Doğu dağlık kilikya'da hellenistik dönemden orta bizans'a kadar iskan gören yerleşimlerin mekansal ve yapısal değerlendirmesi

Spatial and structural evaluation of the settlements inhabited from the hellenistic period to the middle byzantine era in eastern rough cilicia

Tez No: 1019320
Yazar: ŞENEL KAYA
Danışmanlar: DOÇ. DR. BİLGE AR
Tez Türü: Doktora
Konular: Mimarlık, Architecture
Anahtar Kelimeler: Bizans Dönemi, Bizans mimarisi, Dağlık Kilikya, Geç Antik Dönem, Helenistik Dönem, Kırsal yerleşmeler, Mekansal organizasyon, Mimarlık tarihi, Byzantine Period, Byzantine architecture, Rough Cilicia, Late Antigue Period, Hellenistic Period, Rural settlements, Spatial organization, Architectural history
Yıl: 2026
Dil: Türkçe
Üniversite: İstanbul Teknik Üniversitesi
Enstitü: Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
Ana Bilim Dalı: Mimarlık Ana Bilim Dalı
Bilim Dalı: Mimarlık Tarihi Bilim Dalı
Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.

Özet

Bu tez, Doğu Dağlık Kilikya'da, günümüzde Mersin ili Silifke ve Erdemli ilçeleri sınırları içerisinde yer alan, Kalykadnos (Göksu) ve Lamos (Limonlu) nehirleri arasındaki Olba hinterlandındaki kırsal yerleşimleri, Hellenistik dönemden Orta Bizans'a kadar uzanan süreçte, mekânsal, yapısal ve topoğrafik ilişkileri çerçevesinde değerlendirmektedir. Çalışma, yerleşimleri yalnızca tipolojik kategorilerle sınırlamak yerine; konumlanış, işlev, erişilebilirlik ve çevresel bağlam gibi ölçütler üzerinden ele almakta ve bu doğrultuda tek merkezli ve doğrusal bir yapılanma modeli yerine, dönemsel olarak değişen mekânsal odaklar üzerinden şekillenen çok odaklı bir yerleşim örgütlenmesini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Olba hinterlandında birbirine yakın konumlanan yerleşimlerin farklı dönemlerde süreklilik, yeniden işlevlendirme ve kısmi kesinti örüntüleri sergilemesi, bölgeye tek yönlü ve doğrusal bir tarihsel gelişim modeli uygulanmasının sınırlı kaldığını göstermektedir. Bu nedenle Hellenistik-Roma-Geç Antik-Orta Bizans ardışıklığı, keskin kopuşlar yerine, mekânsal odakların yer değiştirmesi ve işlevlerin yeniden dağılımı üzerinden kavramsallaştırılmaktadır. Bu doğrultuda yerleşim gelişimi, doğrusal bir kırılma modeli yerine, coğrafyanın uzun süreli belirleyiciliği ile değişen toplumsal ve siyasal ilişkilerin mekânsal yansımalarını birlikte değerlendiren bütüncül bir tarihsel okuma çerçevesinde ele alınmaktadır. Bu çerçevede çalışma, mekânı yalnızca fiziksel bir zemin olarak değil; üretim, dolaşım, erişilebilirlik ve görsel ilişki ağları üzerinden tanımlanan çok katmanlı bir organizasyon alanı olarak ele almaktadır. Bu yaklaşım, yerleşimlerin sabit ve değişmez birimler olarak değil, çevresel ve toplumsal koşullara bağlı olarak dönüşen dinamik mekânsal bileşenler olarak değerlendirilmesine olanak tanımaktadır. Tez çalışması, yaklaşık 33,5 × 27,8 km²'lik bir alanda, CBS tabanlı analizler ve saha çalışmalarıyla desteklenen çok aşamalı bir yöntem çerçevesinde yürütülmüştür. İlk aşamada ortofotolar ve topoğrafik veriler kullanılarak potansiyel yerleşim alanları belirlenmiş; ikinci aşamada saha çalışmalarıyla bu veriler yerinde doğrulanmış ve veri seti genişletilmiştir. Üçüncü aşamada ise elde edilen veriler doğrultusunda, tez kapsamında amaçlanan yerleşim değerlendirmesine imkân tanıyan mekânsal analizler uygulanmıştır. Coğrafi bilgi sistemleri (CBS) bu süreçte yalnızca teknik bir araç değil; veri üretimi, doğrulama ve yorumlama süreçlerini bütünleştiren bir analiz ortamı olarak kullanılmıştır. Sahada elde edilen verilerin sistematik biçimde değerlendirilebilmesi amacıyla CBS ortamında bir kodlama sistemi geliştirilmiştir. Bu sistemde“A”kodları merkez niteliği taşıyan büyük yerleşimleri,“B”kodları kilise bulunan ve mekânsal organizasyonda yönlendirici rol üstlenen ara odakları,“C”kodları ise küçük kırsal birimleri ve tekil yapı odaklarını ifade etmektedir.“GN”kodu araziye erişim sağlanamayan noktaları,“BN”kodu ise sahada incelenmiş ancak herhangi bir arkeolojik bulgu tespit edilmeyen noktaları ifade etmektedir. Bu sınıflandırma, veri girişleri ve değerlendirme sürecinde sistematik bir düzen sağlamak amacıyla oluşturulmuş olup, yerleşimlerin mekânsal ve işlevsel özelliklerinin karşılaştırmalı olarak analiz edilmesine imkân tanıyan bir araç olarak kullanılmıştır. Tez dört ana bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde araştırmanın amacı, yöntemi ve literatür değerlendirmesi ele alınmış; ikinci bölümde CBS tabanlı mekânsal analizler aracılığıyla yerleşimlerin dağılımı ve birbirleriyle olan ilişkileri nicel veriler üzerinden incelenmiştir. Üçüncü bölümde yerleşim ağı ve organizasyonu; süreklilik ve dönüşüm, kırsal örgütlenme, üretim ve tedarik ilişkileri ile merkezîlik bağlamında değerlendirilmiş; bu kapsamda merkez yerleşimler, kilise odaklı ara yerleşimler ve kule/tahkimat sistemleri birlikte ele alınmıştır. Dördüncü bölümde ise elde edilen bulgular bütüncül bir çerçevede değerlendirilerek sonuçlara ulaşılmıştır. Birinci bölümde, Doğu Dağlık Kilikya'da Olba hinterlandını kapsayan çalışma alanı tanımlanmış ve araştırmanın amacı ortaya konulmuştur. Bu çerçevede, kırsal yerleşim ağının mekânsal, toplumsal ve mimari dönüşümünü bütüncül bir yaklaşımla değerlendirme hedefi belirlenmiş; çalışmada izlenen yöntemsel çerçeve ana hatlarıyla açıklanmıştır. Bölgenin karmaşık topoğrafyası ve dağınık yerleşim dokusu, yerleşimler arası ilişkilerin yalnızca betimleyici yaklaşımlarla açıklanmasını sınırladığından, CBS bu çalışmada mekânsal ilişkileri, erişilebilirlik ve merkezîlik gibi parametreler üzerinden analiz etmeye imkân tanıyan bir araç olarak kullanılmıştır. Bölümün devamında Dağlık Kilikya'ya ilişkin literatür, antik kaynaklardan güncel disiplinler arası çalışmalara uzanan bir çerçevede değerlendirilmiş; özellikle kırsal yerleşim araştırmalarında öne çıkan yaklaşımlar tartışılmıştır. Bu bağlamda çalışma, literatürde çoğunlukla tekil yerleşimlere odaklanan yaklaşımları aşarak, yerleşimleri çok ölçekli ve ilişkisel bir ağ sistemi içinde ele almasıyla önemli bir boşluğu doldurmaktadır. İkinci bölümde, Doğu Dağlık Kilikya'daki yerleşimlerin mekânsal dağılımı ve birbirleriyle kurdukları ilişkiler, CBS tabanlı analizler kapsamında, QGIS yazılımı kullanılarak gerçekleştirilen yakınlık, Voronoi, sayısal yükseklik modeli, eğim, bakı, arazi geçiş direnci, en düşük maliyetli güzergâh ve görüş alanı analizleri ile değerlendirilmiştir. Yakınlık analizi, kilise merkezlerinin farklı ölçeklerde değişen etki alanlarına sahip olduğunu ve kıyı kesimlerinde bu alanların daha yoğun biçimde çakıştığını göstermektedir. Voronoi analizi, yerleşimlerin kıyıdan iç kesimlere doğru seyrekleştiğini ve mikro-bölgesel etki alanlarının topoğrafya tarafından sınırlandığını ortaya koymaktadır. Sayısal yükseklik modeli, yerleşimlerin belirli kot bantlarında yoğunlaştığını ve kıyı ile iç kesimler arasında süreklilik gösteren bir dağılım sergilediğini göstermektedir. Eğim analizi, yerleşimlerin büyük ölçüde düşük ve orta eğimli yüzeylerde konumlandığını ortaya koyarken; bakı analizi, yerleşimlerin özellikle güney, güneydoğu ve doğu yönelimli yamaçlarda yoğunlaştığını göstermektedir. Arazi geçiş direnci analizi, özellikle Geç Antik dönemde gelişim gösteren yerleşimlerin kıyıya yönelen güzergâhlarla uyumlu, erişilebilir konumlarda yer aldığını; bu durumun Hellenistik dönem yerleşimleri için aynı ölçüde belirgin olmadığını göstermektedir. En düşük maliyetli güzergâh analizi, kıyı ile iç kesimler arasındaki hareketin topoğrafyanın yönlendirdiği hatlar boyunca süreklilik gösterdiğini ortaya koymaktadır. Görüş alanı analizi ise yerleşimler arasında tam bir görsel hâkimiyetten ziyade, topoğrafyanın belirlediği sınırlı ve yönlenmiş görsel ilişkilerin bulunduğunu göstermektedir. Bu veriler birlikte değerlendirildiğinde, yerleşimlerin topoğrafya, erişim olanakları ve merkezî odaklarla kurdukları ilişkiler doğrultusunda şekillenen bir mekânsal organizasyon sergilediği anlaşılmaktadır. Üçüncü bölümde, mekânsal analizlerden elde edilen bulgular ile saha verileri birlikte değerlendirilerek Doğu Dağlık Kilikya'daki yerleşim ağı ve organizasyonu ayrıntılı biçimde ele alınmıştır. Bu çerçevede merkez yerleşimler mekânsal konumları, mimari yoğunlukları ve çevreleriyle kurdukları ilişkiler doğrultusunda değerlendirilirken; kilise bulunan yerleşimler üretim, depolama ve dolaşımın düzenlendiği çok işlevli ara odaklar olarak tanımlanmıştır. Ara odaklar yalnızca dinsel yapılar üzerinden değil; konum, topoğrafya, erişilebilirlik ve mimari bileşenler birlikte ele alınarak değerlendirilmiş, böylece bu yerleşimlerin yerel ağ içerisindeki yönlendirici rolleri ortaya konulmuştur. Mekânsal analizler ile saha verilerinin birlikte değerlendirilmesi, yerleşimlerin tekil noktalar olarak değil, çevreleriyle kurdukları ilişkiler üzerinden anlam kazanan bir sistemin parçası olduğunu göstermiştir. Bu bağlamda bazı yerleşimler topoğrafik hâkimiyet ve görsel ilişki üzerinden öne çıkarken, bazıları üretim altyapısı ve ulaşım hatlarıyla kurdukları bağlantılar üzerinden yerel ağ içerisinde belirginleşmektedir. Kule yapıları ve tahkimatlı yerleşimler ise topoğrafik konumları, görüş alanları ve ulaşım hatları üzerindeki yerleri doğrultusunda bölgesel denetim sisteminin bir parçası olarak değerlendirilmiştir. Yerleşim ağı, Hellenistik dönemde şekillenen çekirdekler üzerinden gelişmiş; Roma döneminde büyük ölçüde süreklilik göstermiş, Geç Antik dönemde ise yeniden kullanım, yeni yapıların eklenmesi ve belirli odaklarda yoğunlaşma ile kademeli bir yeniden örgütlenme süreci geçirmiştir. Bu durum, süreklilik ile dönüşümün eşzamanlı işlediği çok katmanlı bir yerleşim yapısına işaret etmektedir. Kırsal yerleşim örgütlenmesi, tek tip bir yapıdan ziyade farklı ölçek ve işlevlerde çeşitlenen bir sistem olarak değerlendirilmiş; özellikle zeytinyağı ve şarap üretimine yönelik işliklerin yaygınlığı, bölgedeki üretimin yerel ölçeğin ötesine geçerek kıyı yerleşimleri aracılığıyla daha geniş ticaret ağlarına bağlandığını göstermiştir. Bu veriler birlikte değerlendirildiğinde, Olba hinterlandındaki yerleşim ağının tek merkezli bir hiyerarşi yerine, merkezler, ara odaklar ve bunlarla ilişkili yerleşimler arasında kurulan çok katmanlı ve ilişkisel bir sistem oluşturduğu anlaşılmaktadır. Bu çalışma, Doğu Dağlık Kilikya'da Olba hinterlandındaki kırsal yerleşim ağını tekil yerleşimler üzerinden değil; mekânsal ilişkiler, odak noktaları ve etkileşimler üzerinden ele alan bütüncül bir değerlendirme sunmaktadır. Mekânsal analizler ve saha verilerinin birlikte değerlendirilmesi, yerleşimlerin topoğrafya, erişilebilirlik, üretim ve dolaşım ilişkileri doğrultusunda şekillenen çok katmanlı bir sistem oluşturduğunu göstermektedir. Hellenistik dönemde şekillenen yerleşim çekirdeklerinin Roma ve Geç Antik dönemde farklı işlevlerle yeniden kullanılması, süreklilik ve dönüşümün birlikte işlediği bir mekânsal yapı ortaya koymaktadır. Bu çerçevede çalışma, kırsal alanların edilgen bir arka plan değil; topoğrafya, üretim ve dolaşım ilişkileri doğrultusunda şekillenen dinamik sistemler olduğunu ortaya koymakta ve Doğu Dağlık Kilikya örneği üzerinden Geç Antik ve Bizans dönemi kırsal yerleşim araştırmalarına ilişkisel ve çok ölçekli bir değerlendirme çerçevesi sunmaktadır. Bu yaklaşım, geleneksel saha verileri ile CBS tabanlı mekânsal analizlerin birlikte kullanılmasıyla geliştirilen yöntemsel bir model önermektedir.

Özet (Çeviri)

This dissertation examines the rural settlements of the Olba hinterland in Eastern Rough Cilicia, located between the Kalykadnos (Göksu) and Lamos (Limonlu) rivers, within the boundaries of present-day Silifke and Erdemli in Mersin Province. Focusing on the period from the Hellenistic era to the Middle Byzantine period, the study evaluates these settlements through their spatial, architectural, and topographical relationships. Rather than relying solely on typological classifications, it considers a broader set of parameters, including location, function, accessibility, environmental context, and visual connectivity. In doing so, it moves beyond linear and single-centered models and proposes a multi-centered settlement system structured around shifting spatial focal points over time. Although Eastern Rough Cilicia has a much earlier historical background, the region experienced a significant phase of rural and urban expansion particularly from the Hellenistic period onwards. The mountainous character of the region, defined by narrow coastal plains and rugged inland terrain, played a decisive role in shaping settlement patterns, accessibility, and regional interaction. These geographical conditions created a long-term structural framework that influenced both continuity and transformation in settlement organization throughout the periods examined. The close spatial distribution of settlements in the Olba hinterland, together with observable patterns of continuity, reuse, and partial abandonment, highlights the limitations of unilinear historical models that assume clear chronological breaks. Instead of interpreting the Hellenistic–Roman–Late Antique–Middle Byzantine sequence as a series of distinct phases, this study approaches it as a continuous yet uneven process shaped by the relocation of focal points and the redistribution of economic, social, and administrative functions. Settlement development is therefore understood as a long-term dynamic, influenced both by persistent geographical conditions and by shifting socio-political structures. Within this framework, space is not treated as a passive physical background, but as a multi-layered organizational field shaped by networks of production, circulation, accessibility, and visual interaction. In line with a longue durée perspective, geography is understood as a structuring force that continuously informs settlement organization, while social and economic relations generate shifting spatial hierarchies and connections. This perspective allows settlements to be interpreted as dynamic spatial entities that respond to environmental constraints and opportunities, rather than as static and isolated units. The research was conducted over an area of approximately 33.5 × 27.8 km, using a multi-stage methodology that combines GIS-based spatial analysis with systematic fieldwork. In the first stage, potential settlement areas were identified through orthophoto interpretation and topographic datasets. In the second stage, these data were tested, verified, and expanded through field surveys, resulting in a dataset of more than six hundred recorded locations, a substantial portion of which were confirmed in situ. This process also allowed for the documentation of architectural remains and the refinement of spatial data. In the third stage, spatial analyses were applied to examine relationships between settlements, enabling a more precise evaluation of distribution patterns, accessibility, and interaction networks. Within this process, GIS functioned not merely as a technical tool, but as an integrated analytical environment that supported data production, validation, and interpretation simultaneously. In addition to these analytical processes, the study has produced a comprehensive spatial dataset and mapping framework that aims to represent the full range of rural settlements within the Olba hinterland. This dataset constitutes one of the first attempts to systematically document and visualize all identifiable settlement units in the region within a single integrated map. Rather than focusing on selected sites, the mapping approach adopted here seeks to capture the broader settlement landscape in its entirety, allowing for the identification of spatial patterns, clusters, and relationships that are not visible at the level of individual sites. In this sense, the resulting map is not only a representational tool but also an analytical output that forms a central component of the study's contribution. In order to organize and compare the dataset systematically, a coding system was developed within the GIS framework. In this system,“A”codes represent major central settlements,“B”codes refer to intermediate focal points—primarily sites containing churches that played an active role in structuring the surrounding network—and“C”codes indicate smaller rural units and isolated structures. Additional categories (“GN”and“BN”) were introduced to mark locations that could not be accessed or where archaeological remains were not identified, ensuring transparency in data evaluation. This classification was developed to ensure a systematic organization in data entry and evaluation processes, and is used as an analytical tool that enables the comparative analysis of the spatial and functional characteristics of settlements. The dissertation is structured into four main chapters. The first chapter establishes the conceptual and methodological framework, defines the research questions, and situates the study within existing scholarship. It also emphasizes the limitations of previous research, which has often focused either on individual sites or on typological categorization. In contrast, more recent approaches in rural and Byzantine landscape studies underline the importance of multi-scalar, landscape-based, and relational methodologies. This study contributes to this line of research by integrating spatial analysis with field-based data and by focusing on settlement relationships rather than isolated sites. The second chapter presents the spatial analyses that form the analytical backbone of the study. Proximity analysis reveals clustering tendencies and overlapping zones of interaction, particularly around church-centered settlements. Voronoi analysis suggests the existence of micro-regional territories shaped by topography and spatial distribution. Environmental analyses, including DEM, slope, and aspect, demonstrate that settlements were not randomly located but show clear preferences in relation to elevation ranges, slope thresholds, and directional exposure. Cost surface and least-cost path analyses reconstruct movement patterns and indicate that circulation routes were shaped both by topography and by the spatial organization of settlements themselves. Viewshed analysis further shows that visual relationships were selective and directional rather than uniform. When evaluated together, these analyses reveal a structured and interconnected spatial system shaped by both environmental and relational factors. The transformation of rural settlements in Eastern Rough Cilicia cannot be understood as a sequence of abrupt breaks, but rather as a process of gradual adaptation shaped by both internal dynamics and external pressures. Many settlements established during the Hellenistic period continued to be occupied and reconfigured in Late Antiquity through processes of reuse, spatial reorganization, and functional transformation. This continuity, however, does not imply fixed hierarchy; rather, the roles of settlements shifted over time, reflecting changing priorities related to accessibility, production, and social organization. Building on this analytical foundation, the third chapter examines settlement organization in terms of continuity and transformation, rural structuring, production systems, and centrality. Rather than evaluating settlements as isolated units, the study identifies recurring structural and functional tendencies across the region. These include the persistence of earlier spatial layouts, the integration of new architectural elements into existing settlement fabrics, and the emergence of multi-functional rural nodes where production, storage, and religious activities intersect. The settlement system is defined through the interaction of major centers, intermediate focal points, and smaller rural units, forming a multi-layered and relational network rather than a rigid hierarchy. Central settlements stand out through their scale, architectural density, and regional influence, while intermediate sites—often identified through the presence of churches—function as multi-purpose nodes where production, storage, and circulation were organized. These sites were evaluated not only through their architectural remains but also through their spatial positioning, topographical context, accessibility, and relationships with surrounding settlements. Fieldwork data, including churches, cisterns, production installations, domestic structures, and funerary remains, were analyzed together with spatial data. This integrated approach demonstrates that settlements operated as interconnected components within a broader network rather than as isolated entities. Within this system, certain settlements emerge as dominant nodes due to their topographical control and extended visibility, while others function at a more local scale, linked to production areas and movement corridors. Tower structures and fortified settlements are interpreted not only as defensive elements but as part of a broader regional control system structured through visibility, accessibility, and strategic positioning. The analysis further demonstrates that the Olba hinterland operates as a micro-regional system structured through multiple interacting focal points rather than a single dominant center. These focal points function at different scales and intensities, forming a network of relationships that is both locally grounded and regionally connected. The chronological interpretation of rural settlements remains complex due to the multi-layered nature of the archaeological record. Architectural elements from different periods frequently coexist within the same settlement, making strict chronological distinctions difficult. For this reason, chronology is approached as a relative and interpretative framework based on construction techniques, spatial organization, and contextual relationships. Rural production constitutes a key component of the settlement system. Agricultural activities, particularly olive oil and wine production, are widely attested across the region through installations such as presses and cisterns. These production systems were integrated into wider networks of distribution and exchange, linking inland settlements to coastal routes and broader regional economies. Rural communities therefore functioned not only as local production units but also as active participants in larger economic systems. In this context, the concept of“rural settlement”is approached as a flexible and context-dependent category rather than a fixed typological definition. In Byzantine terminology, different terms such as kome, chorion, and komepolis are used to describe rural and semi-urban settlement forms, yet their meanings vary depending on administrative and textual contexts. While kome generally refers to village-scale settlements associated with local production, and chorion is often used in administrative and fiscal contexts, the concept of komepolis provides a useful framework for understanding intermediate settlements that display both rural and urban characteristics. These settlements do not correspond fully to a polis, yet they exhibit a degree of centrality, functional diversity, and organizational complexity that distinguishes them from smaller rural units. Within the Olba hinterland, such intermediate settlements—particularly those associated with churches and production facilities—can be interpreted as locally central nodes within a wider spatial network. The fourth chapter presents the overall evaluation and conclusions of the study. It demonstrates that rural landscapes in Eastern Rough Cilicia functioned as dynamic and interconnected systems shaped by the interaction of topography, production, circulation, and control. By combining GIS-based spatial analysis with field data, this dissertation proposes a relational and multi-scalar framework for understanding settlement organization. As one of the first large-scale, integrated spatial studies of the Olba hinterland, it fills an important gap in the literature and offers both a methodological model and a conceptual framework for the study of Late Antique and Byzantine rural settlement systems. The methodological approach developed in this study may also be applied to other regions with similar topographical and archaeological characteristics, offering a framework for comparative analyses of rural settlement systems across the eastern Mediterranean.

Benzer Tezler

Tez No
999303
İssos-Epiphaneia 2022 yılı Bouleuterion-Odeon kazılarından ele geçen seramikler
Ceramics from the Bouleuterion–Odeon complex of the ancient city of Issos-Epiphaneia
GAMZE AHRAS
Yüksek Lisans
Türkçe
2026
Arkeoloji Hatay Mustafa Kemal Üniversitesi
Arkeoloji Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. BANU ÖZDİLEK TIBIKOĞLU
Tez No
106
Sivas yöresinde akraba evliliği yapan ve yapmayan çiftlerde dermatoglifik benzerlikler
Similarities of dermataoglyphies among individval of married relatives and married couples not related to each other in Sivas region
Y. SELMA SÜNGÜ
Yüksek Lisans
Türkçe
1984
Tıbbi Biyoloji Cumhuriyet Üniversitesi
Tıbbi Biyoloji ve Genetik Ana Bilim Dalı
YRD. DOÇ. DR. İLHAN SEZGİN
Tez No
258
Landsat uydusu aracılığı ile elde edilen görüntülerin sınıflandırılmaları ve bunlara ilişkin bilgisayar programlarının hazırlanması
Başlık çevirisi yok
G. FERZAN KÜÇÜKA
Yüksek Lisans
Türkçe
1985
Bilgisayar Mühendisliği Bilimleri-Bilgisayar ve Kontrol Ege Üniversitesi
Bilgisayar Bilimleri ve Mühendisliği Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. HALİS PÜSKÜLCÜ
Tez No
233
Çukurova bölgesinde biyoklimatik veriler kullanılarak açık ve yeşil alan sistemlerinin belirlenmesi ilkeleri üzerinde bir araştırma
A research on the determination of the principles in open and green spaces systems by using the bioclimatic data in Çukurova region
MEHMET FARUK ALTUNKASA
Doktora
Türkçe
1987
Çevre Mühendisliği Çukurova Üniversitesi
Peyzaj Mimarlığı Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. ERDOĞAN GÜLTEKİN
Tez No
31
Realization of transmitter and receiver clock generation units and channel switching unit in a modified analog radio relay
Değiştirilen bir analog radyodaki verici ve alıcı saat üretimi birimleri ve kanal anahtarlama biriminin gerçekleştirilmesi
AYHAN BÜYÜKSEMERCİ
Yüksek Lisans
İngilizce
1987
Elektrik ve Elektronik Mühendisliği Orta Doğu Teknik Üniversitesi
Elektrik-Elektronik Mühendisliği Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MURAT AŞKAR

Geri Dön