Paradigms and dynamic change in the Turkish party system
Türk siyasi parti sisteminde paradigmalar ve dinamik değişkenlik
- Tez No: 288389
- Danışmanlar: PROF. DR. METİN HEPER
- Tez Türü: Doktora
- Konular: Siyasal Bilimler, Political Science
- Anahtar Kelimeler: Paradigma, Seçimler, Seçmen davranışı, Siyasal sistem, Siyasi partiler, Paradigm, Elections, Voter behaviour, Political system, Political parties
- Yıl: 2011
- Dil: İngilizce
- Üniversite: İhsan Doğramacı Bilkent Üniversitesi
- Enstitü: Ekonomi ve Sosyal Bilimler Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: Siyaset Bilimi Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Bu çalışma, Türk parti sisteminin açıklanamaz olduğu ya da belli bir motif sergilemediği, veya sosyo-kültürel bir bölünmenin süregelen bir göstergesi olduğu gibi yaygın iddiaların aksine, Türk parti sisteminin ulusal seçim arenasında tarihsel işleyişinin hem dinamik değişkenlik gösterdiğini, hem de değişik dönemlerde seçim mücadelerinin sonuçlarını aydınlatan önemli motifler sergilediğini ileri sürmektedir. Bu motifler, benim siyasi paradigma olarak adlandırdığım, bağımlı tarihsel koşullarda rekabet boyutlarının ve özdeşleşme alanlarının dikkatlice gözlemlenmesi ile ortaya konulablir. Seçim sisteminin, siyasi partilerin ve seçmenlerin seçim sırasındaki davranışları, en iyi, bu paradigmatik motifler ile bu motiflerin kayma noktaları gözlemlenerek anlaşılabilir. Bu durumda, dinamik değişkenlik, birleşerek ve etkileşerek siyasi paradigmada ? başka bir deyişle, partilerin sistem olarak tarif edildiği klasik tanımların anahtar unsuru olan bağımlı ?etkileşim sistemleri?nde ? önemli kaymaları meydana getiren, parti sistemleri ile bağımsız tesirlerin ? kurumlar, aktörler, yapılar - etkileşimini yansıtmayı amaçlamaktadır.Ulusal seçim kampanyaları söylemleri, varolan sosyal ve siyasi araştırmalar ve genel seçimler için ulusal ve vilayetler düzeyindeki seçim verilerinin incelenmesi sonucu, Türkiye örneğinde, belirgin bir paradigmatic motifin işlediği dört dönem saptanabilir. 1950'den 1965'e kadar süren birinci dönemde, yapısal ve kurumsal etkenler çok partili siyaseti öyle biçimlendirmişlerdir ki, seçmen mobilizasyonu içn kullanılan öncelikli yöntemler çeşitli patron-yanaşma bağları ve varolan yerel sosyal yapıların istismarı olmuştur. 1965'den 1977'ye kadar olan dönemde, partiler, geniş kent gecekondu topluluklarında sendikların büyüyen gücü ve seçmenlere menfaat dağıtılmasını öngören parti politikası aracılığı ile oy toplarken, hem kendilerini, hem de parti rekabeti sistemi içerisindeki rakiplerini tanımlayacak ideolojik imaj oluşturmadan yararlanmışlardır. Üç yıllık askeri yönetimden sonra, 1983'te başlayan çok partili siyaset ile ona eşlik eden, ve ağırlıklı olarak ordu tarafından yönlendirilen paradigma, ılımlılık, merkezcilik ve ideolojiden sakınmayı vurgulamış ve parti seçimi, siyasi seçkinler, politikalarını duyurmak için hızla gelişen medya teknolojisinden yararlanırken, belli başlı politika seçimlerine ve partilerin insanlara hizmet etme söylemlerine indirgenmiştir. Son paradigmaya ön ayak olan, din-yönelimli Refah Partisi'nin 1994 ve 1995'teki başarısı, temel olarak, düzen karşıtı bir partinin varolan sıradan seçmen mobilizasyonu stratejilerinden, özellikle de, ulusal seçimlerde parti için ?seçim bankası?na dönüşen belediye düzeyinde etkili yönetim sağlamak yönteminden yararlanmasının bir sonucudur. Bu paradigma, yerel yönetimin önemine, seçmen davranışında güçlü bölgesel eğilimlere, ile temel olarak dinci-laik ekseni doğrultusunda şekillenen ve ikincil olarak Türk ulusalcı'ya karşı Kürt ulusalcı-çoğulcu karşıt uçlarıyla çevrelenen ve kampanya söyleminde önemi gittikçe artan, kimlik-bazlı unsurlara şahit olmuştur.
Özet (Çeviri)
This study argues that, contrary to popular assertions of the Turkish party system as inexplicable or unpatterned or as the persistent manifestation of an essential socio-cultural cleavage, the historic operation of the Turkish party system in the national electoral arena has demonstrated both dynamic change and significant sets of patterns that illuminate the outcomes of electoral contest in different periods. These can be traced through careful observation of the dimensions of competition and domains of identification operating in a contingent set of circumstances, the pattern of which I refer to as the political paradigm. One can best understand the behavior of the system, its parties and the electorate in elections by observing these paradigmatic patterns and the points at which they shift. Dynamic change, thus, is intended to reflect the interactive nature of the party systems and the interdependent forces?institutions, actors, structures?that combine and interact to bring about significant shifts in the political paradigm?i.e. the contingent ?system of interactions,? a key component of the standard definitions of parties as systems.In the Turkish case, through the study of national campaign discourse, existing social and political research and national and provincial-level electoral data for general elections, one can detect four periods in which a distinctive paradigmatic pattern is in operation. In the first period from 1950 to 1965, structural and institutional factors shaped the nature of multiparty politics such that the primary strategies for voter mobilization were various forms of patron-client relationships and the exploitation of existing local social structures. From 1965 to 1977, parties began to utilize ideological imaging to frame both themselves and their opponents within the system of party competition while also mobilizing votes through the growing power of trade unions and machine politics in the large urban squatter communities. After a three year period of military junta rule, multiparty politics and its accompanying paradigm beginning in 1983, guided strongly by the military, emphasized moderation, centrism and an aversion to ideology, and the selection of party was reduced to particular policies and the moderate appeal to service (hizmet) to the people while the political elites utilized rapidly expanding media technology to disseminate their appeal. The success of the religiously-oriented Welfare Party in 1994 and 1995, initiating the final paradigm, was primarily the result of an anti-establishment party capitalizing on existing mundane strategies for voter mobilization, specifically providing effective governance at the municipal level which translated to ?vote banks? for the party in national elections. This paradigm witnessed the importance of local governance, strong regional tendencies in voting behavior, and an increasingly identity-based element in campaign discourse, primarily set along a religious-secularist divide and entwined with a secondary Turkish nationalist versus Kurdish nationalist- pluralist pole.
Benzer Tezler
- Okul geliştirme literatürünün modeller ve yeni yaklaşımlar açısından incelenmesi: Kuramsal analitik bir yaklaşım
School improvement in education systems: A theoretical and analytical study about school development and aproaches
HANİFİ PARLAR
Doktora
Türkçe
2012
Eğitim ve ÖğretimMarmara ÜniversitesiEğitim Bilimleri Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MUHSİN HESAPÇIOĞLU
- Elektrik enerjisi piyasaları ve çimento sektöründe elektrik enerjisi tüketim tahmininin önemi
Electricity markets and the importance of electricity consumption forecasting in cement sector
EZGİ KAYAHAN
Yüksek Lisans
Türkçe
2019
Enerjiİstanbul Teknik ÜniversitesiEnerji Bilimi ve Teknolojileri Ana Bilim Dalı
PROF. DR. SERMİN ONAYGİL
- Firma dinamik yeteneklerinin rekabet gücüne katkısının kaos teorisi bakış açısı altında analizi
Analysis of contribution to competitiveness of dynamic capabilities of a firm from the perspective of chaos theory
ORHAN ORHON
Doktora
Türkçe
2012
Endüstri ve Endüstri Mühendisliğiİstanbul Teknik ÜniversitesiEndüstri Mühendisliği Ana Bilim Dalı
PROF. DR. HALUK ERKUT
- Türkiye'de toplumsal hareketlerin evrimi: Etnik mobilizasyon örneği
Evolution of social movements in Turkey: The case of ethnical mobilization
CÜNEYT MÜHÜRDAROĞLU
Yüksek Lisans
Türkçe
2019
Siyasal BilimlerYıldız Teknik ÜniversitesiSiyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Ana Bilim Dalı
PROF. DR. CENGİZ ÇAĞLA
- Humanitarian assistance policies of the European Union towards syrian refugees in Turkey
Avrupa Birliği'nin Türkiye'deki Suriyeli mültecilere yönelik insani yardım politikaları
CANSU ÇELİKER
Yüksek Lisans
İngilizce
2018
Siyasal BilimlerOrta Doğu Teknik ÜniversitesiSiyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. BAŞAK KALE LACK