Geri Dön

Normotansif tip 2 diyabetes mellitus'ta metabolik regülasyon ve diyabet süresinin mikroalbuminüri üzerine etkileri

Effects of metabolic regulation and diabetes duration on microalbuminuria in normotensive type 2 diabetes mellitus

PDF İndir

  1. Tez No: 604830
  2. Yazar: KADİR KAYATAŞ
  3. Danışmanlar: UZMAN HÜSAMETTİN KUTLU
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları, Endocrinology and Metabolic Diseases
  6. Anahtar Kelimeler: Diabetes mellitus, Diabetik nöropatiler, Mikroalbüminüri, Diabetes mellitus, Diabetic neuropathies, Microalbuminuria
  7. Yıl: 2000
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Sağlık Bakanlığı
  10. Enstitü: İstanbul Ptt Erenköy Sanatoryum ve Hastanesi
  11. Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Amaç: Diyabetik nefropatinin hem tanısı hem de takibi için en iyi prognostik faktör olan mikroalbuminüri ile diyabetin süresi ve metabolik regülasyonun önemli bir göstergesi olan HbA1c düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçladık. Materyal ve Metod: Çalışmaya yaş ortalaması 57.9±11.4 (35-83 yaş arası) yıl olan 85 diyabetes mellituslu olgu (50 erkek, 35 kadın) alındı. Olguların cinsiyet, yaş, diyabet süreleri, sigara kullanımları, boy, kilo, bel-kalça ölçümleri alınıp kaydedildi. Hipertansiyonun böbrek üzerine yaptığı patolojik değişikliklerden etkilenmemek için çalışmamıza hipertansif olmayan tip 2 diyabetes mellituslu olguları dahil ettik. Bu amaçla kan basıncı istirahat sonrası beş dakika ara ile iki kez yapılan ölçümün ortalaması olarak belirlendi ve hipertansiyonu olmayan (sistolik arteryel kan basıncı 140 mmHg, diastolik arteryel kan basıncı 90 mmHg'nın altında olan) ve diyabet harici mikroalbuminüriye neden olabilecek bir hastalığı olmayan olgular çalışmaya dahil edildi. 12 saatlik gece açlığı sonrası plazma glukoz, HbA1c, insülin, kreatinin seviyeleri ölçümü için kan örneği ile birlikte kreatinin klirensi ve mikroalbuminüri ölçümü için 24 saatlik idrar alındı. 24 saatlik idrarda albuminüri seviyelerine göre 0-20 mg; mikroalbuminürisi olmayan, 20-200 mg; mikroalbuminürisi olan ve >200mg makroalbuminürisi olan olarak değerlendirildi. Olgular metabolik regülasyon göstergesi olan plazma HbA1c seviyelerine göre <%7 (iyi regülasyonlu)(n=26), %7-8 (orta regülasyonlu) (n=24) ve >%8 (kötü regülasyonlu) (n=35) olarak üç ayrı grup; diabet süresine göre de 0-4 (n=28), 5-10 (n=21) ve 11≤ (n=26) olarak üç ayrı grup halinde değerlendirildi.Grupların karşılaştırılmasında Chi-Square (X2) ve Student- t testi, korelasyon analizlerinde Pearson testi kullanıldı. Bulgular: Metabolik regülasyon göstergesi HbA1c düzeyine göre mikroalbuminüri gözlenme oranı kan şekeri iyi regüle (<%7) grupta %61,5 (n=16), orta regüle (%7-8) grupta %95,8 (n=23) ve regüle kötü (>%8) grupta ise %97,1 (n=34) olduğu saptandı. Mikroalbuminüri, HbA1c seviyesi <%7, %7-8, >%8 olan gruplarda sırasıyla 34.4±26.2, 65±34.4, 105.8±54.5 mg/24 saatlik idrar ölçüldü. Regülasyon kötüleştikçe mikroalbuminüri düzeylerinde artış olduğutespit edildi. HbA1c'ye göre metabolik regülasyonu iyi ile kötü (p<0.001) ve orta ile kötü regülasyonlu grup arasında (p<0.005) mikroalbuminüride anlamlı fark bulundu. Diyabet süresine göre mikroalbuminüri gözlenme oranı 5 yıldan kısa olan olgularda %73,7 (n=28), 5-10 yıl arsında olan olgularda %90,5 (n=19) ve 10 yılın üzerinde olan olgularda %100 (n=26) olarak tespit edildi. Diyabet süresine göre gruplanan olgular incelendiğinde 0-4, 5-10 ve 11≤ yıl gruplarında mikroalbuminüri değerleri sırasıyla 41.3±23.6, 82.3±53 ve 110.1±60.1 mg/24 saatlik idrar şeklinde tespit edildi. Diyabet süresi arttıkça mikroalbuminüri gözlenen olgu oranının da arttığı görüldü. Diyabet süresi 5 yıldan kısa ile 10 yıldan fazla olan gruplar arasında mikroalbuminüri düzeylerinde anlamlı fark olduğu gözlendi (p<0.001). Mikroalbuminüri izlenme oranı değişik risk gruplarına göre değerlendirilerek incelendiğinde ve her bir değişkenin mikroalbuminüri oluşturma riski gruplardan biri referans alınarak belirlendiğinde (Odds oranı); bu değişkenler içinde diyabet süresi (p=0.003) ve HbA1c düzeyi (p<0.001) mikroalbuminüri üzerinde etkili bulunmuştur. Korelasyon analizi yapıldığında; mikroalbuminüri ile diyabet süresi (r=0.41, p<0.001) ve mikroalbuminüri ile HbA1c düzeyleri (r=0.54, p<0.001) arasında belirgin pozitif korelasyon olduğu gözlenmiştir. Tartışma ve Sonuç: Diyabetik nefropati gelişiminde mikroalbuminürinin önemli bir parametre olduğu ilk kez Mogensen tarafından bildirilmiş ve sonrasında mikroalbuminüri ile ilgili çok sayıda çalışma yapılmaya başlanmıştır. Bizim çalışmamızda hipertansiyonun olumsuz etkileri olmaksızın, kötü metabolik kontrol ve uzamış diabet süresinin her ikisinin de mikroalbuminüriyi belirgin şekilde artırdığı saptandı. Diyabet süresi arttıkça mikroalbuminürinin de artması önlenemez bir süreçtir. Bundan dolayı hastalığın en başından itibaren iyi metabolik kontrolün; mikroalbuminüri ve bu bağlamda diyabetin beklenen diğer komplikasyonlarını önlemek veya gelişimini yavaşlatmak için en önemli parametre olduğu söylenebilir.

Özet (Çeviri)

Objective: We aimed to investigate the relationship between microalbuminuria, which is the best prognostic factor for both diagnosis and follow-up of diabetic nephropathy, and HbA1c levels, an important indicator of diabetes duration and metabolic regulation. Material and Method: 85 patients with diabetes mellitus (50 men, 35 women) with a mean age of 57.9 ± 11.4 (35-83 years) were included in the study. Gender, age, duration of diabetes, smoking, height, weight, waist-hip measurements of the patients were recorded. We included cases with non-hypertensive type 2 diabetes mellitus in our study to avoid being affected by the pathological changes of hypertension on the kidney. For this purpose, the blood pressure was determined as the average of the measurements performed twice every five minutes after rest and without hypertension (systolic arterial blood pressure 140 mmHg, diastolic arterial blood pressure below 90 mmHg) and non-diabetic microalbuminuria. was included. After 12 hours of night fasting, a 24-hour urine was taken for measurement of plasma glucose, HbA1c, insulin, creatinine levels, as well as creatinine clearance and microalbuminuria. 0-20 mg in 24-hour urine according to albuminuria levels; 20-200 mg without microalbuminuria; microalbuminuria and> 200mg macroalbuminuria. The cases were three as <7% (well regulated) (n = 26), 7-8% (moderate regulated) (n = 24) and> 8% (poor regulated) (n = 35) according to plasma HbA1c levels, which are indicators of metabolic regulation. separate group; According to the duration of diabetes, 0-4 (n = 28), 5-10 (n = 21) and 11≤ (n = 26) were evaluated in three separate groups. Chi-Square (X2) and Studentt test in comparison of the groups, Pearson test was used for correlation analysis. Results: According to metabolic regulation indicator HbA1c level, microalbuminuria observed rate was 61.5% (n = 16) in the well-regulated (<7%) group, 95.8% (n = 23) in the moderate regulated (7-8%) group, and In the regulated bad (> 8%) group, it was found to be 97.1% (n = 34). In groups with microalbuminuria, HbA1c level <7%, 7-8%,> 8%, 34.4 ± 26.2, 65 ± 34.4, 105.8 ± 54.5 mg / 24 hours of urine were measured, respectively. As the regulation worsened, there was an increase in microalbuminuria levels. According to HbA1c, there was a significant difference in microalbuminuria between metabolic regulation good and bad (p <0.001) and moderate to poor regulation group (p <0.005). According to the duration of diabetes, microalbuminuria was observed as 73.7% (n = 28) in cases less than 5 years, 90.5% in cases between 5-10 years (n = 19) and 100% (n = 26) in cases over 10 years. was determined as. When the cases grouped according to diabetes duration were examined, microalbuminuria values ​​in the 0-4, 5-10 and 11≤ year groups were determined as 41.3 ± 23.6, 82.3 ± 53 and 110.1 ± 60.1 mg / 24-hour urine, respectively. As the duration of diabetes increased, the rate of cases with microalbuminuria increased. There was a significant difference in microalbuminuria levels between the groups with diabetes duration less than 5 years and more than 10 years (p <0.001). When the monitoring rate of microalbuminuria is evaluated according to different risk groups and the risk of creating microalbuminuria of each variable is determined by reference to one of the groups (Odds ratio); Among these variables, duration of diabetes (p = 0.003) and HbA1c level (p <0.001) were found to be effective on microalbuminuria. When correlation analysis is made; A significant positive correlation was observed between microalbuminuria and diabetes duration (r = 0.41, p <0.001) and microalbuminuria and HbA1c levels (r = 0.54, p <0.001). Discussion and Conclusion: It has been reported by Mogensen for the first time that microalbuminuria is an important parameter in the development of diabetic nephropathy, and then many studies on microalbuminuria have been started. In our study, it was found that poor metabolic control and prolonged diabetes duration both significantly increased microalbuminuria without the negative effects of hypertension. Increasing microalbuminuria is an inevitable process as the duration of diabetes increases. Therefore, from the very beginning of the disease, good metabolic control; It can be said that microalbuminuria and in this context, it is the most important parameter to prevent or slow the development of other expected complications of diabetes.

Benzer Tezler

  1. Tez No

    165604

    Tip 2 diabetiklerde nokturnal kan basıncının, diyastolik kardiyak fonksiyon, homosistein ve karnitin seviyeleri ile ilişkisi

    Başlık çevirisi yok

    SERDAL KORKMAZ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2005

    Endokrinoloji ve Metabolizma HastalıklarıCumhuriyet Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    Y.DOÇ.DR. KERİM YILMAZ

  2. Tez No

    359137

    Akromegali hastalarında ambulatuar arter sertliği indeksinin klinik ve laboratuar parametrelerle ilişkisi

    Association of clinical and laboratory parameters with ambulatory arterial stiffness index in patients acromegaly

    FARUK KILINÇ

    Tıpta Yan Dal Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2013

    Endokrinoloji ve Metabolizma HastalıklarıDicle Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. ALPASLAN TUZCU

  3. Tez No

    248776

    Bazal DHEA-S düzeyine göre ACTH stimülasyon testine adrenal yanıt profilinin incelenmesi

    Assesment of Adrenal Response Profiles to ACHT Stimulation Test as to Basal DHEA-S Level

    MEHMET EFE

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2010

    Endokrinoloji ve Metabolizma HastalıklarıYüzüncü Yıl Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. MUSTAFA ÖZTÜRK

  4. Tez No

    137939

    Hipertansif ve normotansif tip 2 diyabetes mellitusta plazma ve eritrosit magnezyum düzeyleri

    Plasma mg and intraerythrocyte magnesium levels of type 2 diabetes mellitus patients with and without hypertension and normotension

    SERKAN ÜSKÜLÜTAŞ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2003

    İlk ve Acil YardımCumhuriyet Üniversitesi

    Acil Tıp Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. HAKAN ALAGÖZLÜ

  5. Tez No

    33006

    İnsüline bağımlı olmayan diabetes mellituslu hastalarda lipoprotein (a) seviyeleri ve metabolik kontrolle ilişkisi

    Başlık çevirisi yok

    ŞİNASİ EROL BOLU

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    1994

    Endokrinoloji ve Metabolizma HastalıklarıGata

    Endokrinoloji ve Metabolizma Bilim Dalı

Geri Dön