Geri Dön

Aile hekimlerine yönelik ofis spirometresi ve peak flow metre kullanma eğitimi hazırlanması ve etkinliğinin değerlendirilmesi

Preparation of a course on office spirometry and peak flowmetry usage for family physicians and evaluation of its effectiveness

  1. Tez No: 408265
  2. Yazar: ABDULKADİR KAYA
  3. Danışmanlar: PROF. DR. ZEKERİYA AKTÜRK
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Aile Hekimliği, Family Medicine
  6. Anahtar Kelimeler: Aile hekimliği, Ekspiratuar tepe akım hızı, Solunum fonksiyon testleri, Spirometri, Family practice, Peak expiratory flow rate, Respiratory function tests, Spirometry
  7. Yıl: 2015
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Atatürk Üniversitesi
  10. Enstitü: Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Amaç: Bu çalışmada aile hekimlerinin spirometre ve peak flowmetre ile ilgili eğitim alarak ilgili hastalıklara yaklaşımda yeterlilik kazanmaları hedeflenmiştir. Bu tez çalışmasının sonunda oluşturulacak eğitim materyali, mezuniyet öncesi ve sonrası aile hekimliği eğitim müfredatında kullanılabilecektir. Ayrıca bu çalışmanın aile hekimleri için bir klinik uygulama rehberi niteliğinde olması beklenmektedir. Böylece aile hekimliği uygulamasında KOAH ve astım gibi önemli hastalıkların tanı, tedavi ve takibi daha başarılı olacaktır. Çalışmanın dolaylı hedefleri olarak sağlık kaynaklarının daha etkili bir biçimde kullanılması ve sağlık çıktılarının iyileşmesi gösterilebilir. Yöntem: Araştırmaya katılmayı kabul eden aile hekimlerine sağlık hizmeti sunumu aksamayacak şekilde, katılımcılara uygun zamanlarda, en çok 20'şer kişilik gruplar halinde önceden hazırlanmış, özgün içerikli teorik ve pratik eğitim içeren bir günlük kurs programı uygulandı. Kurs öncesi ve sonrasında kursiyerlere program içeriğine yönelik 20 soruluk bir test uygulandı. Eğitimin değerlendirilmesi amacıyla katılımcılardan kurs sonunda yazılı ve sözlü geribildirim alındı. Çalışmamızda verilerimiz SPSS ile analiz edildi. Tanımlayıcı istatistiklerde kategorik veriler için sayı ve yüzde; numerik veriler için duruma göre ortalama (± standart sapma) veya ortanca (en az, en çok değer) sunuldu. Numerik değişkenlerin normal dağılıma uygunluğu Histogram grafiği ile incelendi. Hipotez testleri olarak Bağımlı gruplarda t Testi, Student t testi, Mann-Whitney U testi, tek yönlü ANOVA ve Ki Kare testleri kullanıldı. İstatistiksel olarak anlamlık değeri p<0,05 kabul edildi. Ön test ve son testin madde analizleri Sınavmatik© programı ile yapıldı. Bulgular: Eğitime toplam 115 hekim katıldı. Eğitime katılanların %68,7'si (n=79) erkek, %31,3'ü (n=36) kadınlardan oluşmaktaydı. Katılımcıların yaş ortalaması 35,48±7,15 yıl idi. Katılımcıların %68,7'si (n=79) il merkezinde, %31,3'ü (n=36) ilçelerde çalışan aile hekimleriydi. Kalımcılar ortalama 10,41±6,83 yıldır atılımcıların haftada ortalama baktığı hasta sayısı 189±103,48 (Ortanca 170; min. 0; max. 700); haftada ortalama baktığı KOAH veya astım hastası sayısı 11,9±12,2 (Ortanca 10; min. 0; max. 75) idi. Katılımcılar ön testten ortalama 40,39±12,8; son testten ortalama 75,22±11,12 puan aldılar. Eğitimler, ilk 4'ü il merkezinde, son 6'sı de ilçelerde olmak üzere toplam 10 kursta tamamlandı. Çalışmamızın en önemli çıktısı tüm katılımcıların eğitim öncesi ve sonrası ortalama puanları arasındaki değişiklikti. Bu açıdan bakıldığında eğitim sonunda yapılan son testteki ortalama puanlar ön testteki ortalama puanlardan anlamlı yüksek bulundu (t=-24,851; p<0,001; %95 GA: [-37,050; -24,851] ). Katılımcıların hekimlik yaptıkları yıl ile ön test puanları arasındaki ilişkinin değerlendirilmesinde Pearson korelasyon analizi kullanıldı ve negatif yönde anlamlı zayıf bir korelasyon bulundu (r=-0,310; p=0,001). Aile hekimlerine verilen eğitim 13 soruluk eğitimi değerlendirme formu ile değerlendirildi. Değerlendirmede hekimlerin memnuniyeti 1'den 5'e kadar numaralar ile ölçüldü. Değerlendirmede ortalama memnuniyet 4,81±0,29 olarak görüldü. Sonuç: Solunum fonksiyon testleri ülkemizde birinci basamakta çalışan aile hekimleri tarafından etkin kullanılmamaktadır ve yine yetersiz eğitimlerden dolayı spirometrik sonuçlar doğru değerlendirilememektedir. Hazırlanan eğitim programının hekimlerin bilgi düzeyini artırdığı saptanmıştır. Bu kursların yaygınlaştırılmasıyla solunum hastalıklarının tanısının kolaylaşması, tedavisinin daha bilinçli yapılması, sağlık kaynaklarının daha etkili bir biçimde kullanılması ve sağlık çıktılarının iyileşmesi beklenebilir.

Özet (Çeviri)

Aim: This study aimed to provide a course on using office spirometry and peak flowmetry for family physicians and helping them become competent in approaching respiratory. The educational material developed at the end of this thesis may be used in the curricula of undergraduate and graduate medical education. Additionally, this work is expected to serve as a clinical practice guideline for family physicians. By this way, it will be easier to diagnose, treat, and follow-up important diseases such as COPD and asthma in family practice. As indirect objectives of this study, we may mention improving health outcomes and more effective use of health resources. Methods: A one-day course with unique content was administered to family physicians in groups consisting of maximum 20 people at convenient times without interfering with their service provision. A 20-item test covering the educational content was applied to the participants before and after each course. Oral and written feedback was taken from the participants to evaluate the course program. Data was analyzed using the SPSS software. As descriptive statistics, categorical variables were presented as n and percentage while numerical variables were summarized as mean (± standard deviation) or median (min., max. values) as indicated. Normal distribution of the numerical variables was checked with histogram graphs. As hypothesis tests we used paired samples t test, Student t test, Mann-Whitney U test, one-way ANOVA, and the Chi Square tests. Statistical significance level p was set to <0.05. Item analysis of the pre-and post-test were done with the Sınavmatik© software. Results: Total 115 family physicians joined the study. Of the participants, 68.7% (n=79) were males and 31.3% (n=36) were females. Mean age of the participants was 35.48±7.15 years. 68.7% (n=79) of the participants were living in the city center while 31.3% were from the districts. They were practicing as physicians for an average of 10.41±6.83 years. Participants were seeing in average 189±103.48 (median 170; min. 0; max. 700) patients per week from which 11.9±12.2 (median 10; min. 0; max. 75) were COPD or asthma patients. Pretest and posttest scores were 40.39±12.8 and 75.22±11.12 respectively. The courses were finished after 10 sets of trainings; four being conducted in the city center and remaining six in the districts. Primary outcome of the study was the difference in the mean test scores before and after the trainings. From this perspective, there was a significant difference (t=-24,851; p<0,001; %95 CI: [-37,050; -24,851]. The relationship between the duration of practice as a physician and pretest scores was analyzed with the Pearson correlation analysis, which showed a significant but weak correlation (r=-0,310; p=0,001). The course program was evaluated by the participants using a 13-item feedback form. Questions were scored using a Likert scale ranging from 1 to 5. Mean satisfaction from the course was calculated as 4.81±0.29. Conclusion: The utilization of respiratory function tests in Turkey is not sufficient and also the interpretation of spirometric test results is not adequate due to lack of knowledge. The course program was efficient in improving the knowledge of participating physicians. Extending this kind of courses to all family physicians might be useful in facilitating the diagnosis of respiratory diseases, enabling more conscious diagnoses, and possibly more efficient utilization of the health resources leading to better health outcomes.

Benzer Tezler

  1. İzmir il merkezinde aile hekimlerinin ergonomi konusundaki tutumları ve ilişkili meslek hastalıkları

    The attitudes of family physicians on ergonomics and related occupational diseases in İzmir province

    İSMAİL SERDAR AKSÜNGER

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2020

    Aile Hekimliğiİzmir Katip Çelebi Üniversitesi

    Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. KURTULUŞ ÖNGEL

  2. Aile hekimlerine yönelik“inmeli hastalar için evde bakım kontrol listesi”oluşturulması

    Post stroke home care checklist for family physicians

    ESRA MERCAN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2018

    NörolojiMarmara Üniversitesi

    Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. MEMNUNE ÇİĞDEM APAYDIN KAYA

  3. Din görevlileri ve aile hekimlerinin bağımlılığa yönelik tutumlarının empati ve bilinçli farkındalık düzeyleri ile olan ilişkisinin incelenmesi

    Investigation of the relationship between religious officers and family doctors' attitudes to the impact and conscious awareness levels

    FULDA KOYUN

    Yüksek Lisans

    Türkçe

    Türkçe

    2018

    PsikolojiÜsküdar Üniversitesi

    Klinik Psikoloji Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. HİLMİYE NESRİN DİLBAZ

  4. Pelitköy Eğitim Aile Sağlığı Merkezine başvuran bireylerin kanser tarama programlarına yönelik bilgi, tutum ve davranışlarının değerlendirilmesi

    Evaluation of the knowledge, attitudes and behaviors of individuals applying to Pelitköy Education Family Health Center towards cancer screening programs

    EMRAH YAKUT

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2022

    Aile HekimliğiOndokuz Mayıs Üniversitesi

    Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. MUSTAFA FEVZİ DİKİCİ

  5. Ankara'da bir aile sağlığı merkezine başvuran 30-70 yaş arası kadınların kanser taramalarına yönelik tutum ve davranışları

    Attitudes and behaviors of women aged 30-70 years who applied to a family heath center in ankara towards cancer screening

    GAMZE KARATARLA FİLİZ

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2022

    Aile HekimliğiSağlık Bilimleri Üniversitesi

    Aile Hekimliği Ana Bilim Dalı

    DOÇ. DR. TİJEN ACAR