Naiv kronik hepatit B hastalarında monoterapi ve kombine tedavinin karşılaştırılması
Başlık çevirisi mevcut değil.
- Tez No: 164564
- Danışmanlar: PROF.DR. CELAL AYAZ
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Mikrobiyoloji, Microbiology
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2005
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Dicle Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Klinik Mikrobiyoloji ve Enfeksiyon Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
ÖZET Çalışmaya daha önce hiç tedavi almamış (naive); HBeAg (+) ve HBeAg (-) hastalarda İFN ve İFN+lamivudin tedavisinin özellikle tedavi sonu ve kalıcı yanıt açısından karşılaştırılması retrospektif bir çalışma ile değerlendirildi. Bu amaçla 34'ü (% 27) kadın, 91 'i (% 73) erkek olup yaş ortalamaları 33.1 ±7.49 yıl olan toplam 125 hasta tedaviye alındı. Hastalarımızın 61 'i (% 49) HBeAg (-), 64'ü (% 51) HBeAg (+) idi. Hastalara İFN ve İFN+lamivudin kombinasyonu tedavisi verildi. İFN alan HBeAg pozitif hastalarımızda erken, tedavi sonu ve kalıcı virolojik yanıt sırasıyla % 33,3, % 66,7 ve % 30,3; biyokimyasal yanıt ise sırasıyla % 27,3, % 69,7 ve % 24,2 bulundu. İFN+lamivudin alan HBeAg pozitif hastalarımızda da erken, tedavi sonu ve kalıcı virolojik yanıt sırasıyla % 71, % 90,3 ve % 54,8; biyokimyasal yanıt ise sırasıyla % 41,9, % 64,5 ve % 41,9 bulundu. HBeAg pozitif hastalarımızda virolojik yanıt, kombine alan grupta monoterapiye göre anlamlı derecede daha yüksek bulundu. İFN alan HBeAg negatif hastalarımızda erken, tedavi sonu ve kalıcı virolojik yanıt sırasıyla % 83,9, % 80,6 ve % 48,4; biyokimyasal yanıt ise sırasıyla % 29, % 48,4 ve % 12,9 bulundu. İFN+lamivudin alan HBeAg negatif hastalarımızda da erken, tedavi sonu ve kalıcı virolojik yanıt sırasıyla % 83,3, % 76,7 ve % 46,7; biyokimyasal yanıt ise sırasıyla % 30, % 43,3 ve % 30 bulundu. HBeAg negatif hastalarımızda kombine ile monoterapinin birbirine üstünlüğü bulunamadı. İFN verdiğimiz HBeAg negatif hastalarda tedavi sonu ve kalıcı yanıt daha yüksek bulunmasına rağmen istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. İFN+lamivudin verdiğimiz HBeAg pozitif hastalarda ise, tedavi sonu ve kalıcı yanıt daha yüksek bulunmasına rağmen istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. HBeAg serokonversiyonu İFN alan grupta % 12,1, İFN+lamivudin alan grupta ise % 12,9 bulundu. Çalışmamızda monoterapi ile kombine tedavinin birbirlerine üstünlükleri bulunmadı. 54
Özet (Çeviri)
SUMMARY Patients with HBeAg (+) and HBeAg (-), but have not been received any treatment, were included in the study. They have been treated with IFN and IFN+lamivudine and the results were retrospectively evaluated especially in terms of comparison of initial, end-of-treatment and sustained response. Totally 125 patients (34 females and 91 males) with average age of 33.1±7.49 years were included in the treatment. Of those 61 of them (49%) had HBeAg negative and the rest had HBeAg positive (51%). They have ali received an IFN and a combination of IFN+lamivudine treatment. For the patients with HBeAg positive treated with IFN, initial, end-of-treatment and sustained virologic response were found to be 33.3%, 66.7% and 30.3%, respectively; vvhile biochemical response was found to be 27.3%, 69.7% and 24.2%, respectively. For the patients with HBeAg positive treated with IFN+lamivudine, initial, end-of-treatment and sustained virologic response were also found to be 71%, 90.3% and 54.8%, respectively and biochemical response was found to be 41.9%, 64.5% and 41.9%, respectively. Virologic response in patients with HBeAg positive receiving combined treatment was significantly higher than receiving mono-therapy. Patients with HBeAg negative receiving IFN, initial, end-of-treatment and sustained virologic response were found to be 83.9%, 80.6 % and 48.4%, respectively vvhile biochemical response was found to be 30%, 43.3% and 30%, respectively. There was no superiority betvveen combined and mono-therapy in patients with HBeAg negative. Although patients with HBeAg negative treated with IFN and HBeAg positive treated with IFN+lamivudine had higher end-of-treatment and sustained response these were not found statistically significant. The seroconvertion of HBeAg in the group treated with IFN was found to be 12.1 % vvhile this was found to be 12.9 % in the group treated with IFN+Lamivudine. The study showed that there was no superiority betvveen combined and mono-therapy. 55
Benzer Tezler
- Naiv kronik hepatit B hastalarında lamivudin ve adefovir dipivoksil monoterapilerinin maliyet-etkinlik açısından değerlendirilmesi.
Evaluation of lamivudine and adefovir dipivoxil monoterapies from cost-effectiveness point of view in naive patients with chronic hepatitis B.
HAKAN ERAYDIN
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2008
Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik MikrobiyolojiDicle ÜniversitesiEnfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı
YRD. DOÇ. DR. MUSTAFA KEMAL ÇELEN
- Kronik aktif hepatit C tedavisinde kullanılan pegile interferon tedavilerinin yaşam kalitesi üzerine etkisi
Başlık çevirisi yok
SAYGIN NAYMAN ALPAT
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2005
Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik MikrobiyolojiEskişehir Osmangazi ÜniversitesiEnfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı
PROF.DR. GAYE USLUER
- Kronik hepatit C'li hastalarda karaciğer yağlanmasının pegile-interferon ile kombine antiviral tedavi yanıtına etkisi
The effect of liver steatosis on anti-viral therapy in individuals with chronic hepatitis C
ŞAHİN ÇOBAN