negative effects on patients neurological outcomes (P:0,209). It was also found that hyperoxemia had no significant effect on organ failure in hospital discharge (P:0,387). As a result, there was no evidence that hyperoxemia had a negative effect on patient outcomes in patients admitted to intensive care after cardiopulmonary resuscitation.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    692011

    Acil serviste kardiyopulmoner resüsitasyon uygulanan olguların geriye dönük değerlendirilmesi

    Retrospective evaluation of cases with cardiopulmonary resuscitation in the emergency department

    BERKAN DEMİRCİ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2021

    İlk ve Acil YardımOndokuz Mayıs Üniversitesi

    Acil Tıp Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. LATİF DURAN

  2. Tez No

    482998

    Hastanemizde mavi kod çağrılarının nedenleri ve doğruluğu

    The reasons and the rightness of cod blue emergency calls in our hospital

    MEHMET ALİ DEMİRCİ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2016

    HastanelerBaşkent Üniversitesi

    Anesteziyoloji Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. ZEYNEP KAYHAN

  3. Tez No

    623551

    Hematolojik malinitesi olan hastalarda erken yoğun bakım kabulünün sağ kalım üzerine etkisi ve prognostik skorların değerlendirilmesi

    The effect of early intensive care unit admission of patients with hematological malignancy on survival and the evaluation of prognostic scores

    TANER TAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2020

    Hematolojiİstanbul Medeniyet Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    DR. ÖĞR. ÜYESİ ERMAN ÖZTÜRK

  4. Tez No

    830809

    Hastanemizdeki mavi kod uygulamalarının değerlendirilmesi: Retrospektif çalışma

    Evaluati̇on of code blue practices in Our hospital: Aretrospecti̇ve study

    AHMET ERGÜN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2023

    Anestezi ve ReanimasyonKocaeli Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. TÜLAY ÇARDAKÖZÜ

  5. Tez No

    653219

    Sepsis hastalarında tedavi yönetiminde sepsis-3 kılavuzuna uyumun retrospektif olarak değerlendirilmesi

    Assessment of compliance with sepsis-3 guide as retrospective in treatment management in sepsis patients

    AYLİN MEKE

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2020

    Anestezi ve ReanimasyonSağlık Bilimleri Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. NAMİGAR TURGUT

Geri Dön