Opiyat kullanım bozukluğu olan hastalarda çocukluk çağı travmaları ve bağlanma biçimlerinin üstbiliş, başa çıkma tutumları ve bağımlılık üzerine etkileri
The effects of childhood trauma and attachment styles on the metacognition, coping strategies and addiction
- Tez No: 501535
- Danışmanlar: DOÇ. DR. İBRAHİM EREN
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Psikiyatri, Psychiatry
- Anahtar Kelimeler: Bağlanma, Başa çıkma, Çocukluk Çağı travmaları, Opiyat kullanım bozuklukları, Üstbiliş, Bağlanma stilleri, Bağımlılık, Madde kullanım bozuklukları, Narkotik bağımlılığı, Opioid ilişkili bozukluklar, Opioidler, Psikolojik travma, Attachment, Childhood Traumas, Cope, Metacognition, Opioid Use Disorders, Attachment styles, Dependency, Coping, Substance-related sdisorders, Narcotic dependence, Opioid-related disorders, Opioids, Psychological trauma
- Yıl: 2018
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Sağlık Bilimleri Üniversitesi
- Enstitü: Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesi
- Ana Bilim Dalı: Psikiyatri Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Opiyat bağımlılığı, kronik, yineleyici, dünyada pek çok insanı etkileyen ve gittikçe artan bir hastalıktır. Madde bağımlılığı olan hastalarda çocukluk çağı travmalarının yüksek olduğu, güvensiz bağlandıkları, üstbilişsel becerilerinin düşük olduğu ve işlevsel olmayan başa çıkma biçimlerini daha çok kullandıkları çalışmalarda gösterilmiştir. Bu çalışmanın amacı, opiyat bağımlıları ile sağlıklı bireyler karşılaştırılarak çocukluk çağı travmaları ve bağlanma biçimlerinin üstbiliş, başa çıkma tutumları ve bağımlılık üzerine etkisinin olup olmadığını saptamaktır. Gereç ve Yöntemler: Araştırmaya, 1 Nisan 2017-1 Temmuz 2017 tarihleri tarihleri arasında Alkol ve Madde Araştırma Tedavi ve Eğitim Merkezi (AMATEM) polikliniğine başvuran DSM-V tanı ölçütlerince ''Opiyat Kullanım Bozukluğu'' tanısı konulan, yatarak ve ayaktan takip edilen dahil edilme ve dışlanma kriterlerine uyan, en az 12 aydır remisyonda olan 45tam remisyonda hasta,en az 3 aydır remisyonda olan 36 kısmi remisyonda hasta, relaps olan 25 hasta ve 82 sağlıklı gönüllü alındı. Katılımcılarla görüşmede Sosyodemografik Veri Formu, Bağımlılık Şiddetini Belirleme Ölçeği (ASI), Madde Aşerme Şiddeti Ölçeği, Klinik Opioid Yoksunluk Ölçeği (COWS), Bağımlılık Tedavisinin Başarısını Öngören Faktörler Ölçeği (BTBÖFÖ), Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği (HDDÖ), Hamilton Anksiyete Değerlendirme Ölçeği (HADÖ), Çocukluk Çağı Ruhsal Travmalar Ölçeği (ÇÇTÖ), Başa Çıkma Tutumlarını Değerlendirme Ölçeği (COPE), İlişki Ölçekleri Anketi (İÖA), Üstbiliş Ölçeği (ÜBÖ-30) uygulandı. Bulgular:Opiyat bağımlısı grubta ÇÇTÖ alt ölçek ve toplam puanları kontrol gruba göre anlamlı olarak yüksek bulundu. Duygusal İhmal varlığının opiyat bağımlılığı riskini 2.6 kat arttırdığı bulundu. Kontrol grupta güvenli bağlanmanın, opiyat bağımlısı grupta korkulu bağlanmanın yüksek olduğu bulundu. Çalışmamızda Güvensiz Bağlanmanın opiyat bağımlılığı riskini 2.7 kat arttırdığı bulundu. Opiyat bağımlısı grupta ÜBÖ-30 alt ölçek ve toplam puanları kontrol gruba göre anlamlı olarak yüksek bulundu. İşlevsel Olmayan Başa Çıkma kullanımı opiyat bağımlısı grupta kontrol gruba göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. İşlevsel Olmayan Başa Çıkma biçimlerini kullanmanın opiyat bağımlılığı riskini 1.1 kat arttırdığı bulundu. Relaps ve remisyon grupları karşılaştırıldığında Kayıtsız Bağlanma relaps grubunda remisyon gruplarına göre istatistiksel açıdan anlamlı derecede yüksek bulundu. Kayıtsız Bağlanmanın relaps riskini 6.2 kat arttırdığı bulundu. İşlevsel Olmayan Başa Çıkma biçimlerini kullanma, Duygusal İhmal ve İstismar tam remisyonda olan grupta diğer opiyat bağımlısı gruplara göre istatistiksel açıdan anlamlı derecede düşük bulundu. ÜBÖ-30 ölçeğinde relaps ve remisyon grupları arasında fark bulunamadı. Sonuç: Çalışmamızın sonucunda opiyat kullanım bozukluğu olan hastalarda bağlanma biçimleri, çocukluk çağı travmalarının üstbiliş, başa çıkma tutumları ve opiyat kullanım seyrini etkilediği bulundu. Opiyat bağımlısı hastalarda tedavi planı yaparken hastaların bağlanma ve çocukluk çağı travma öykülerinin değerlendirilmesi, üstbiliş becerilerinin geliştirilmesine yönelik müdahalelerin yapılması, tedavi programlarının işlevsel başa çıkma becerilerini geliştirmeye yönelik değerlendirilmesi tedavi başarısını arttırabilir.
Özet (Çeviri)
Aim: Opiate dependence is a chronic, recurrent disease is increasingly affecting many people in the world. Social cognition is the ability to understand the feelings of others and respond in accordance with these emotions. It has been shown in studies that patients with substance abuse have childhood trauma is high, insecure attachment, metacognitive skills are low and they used more of the nonfunctional coping strategies. The aim of this study is to compare opioid dependent patients to healthy subjects and to determine whether effect of childhood trauma and attachment styles on the metacognition, coping strategies and addiction. Materials and Methods: 36 patients in remission for at least 3 months, 45 patients in remissionfor at least 12 months and 25 relapsed patients admitted to Alcohol and Drug Research Treatment and Training Centre between April, 1 2017-July, 1 2017 and diagnosed according to DSM-V diagnostic criteria of 'Opiate Use Disorders' and 82 healthy volunteers meeting the exclusion and inclusion criteria enrolled in this study. In interviews with participants sociodemographic data form, Addiction Severity Index(ASI), the Hamilton Depression Rating Scale, the Hamilton Anxiety Rating Scale, Substance Craving Severity Scale, the Clinical Opioid Withdrawal Scale, the Childhood Trauma Questionnare (CTQ), the COPE inventory, Relationship Scales Questionnaire(RSQ), Metacognition Questionnaire-30(MCQ)were applied. Results:In the opioid dependent group, the CTQ subscales and totals scores were significantly higher than the control group. We found that Emotional Neglect increased the risk of opioid addiction 2.6 times. It was found that the Secure Attachment in the control group and the Fearfull Attachment in the opioid dependent group were high. In our study, We found that the risk of Insecure attachment increased the risk of opioid addiction 2.7 times. In the opioid dependent group, the MCQ scores were significantly higher than the control group. Use of nonfunctional coping strategies was significantly higher in opioid dependent group than the control group, acccording to statistics. It was found that use of nonfunctional coping strategies increase in opioid addiction risk 1.1 times. Compared to the relapse and remission groups, Dismissing Attachment was statistically significantly higher in relaps group than remission groups. It was found that the Dismissing Attachment increases the relapse risk 6.2 times. Use of nonfunctional coping strategies, Emotional Neglect, Emotional Abuse were significantly lower in sustained remission group than the other opioid dependent groups, acccording to statistics.There was no difference between relaps and remission groups at MCQ scale. Conclusion:As a result of our study, it was found that childhood trauma and attachment styles have effects on metacognition, coping strategies and addiction. Evaluating the attachment and childhood trauma patterns of patients, performing interventions to improve metacognitive skills, and valuating treatment programs to improve functional coping skills may increase the success of treatment when planning treatment for opiate dependent patients.
Benzer Tezler
- Deneysel spinal kord yaralanmalarında farklı ilaç gruplarının etkileri
Başlık çevirisi yok
ZEKAİ SEÇKİN
- Kinetic and equilibrium binding analysis of sheep brain opioid receptors
Koyun beyni opat reseptörlerinin kinetik ve denge hali bağlanma analizleri
HOMA MAHBOOBİ
- Characterization of bovine brain opioid receptors by (3H)-Naloxone binding
(3H)-Naloxone bağlanması yöntemi ile sığır beyni opiat reseptörlerinin karakterizasyonu
NAZİLA POURRASTEGAR
- Temporomandibuler eklem disfonksiyon sendromunda değişik TENS modalitelerinin etkinliği
Başlık çevirisi yok
VURAL KAVUNCU
