Geri Dön

Bozulmuş açlık glukozu, bozulmuş glukoz tolaransı ve tip II diabetik hastalarda glikasyon ürünlerinin ölçümü ve komplikasyonlarla ilişkisi

Başlık çevirisi mevcut değil.

  1. Tez No: 137969
  2. Yazar: NURBAHAR YILMAZ
  3. Danışmanlar: DOÇ. DR. NAMIK KEMAL BİNGÖL
  4. Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
  5. Konular: Biyokimya, Biochemistry
  6. Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
  7. Yıl: 2003
  8. Dil: Türkçe
  9. Üniversite: Gata
  10. Enstitü: Tıp Fakültesi
  11. Ana Bilim Dalı: Biyokimya ve Klinik Biyokimya Ana Bilim Dalı
  12. Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
  13. Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

VI. ÖZET DM; insulin sekresyonu, insulin etkisi ve bazen her ikisinin kusurlarından kaynaklanan, karbonhidrat, protein ve yağ metabolizması bozuklukları sonucu kronik hiperglisemi ile seyreden, etyolojisi heterojen metabolik bir hastalıktır. DM'lu hastaların kronik komplikasyonlarının takibinde günümüzde sıklıkla uygulanan HbAı0, fruktozamin ve idrar albumin ölçümlerinin, özellikle yarı ömürlerinin komplikasyon gelişim süresinden kısa olması nedeniyle, komplikasyonları tam yansıtmadığı bilinmektedir. Bu çalışmada hem komplikasyon etyopatolojisinde rol oynadığı bilinen hem de daha uzun ömürlü olan ileri glikasyon ürünlerinin (AGE) ölçümünün daha iyi bir kriter olup olmadığı incelendi. İlave olarak IFG ve IGT'si olan hastalarda kronik komplikasyonlar, HbAı0, fruktozamin ve AGE ürünlerinin değerlendirilmesi yapıldı. Bu amaçla 40'ı komplikasyonlu (32 nöropati, 18 retinopati, 18 nefropati) toplam 82 Tip II DM hastası ve, açlık kan glukozu ve OGTT değerlerine göre 5 İFG, 18 İGT ve benzer yaş grubunda sağlıklı olduğu bilinen 33 kontrolden oluşan çalışma grubunun kan glukoz, kolesterol, trigliserit, LDL-kolesterol, HDL-kolesterol ve VLDL-kolesterol ölçümleri yapıldı. İlave olarak HbA1c, fruktozamin, fluorometrik AGE ve idrar albümin analizleri yapılarak, komplikasyonların belirlenmesi için ilgili klinikler tarafından hastalar değerlendirildi. Çalışma sonuçlarına göre DM'u olan hastalarda HbAıc, fruktozamin ve AGE düzeylerinin anlamlı yüksek olduğu saptandı (tümü için p<0.001). Komplikasyonlara göre değerlendirildiğinde, retinopatisi olan hastalarda anlamlı fark saptanmazken, nöropatisi olan hastalarda HbA1c, fruktozamin ve AGE düzeylerinin ve nefropatisi olan hastalarda HbA10 ve AGE düzeylerinin anlamlı yüksek olduğu gözlendi (sırasıyla p<0.001, p=0.005, p=0.032 ve p=0.003, p=0.006). Ancak IFG ve IGT'li hastalarda anlamlı farklılık saptanmadı. Her üç değişken arasında anlamlı korelasyon gözlendi. Tip II DM'da komplikasyonlarının gelişiminde, kan glukozu yanında özellikle hastalığın süresi, hasta bakımı, hipertansiyon vb. durumların çok önemli olduğu bilindiğinden yalnızca ileri glikasyon ürünlerinin ölçümü komplikasyon gelişimini yansıtmayabilir. Yapısal olarak heterojen bir çok AGE varlığı, yaygın olarak kullanılan bir metod, standart ve ölçüm ünitesinin halen olmaması ve ticari kit bulunmaması ölçüm için önemli sorunlardandır. Kullanımı araştırma laboratuvarları ile sınırlı olup, rutin kullanım için yüksek doğruluk ve tekrarlanabilirlik gerektiren çalışmalar, hatalara açıktır. 46Günümüzde AGE ölçümü için sıklıkla kullanılan metodlar; HPLC, ELİSA ve immünohistokimyadır. Bu çalışmada ise, fluorometrik AGE ölçümünün basitliği ve uygun maliyeti nedeni ile kullanılabilir olduğu değerlendirildi. Sonuç olarak; Tip II DM'da ve, komplikasyonlarının gelişimi ve tedavi takibinde halen yaygın olarak kullanılan HbA1c'dir. AGE'ler de komplikasyonu gösteren parametrelerden biri olmasına rağmen, rutin kullanımı için daha fazla araştırmaya ve teknik gelişimine ihtiyaç duyulmaktadır. 47

Özet (Çeviri)

VII. SUMMARY DM is a metabolic disease with heterogeneous etiology resulting from the defects of insulin secretion, insulin efficiency, and sometimes both of them, that goes with hyperglycemia because of the disorders of carbohydrate, protein and lipid metabolism. It is known that determination of HbAic, fructosamine and urinary albumin concentrations used commonly today doesn't reflect the complications of the disease.especially because their half-lives are considerably shorter than the development times of complications. In this study, it was investigated if advanced glycation end products (AGEs) which have a long life span and are known to play a role in the development of complications, can be a more useful criterion. Additionally, evaluation of HbA1c.fructosamine, and AGEs was done in patients with IFG or IGT. For this purpose, blood glucose, cholesterol, triglycerides, LDL-cholesterol, HDL- cholesterol and VLDL-cholesterol levels of the study group including a total of 82 Type II DM patients of whom 40 had complications (32 neuropathy, 18 retinopathy, 18 nephropathy); 5 IFG and 18 IGT patients according to their fasting blood glucose and OGTT criteria; and 33 controls known to be healthy and at resembling age were measured. In addition, to the analysis of HbAic, fructosamine, fluorometric AGE, and urinary albumin, the patients were also clinically evaluated for the detection of the complications. According to the results, it was determined that the levels of HbA1c, fructosamine and AGEs levels were significantly higher in patients with DM (for all p< 0.001). When evaluated according to the complications, in patients with neuropathy HbAic, fructosamine and AGEs levels, and in patients with nephropathy HbAi0 and AGEs levels were significantly higher (pO.001, p=0.005, p=0.032, and p=0.003, p=0.006, respectively). There was no significant difference in patients with retinopathy. However, no significant difference was observed between the patients with IFG and IGT. Comparison of each three variables revealed significant correlation. Because it is well known that in the development of complications of DM in Type II patients, in addition to blood glucose, conditions such as the duration of disease, patient assistance, hypertension etc, are very important, measuring only advanced glycation end products may not reflect the development of complications. The presence of many structurally heterogenous AGEs, absence of a widely used method, standards, measuring units, and commercially available reagents are important 48problems in the measurement. The studies are restricted to research laboratories, require higher accuracy and reproducibility and are open to the mistakes. Today, methods commonly used for measuring AGEs are HPLC, ELISA, and immunohistochemistry. In this study, fluorometric measurement of AGEs was found useful due to its simplicity and lower cost. Finally, in DM Type II, HbAi0 is a still widely used parameter in development of complications, and therapy monitoring. Although AGEs are among the parameters reflecting complication development, they require more research and technical improvement for routine usage. 49

Benzer Tezler

  1. Diyabetik olmayan akut koroner sendromlu hastalarda hemoglobin A1c ve glukoz toleransının değerlendirilmesi

    Başlık çevirisi yok

    MOHAMMED HABEB

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2004

    Kardiyolojiİstanbul Üniversitesi

    Kardiyoloji Ana Bilim Dalı

    PROF.DR. IŞIK BAŞAR

  2. Deneysel olarak oluşturulan inflamasyon modellerinde pregabalinin etkinliğinin araştırılması

    Başlık çevirisi yok

    NİHAT KORAP

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2008

    Anestezi ve Reanimasyonİstanbul Üniversitesi

    Anesteziyoloji ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. N. SÜLEYMAN ÖZYALÇIN

  3. Normal alanin aminotransferaz düzeyli nonalkolik yağlı karaciğer hastalığında insülin direnci ve metabolik sendrom

    insulin resistance and metabolic syndrome in normal level alanin aminotransferase non-alcoholic fatty liver disease

    EBRU GÖK

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2006

    GastroenterolojiAfyon Kocatepe Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    DOÇ.DR. YUSUF AKÇAN

  4. Bozulmuş açlık glukozu olan kişilerde oral glukoz tolerans testi sonuçları

    Başlık çevirisi yok

    PELİN TAŞKIN

    Tıpta Uzmanlık

    Türkçe

    Türkçe

    2004

    Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıEge Üniversitesi

    İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı

    PROF. DR. MEHMET TÜZÜN