Geri Dön

Çift gelirli ailelerde babaların çocuk yetiştirmeye katılım davranışlarının incelenmesi

Çi̇ft geli̇rli̇ ai̇lelerde babalarin çocuk yeti̇şti̇rmeye katilim davranişlarinin i̇ncelenmesi̇

  1. Tez No: 449554
  2. Yazar: FATMA DELİBAŞ
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. HÜLYA ÖZTOP
  4. Tez Türü: Yüksek Lisans
  5. Konular: Ev Ekonomisi, Sosyal Hizmet, Home Economics, Social Work
  6. Anahtar Kelimeler: Çift gelirli aile, baba katılımı, çocuk yetiştirme, cinsiyet rolleri, evlilik doyumu, Aile, Aile içi roller, Okul öncesi çocuklar, Çalışan ebeveynler, Dual income family, paternal involvement, child rearing, gender roles, marriage satisfaction, Family, Family roles, Father involvement, Marital satisfaction, Preschool childrens, Working parents
  7. Yıl: 2016
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Hacettepe Üniversitesi
  10. Enstitü: Sosyal Bilimler Enstitüsü
  11. Ana Bilim Dalı: Aile ve Tüketici Bilimleri Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Araştırma okul öncesi dönemde çocuğu olan çift gelirli ailelerde babaların çocuk yetiştirmeye katılım davranışlarını incelemek, toplumsal cinsiyet rolleri ve evlilik doyumunun babaların çocuk yetiştirmeye katılım durumu ile ilişkisini ortaya koymak amacıyla planlanmış ve yürütülmüştür. Araştırma kapsamına Ankara ilinin Altındağ, Keçiören ve Çankaya ilçelerindeki okul öncesi kurumlardan tabakalı küme örnekleme yöntemi ile seçilen 3- 6 yaş grubundaki 350 çocuğun, çalışan anne ve babası alınmıştır. Araştırmanın verileri Aile Bilgi Formu, Çocuk Bakımında Baba Katılım Anketi (PICCI), Cinsiyet Rolleriyle İlgili Kalıp Yargı Ölçeği ve Evlilik Yaşamı Ölçeği kullanılarak elde edilmiştir. Çocuk Bakımında Baba Katılım Anketi hem anne hem de baba tarafından cevaplanmıştır. Cinsiyet Rolleriyle İlgili Kalıp Yargı Ölçeği ve Evlilik Yaşamı Ölçeği' ni ise sadece baba cevaplamıştır. Araştırma kapsamına alınan ailelerde iki çocuğu bulunanlar (%49,7), çocukları 5 yaşında olanlar (%37,7), okul öncesi dönemdeki çocuklarının cinsiyeti kız olanlar (%61,1), 6-10 yıldır evli olanlar (%56), hem anneler (%42,3) hem de babalar (%41,1) arasında lisans mezunu olanlar ve toplam aylık hane geliri 3501-5000 TL arasında olanlar (%39,4) önde gelmektedir. Babaların %61,7'si 35-54, annelerin %49,7'si 20-34 yaş grubunda yer almaktadır. Çocukların yetiştirilmesine yönelik etkinliklere hem babalar (%67) hem de anneler (%64) tarafından belirtilen baba katılım oranın yüksek ve kısmen de birbirine yakın olduğu görülmüştür. Anne ve babaların yarıdan fazlası (%50,9) çocuğun öncelikli bakım sağlayıcısının anne olduğunu belirtmiştir. 'Katılımın değerlendirilmesi' alt alanında hem babalar (9,60) hem de anneler (9,65), babaların çocuk yetiştirmeye yönelik etkinliklere katıldığını belirtmiştir (p<0,05). 'Çocuk Bakım Sorumluluğu' alt alanında babalar sorumluluklarını seyrek (5,16), anneler ise babaların bu sorumluluğu bazen (9,66) yerine getirdiğini belirtmiştir (p<0,05). 'Sosyalleştirme sorumluluğu' alt alanında babalar (12,03) ve anneler (12,66) babaların bu konudaki sorumlulukları bazen yerine getirdiğini belirtmiştir (p<0,05). 'Çocuk yetiştirme kararlarında etki' alanında baba (5,73) ve anneler (5,55) eşit karar vermektedir (p<0,05). 'Çocuk yetiştirme görevlerini yapma sıklığı' alt alanında anneler (12,54) babaların bu görevleri bazen, babalar (22.5) kendilerinin bu görevleri sık sık yerine getirdiğini belirtmiştir (p<0,05). 'Erişilebilirlik' alt alanında hem anne (11,40), hem de babalar (12,17) arasında, babaların bu sorumlulukları bazen yerine getirdiğini ifade edenler önde gelmektedir (p<0,05). Çocuk yetiştirmeye katılım ölçeğinin genelinde doktora mezunu babaların ortalamaları (72,39), diğer öğrenim durumuna sahip babalardan (İlkokul: 61,50; Ortaokul: 69,33; Lise: 65,33; Önlisans: 65,82; Lisans: 67,36; ,Yüksek lisans: 70,64) daha yüksektir (p<0,05). Çocuk yetiştirmeye ilişkin genel katılımda 35-54 yaş grubundaki babaların ortalamasının (67,61) diğer yaş grubundaki babaların (20-34, 55 yaş ve üzeri) ortalamasından daha yüksek olduğu görülmüştür (p<0,05). Çocuk yetiştirmeye katılım ölçeğinin genelinde geleneksel olmayan babaların katılım ortalamaları (68,4), geleneksel babaların katılım ortalamalarından daha (65,3) yüksektir (p<0.05). Evlilik doyumu ile katılım alt boyutu arasında pozitif yönlü zayıf bir ilişki, çocuk bakımı alt boyutu ile negatif yönlü zayıf bir ilişki, sosyalleştirme alt boyutu ile negatif yönlü zayıf bir ilişki, çocuk yetiştirme görevleri ile pozitif yönlü zayıf bir ilişki bulunmuştur (p<0.05).

Özet (Çeviri)

This study has been planned and carried out in order to analyze paternal involvement in child rearing in dual income families who have pre-school children and to put forward the relationship between social gender roles plus marriage satisfaction and paternal involvement in child rearing. Scope of the study includes employed parents of 350 children aged between 3 - 6 who are selected through stratified cluster sampling method from the schools providing pre-school education located in Altındağ, Keçiören and Çankaya Districts of Ankara. Data has been obtained by using Family Information Sheet, Paternal Involvement in Child Care Index (PICCI), Stereotype Scale on Gender Roles and Marriage Life Scale. Paternal Involvement in Childcare Index has been answered by both mothers and fathers. Stereotype Scale on Gender Roles and Marriage Life Scale have been answered only by fathers. Among the families within the scope of the study, the following ones are leading: having two children (49,7%), having children aged 5 (37,7%), having pre-school daughters (61,1%),having been married for 6-10 years (56%), having bachelor's degree for mothers (42,3%) for fathers (41,1%) and earning between 3501-5000 TL in total (39,4%). 61,7 % of the fathers are aged between 35-54 while 49,7 % of the mothers are aged between 20-34. It is seen that the levels of paternal involvement in child rearing specified by the fathers (67%) and the mothers (64%) are high and partially close to each other. More than half of the mothers and fathers (50,9%) have stated that the primary care provider of the child is the mother. In the sub-section of 'Assessment of the involvement', both fathers (9,60) and mothers (9,65) have stated that fathers are involved in child rearing activities (p<0,05). In the sub-section of 'Child Care Responsibility', fathers have stated their responsibilities as rare (5,16) while mothers have stated that fathers sometimes (9,66) fulfill their responsibilities (p<0,05). In the sub-section of 'Socializing Responsibility', fathers (12,03) and mothers (12,66) have stated that fathers sometimes fulfill their responsibilities in this issue (p<0,05). In the section of 'Impact on Child Rearing Decisions', fathers (5,73) and mothers (5,55) equally make decisions (p<0,05). In the sub-section of 'Frequency of Fulfilling the Responsibilities in Child Rearing', mothers (12,54) have stated that fathers sometimes fulfill their responsibilities in this issue while fathers (22.5) have stated that they frequently fulfill their responsibilities in this issue (p<0,05). In the sub-section of 'Accessibility', the number of people who have stated that fathers sometimes fulfill their responsibilities in this issue outweigh among both mothers (11,40) and fathers (12,17) (p<0,05). In the overall of the scale of involvement in child rearing, the average of fathers having doctorate degree (72,39) are higher than the fathers having other degrees (Primary school: 61,50; Secondary school: 69,33; High school: 65,33; Associate degree: 65,82; Bachelor's degree: 67,36; Postgraduate degree: 70,64) (p<0,05). In the overall involvement of child rearing, the average of fathers aged between 35-54 (67,61) is higher than the average of fathers in other ages (20-34, 55 and over) (p<0,05). In the overall Paternal Involvement in Childcare Index, the involvement average of untraditional fathers (68,4) is higher than the involvement average of traditional fathers (65,3) (p<0.05). It has been determined that there is a positively weak relationship between marriage satisfaction and involvement sub-dimension, there is a negatively weak relationship between marriage satisfaction and child care sub-dimension, there is a negatively weak relationship between marriage satisfaction and socializing sub-dimension while there is a positively weak relationship between marriage satisfaction and child rearing duties (p<0.05).

Benzer Tezler

  1. İlkokul öğrencilerinin öz güvenleri, akademik başarıları ve anne - baba tutumları arasındaki ilişkiler

    Başlık çevirisi yok

    HANDAN ÖZCAN

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    1996

    Eğitim ve ÖğretimMarmara Üniversitesi

    Sınıf Öğretmenliği Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. ADİL ÇAĞLAR

  2. Sosyo-ekonomik ve kültürel ölçütler açısından kentte aile (Sivas ili örneği)

    Başlık çevirisi yok

    SEZER YUDULMAZ

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    1992

    SosyolojiCumhuriyet Üniversitesi

    PROF.DR. VAHAP SAĞ

  3. 6-12 aylık bebeği olan babalara verilen eğitimin baba-bebek bağlanma durumuna etkisi

    The effect of education given to fathers with 6-12 month old babies on father-infant attachment status

    HALE KIZIL SÜRÜCÜLER

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    2019

    HemşirelikBalıkesir Üniversitesi

    Hemşirelik Ana Bilim Dalı

    DOÇ. SİBEL ERGÜN

  4. İlköğretim öğretmen adaylarının öğrenme yöntemlerinin incelenmesi

    Research on learning technics of primary school teacher nominees

    ÖMER LUTFİ ALŞAHAN

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    2010

    Eğitim ve ÖğretimFırat Üniversitesi

    İlköğretim Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. RAŞİT ZENGİN

  5. Tek gelirli ve çift gelirli ailelerde yaşanan iş aile çatışmasının iş stresi ve işten ayrılma niyetiyle olan ilişkisi: Zonguldak ilindeki dershaneler örneği

    The work-stress of the work-family conflict, experienced in families with single and dual-income and the relation to turnover intention: Shown with the example of the courses in the province of Zonguldak

    YELİZ UZUN

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    2013

    İşletmeBülent Ecevit Üniversitesi

    İşletme Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. AHMET FERDA ÇAKMAK