Elucidating the mechanisms of T-DM1 resistance in in vitro models of HER2 overexpressing breast cancer
HER2-pozitif meme kanseri hücre modellerinde T-DM1 direncinin mekanizmalarının açığa çıkarılması
- Tez No: 436352
- Danışmanlar: YRD. DOÇ. DR. ÖZGÜR ŞAHİN
- Tez Türü: Yüksek Lisans
- Konular: Bilim ve Teknoloji, Biyokimya, Science and Technology, Biochemistry
- Anahtar Kelimeler: T-DM1, ilaç direnci, HER2-pozitif meme kanseri, mitotik ilerleme, T-DM1, drug resistance, HER2-positive breast cancer, mitotic progression, apoptosis, small molecule inhibitors
- Yıl: 2016
- Dil: İngilizce
- Üniversite: İhsan Doğramacı Bilkent Üniversitesi
- Enstitü: Mühendislik ve Fen Bilimleri Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: Moleküler Biyoloji ve Genetik Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Farklı mekanizmalara sahip pek çok kanser ilacının klinikte kullanılıyor olmasına rağmen, günümüzde, halen daha, kanserin tamamen tedavi edilebilmesi çoğu zaman mümkün olmamaktadır. Bunun sebebi, çoğu durumda, hastalığın tedavisinden yıllar sonra bile ortaya çıkabilen,“dirençli”tumörlerin varlığıdır. Bu dirençli tümörler, kanser ilaçlarına maruz kalan kanser hücrelerinin, zaman içerisinde kazandıkları birtakım genetik değişiklikler sebebiyle ortaya çıkmaktadır. Bu değişikler, hücrelere ilacın varlığında büyüme avantajı sağlamakta ve zamanla bütün bir organa yayılmalarına sebep olmaktadır. Günümüzde, kanser hücrelerinin bu özellikleri nasıl kazandığına dair pek çok in vitro ve in vivo çalışma yürütülmektedir. Bu sayede, kanser hücrelerinin zayıf noktaları belirlenebilmekte ve bu da ilaç direncini yenmede yararlı olmaktadır. T-DM1, ilaç dirençli, agresif hastalık seyri gösteren HER2-pozitif meme kanseri hastalarında, 2013 yılından beri kullanılmakta olan bir kanser ilacıdır. T-DM1, ilk olarak test edilemeye başlandığında, elde edilen ümit verici klinik sonuçlar, büyük heyecana yol açsa da, hastaların büyük çoğunluğunda, tedaviyi takiben 5-6 ay içerisinde ortaya çıkan direnç hayal kırıklığı yaşatmıştır. Şu anda, T-DM1'e karşı gelişen direncin mekanizmaları hakkında çok az şey bilinmekte olup, T-DM1 dirençli hastaların tedavisinde kullanılabilecek özgün ilaç hedeflerinin ortaya çıkarılması son derece yararlı olacaktır. Bu tezde, T-DM1 dirençli hücre modelleri geliştirildi ve bu modellerde ilacın yol açtığı mitozda durdurum (mitotic arrest) ve apoptozun engellenmesi, T-DM1 direncinin özgün mekanizmaları olarak belirlendi. Fenotip karakterizasyonunu takiben, RNA sekanslama teknolojisi ile yapılan genomik karakterizasyon, direnç oluşumda ekspresyon seviyesi değişimi gösteren genleri açığa çıkardı ve bu genlerde zenginleşen kanser ilintili hücresel olaylar belirlendi. Hücre döngüsü, T-DM1 direncinde rol alan hücresel olaylar arasında istatistiksel anlamlılığı en yüksek olan proses olarak belirlendi. Aynı zamanda, TCGA hastalarında da, T-DM1 direnç puanı yüksek olan hastaların, daha aktif hücre döngüsü gerçekleştirdikleri gösterildi. Sonrasında yapılan hedefli siRNA taraması sonucu, mitozda önemli göreve sahip iki genin; PLK1 ve TACC3, HER2-pozitif T-DM1 dirençli hücre modellerinde ortak olarak ilaç direncine sebep oldukları gösterildi. Bu iki genin, genomik ve farmakolojik inhibisyonunun, T-DM1'in ilaca duyarlı hücrelerde gerçekleştirdiği proliferasyon azalımını, kısmen apoptozu indükleyerek geri kazandırdığı gösterildi. Son olarak, T-DM1 dirençli modellerin, BCL2 ekspresyonuna daha bağımlı hale geldikleri, ve buna bağlı olarak BCL2 inhibisyonunun T-DM1'e dirençli hücrelerin direncini kırdığı gösterildi. T-DM1 dirençli HER2-pozitif meme kanseri hastaları için şu an herhangi bir tedavi seçeneği bulunmadığı göz önüne alındığında, bu tezde elde edilen klinik öncesi bulgular, ilerde yapılabilecek klinik testlerde PLK1 ve BCL2 inhibitörlerinin T-DM1 ile birleştirilmesinin önünü açacak ve bu hasta grubunun hayatta kalım süresinin arttırılması açısından son derece yararlı olacaktır.
Özet (Çeviri)
Despite the presence of plethora of anti-cancer therapeutics with a variety of different mechanisms of action, it is still not possible to completely eradicate cancer due largely to the occurrence of refractory tumors even years after completion of the treatment. Such“resistant”tumors are formed over time as few cells, which have gained some advantageous genomic alterations eventually populate the entire organ. A lot of in vitro and in vivo studies are currently being done in order to identify the ways by which cancer cells become resistant to given therapy. This would decipher the weaknesses of the resistant tumors and would provide a means to combat drug resistance. T-DM1 is an anti-HER2 therapeutics, being used in refractory HER2-positive breast cancer patients since 2013. It initially generated a huge excitement owing to the highly favorable clinical findings; however, resistance was developed rapidly after 5-6 months following the initial treatment. Currently; very little is known about the mechanisms of acquired resistance against T-DM1, and therefore, identification of novel targets for the treatment of T-DM1 refractory patients would be highly beneficial. In this thesis, I have developed and characterized the acquired T-DM1 resistance phenotypically, and demonstrated abrogation of drug induced mitotic arrest and apoptosis as two novel mechanisms of resistance. I have further analyzed the genomic landscape of resistance in terms of the enrichment of cancer related processes. Cell cycle was found to be the most significantly enriched process among genes deregulated in T-DM1 resistance as identified by next-generation RNA sequencing. Cell cycle was also shown to be activated in TCGA patients expressing high levels of the TDM1 resistance signature and further supported the importance of rewiring cell cycle for the acquisition of T-DM1 resistance in patients as well. I have further identified two important mitotic genes; PLK1 and TACC3 as the common mediators of resistance in different HER2-overexpressing models by a targeted siRNA screen. I have showed that their genomic or pharmacological inhibition confers sensitization to T-DM1 induced growth inhibition, partially through re-induction of apoptotic cell death. I further uncovered a BCL2 dependency in T-DM1 resistant models which was also found to be associated with T-DM1 resistance as inhibition of Bcl2 enhanced T-DM1 induced growth inhibition. Since T-DM1 refractory HER2-positive breast cancer patients are currently not curable, these pre-clinical findings might guide the future clinical test to improve the survival of this patient subgroup via the usage of PLK1 or BCL2 inhibitors in combination with T-DM1.
Benzer Tezler
- Çocukluk çağı obezitesinde yeni nesil kardiyovasküler risk belirteçlerinin değerlendirilmesi
The evaluation of new generation cardiovascular risk markers in childhood obesity
ŞULE GÜLER KAÇMAZ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2021
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıTekirdağ Namık Kemal ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MUSTAFA METİN DONMA
- Larinks kanserinde ox40, ox40l gen varyantlarının ve sox40l düzeylerinin araştırılması
Investigation of ox40, ox40l gene variants and sox40l levels in larynx cancer
MARAL FARZAM
Yüksek Lisans
Türkçe
2021
Moleküler Tıpİstanbul ÜniversitesiMoleküler Tıp Ana Bilim Dalı
PROF. DR. İLHAN YAYLIM
- Identification of oncostatin M target genes by RNA-seq in mouse primary myotube cells
Fare birincil miyotüp hücrelerinde RNA-seq ile oncostatin M hedef genlerinin tanımlanması
AYNUR ERKIN KASHGARI
Yüksek Lisans
İngilizce
2021
GenetikKoç ÜniversitesiMoleküler Biyoloji ve Genetik Ana Bilim Dalı
DR. ÖĞR. ÜYESİ SERKAN KIR
- West sendromunda periferik kan hücre alttiplerinin immünopatogeneze etkisi
Effect of peripheral blood cell subtypes on immunopatogenesis in west syndrome
SELEN SOYLU
Yüksek Lisans
Türkçe
2022
Nörolojiİstanbul ÜniversitesiSinir Bilimi Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. CEM İSMAİL KÜÇÜKALİ
- Schizosaccharomyces pombe'de homolog olmayan kromozomlar arasında yönlendirilmiş translokasyon çalışmaları
Studies on directed translocation between non-homolog chromosomes in Schizosaccharomyces pombe
BURÇİN ALTUN
Yüksek Lisans
Türkçe
2011
Biyoteknolojiİstanbul ÜniversitesiMoleküler Biyoloji ve Genetik Ana Bilim Dalı
PROF. DR. AYŞEGÜL TOPAL SARIKAYA
PROF. DR. CARLO V. BRUSCHİ