10-12 yaş çocuklara verilen psikolojik sağlamlık eğitiminin etkinliği: Psikolojik sağlamlık, sosyal uyum, yakın ilişki ve medya kullanımı açısından incelenmesi
The effectiveness of a psychological resilience training program for children aged 10–12 years: An examination of psychological resilience, social adjustment, close relationships, and media use
- Tez No: 1015942
- Danışmanlar: DOÇ. DR. BURCU DEMİR GÖKMEN
- Tez Türü: Yüksek Lisans
- Konular: Hemşirelik, Nursing
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi
- Enstitü: Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: Hemşirelik Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Bu araştırma, 10-12 yaş grubundaki çocuklara verilen psikolojik sağlamlık eğitiminin; çocukların psikolojik sağlamlık, sosyal uyum, ebeveyn-çocuk yakın ilişkisi ve problemli medya kullanımı üzerindeki etkisini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Materyal ve Yöntem: Araştırma, randomize kontrollü, ön test-son test ve izlem ölçümlerini içeren deneysel bir desenle yürütülmüştür. Araştırmanın örneklemini, Ağrı ili Merkez ilçesinde bulunan ve kura yöntemiyle seçilen bir ilköğretim okulunda öğrenim gören, örnekleme kriterlerini karşılayan 50 çocuk ile ebeveynleri oluşturdu. Müdahale grubuna 5 hafta boyunca psikolojik sağlamlık eğitimi uygulanırken kontrol grubuna herhangi bir girişimde bulunulmadı. Araştırma verileri; Tanıtıcı Bilgi Formu, Çocuk ve Genç Psikolojik Sağlamlık Ölçeği, Sosyal Uyum Ölçeği, Problemli Medya Kullanım Ölçeği ve Ebeveyn-Çocuk İlişkisi Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde sayı, yüzde, ortalama, bağımsız gruplarda t testi, Pearson ki-kare testi, Fisher exact testi, Fisher-Freeman-Halton testi, tekrarlayan ölçümlerde ANOVA ve karışık desenli ANOVA testleri kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Grupların tanıtıcı özellikleri incelendiğinde yaş ve kardeş sayısı dışında demografik değişkenler açısından benzer özellikler gösterdiği belirlenmiştir. Yapılan normallik analizleri sonucunda verilerin büyük ölçüde normal dağılım gösterdiği saptanmış ve analizlerde parametrik testler kullanılmıştır. Uygulama sonrasında deney grubunda Psikolojik Sağlamlık, Sosyal Uyum ve Ebeveyn-Çocuk İlişkisi Olumlu Alt Boyutu puanlarında anlamlı artışlar; Problemli Medya Kullanımı ve Ebeveyn-Çocuk İlişkisi Olumsuz Alt Boyutu puanlarında ise anlamlı azalmalar belirlenmiştir. İzleme ölçümlerinde deney grubunun Psikolojik Sağlamlık, Sosyal Uyum ve Ebeveyn-Çocuk İlişkisi Olumlu Alt Boyutu Puanlarının kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde daha yüksek olduğu; Problemli Medya Kullanımı ve Ebeveyn-Çocuk İlişkisi Olumsuz Alt Boyutu puanlarının ise anlamlı düzeyde daha düşük olduğu saptanmıştır. Karışık desenli ANOVA analizleri, psikolojik sağlamlık, sosyal uyum, problemli medya kullanımı ile Ebeveyn-Çocuk İlişkisinin Olumlu ve Olumsuz Alt Boyutlarında zaman × grup etkileşimlerinin anlamlı olduğunu göstermiştir (p<0,05). Bu bulgular, uygulanan psikolojik sağlamlık eğitiminin öğrencilerin psikolojik sağlamlıklarını ve sosyal uyumlarını artırmada, problemli medya kullanımını azaltmada ve ebeveyn-çocuk ilişkilerini olumlu yönde geliştirmede etkili olduğunu ortaya koymuştur. Sonuç: Araştırmada psikolojik sağlamlık eğitiminin çocukların psikolojik sağlamlık ve sosyal uyum düzeylerini artırdığı, problemli medya kullanımını azalttığı ve ebeveyn-çocuk ilişkilerini olumlu yönde etkilediği belirlenmiştir. Bu doğrultuda, çocuk sağlığı ve hastalıkları hemşireliği uygulamalarında okul temelli psikolojik sağlamlık programlarının yaygınlaştırılması önerilmektedir.
Özet (Çeviri)
Objective: This study was conducted to examine the effects of a psychological resilience training program provided to children aged 10–12 years on their psychological resilience, social adjustment, parent–child closeness, and problematic media use. Materials and Methods: The study was designed as a randomized controlled experimental study with pre-test, post-test, and follow-up measurements. The sample consisted of 50 children who met the inclusion criteria and their parents from a primary school selected by lottery in the central district of Ağrı Province. While the intervention group received psychological resilience training for five weeks, no intervention was administered to the control group. Data were collected using the Introductory Information Form, Child and Youth Resilience Measure, Social Adjustment Scale, Problematic Media Use Measure, and Parent–Child Relationship Scale. Data were analyzed using numbers, percentages, means, independent samples t-test, Pearson's chi-square test, Fisher's exact test, Fisher–Freeman–Halton test, repeated measures ANOVA, and mixed-design ANOVA. Statistical significance was accepted at p<0.05. Results: Examination of the descriptive characteristics of the groups revealed that they were similar in terms of demographic variables, except for age and number of siblings. Normality analyses indicated that the data were largely normally distributed; therefore, parametric tests were employed. Following the intervention, significant increases were observed in the intervention group regarding psychological resilience, social adjustment, and the positive subdimension scores of the parent–child relationship, whereas significant decreases were found in problematic media use and the negative subdimension scores of the parent–child relationship. Follow-up measurements demonstrated that the intervention group had significantly higher scores for psychological resilience, social adjustment, and the positive subdimension of the parent–child relationship, and significantly lower scores for problematic media use and the negative subdimension of the parent–child relationship compared with the control group. Mixed-design ANOVA analyses revealed significant time × group interactions for psychological resilience, social adjustment, problematic media use, and the positive and negative subdimensions of the parent–child relationship (p<0.05). These findings indicate that the psychological resilience training program was effective in enhancing students' psychological resilience and social adjustment, reducing problematic media use, and improving parent–child relationships. Conclusion: The findings demonstrated that psychological resilience training increased children's levels of psychological resilience and social adjustment, reduced problematic media use, and positively influenced parent–child relationships. Accordingly, it is recommended that school-based psychological resilience programs be expanded within pediatric nursing practice.
Benzer Tezler
- Eine didaktisch- komparatistische annäherung an die phänomene“ empathie, identitätsuche und fremdverstehen”in der kinder-und jugendliteratur: dargestellt an den werken , von Canan Tan's „Eroi̇nle Dans“ und Renate Welshs „Dieda oder das fremde Kind”
Renate Welsh'in“Dieda oder das fremde Kind„ ve Canan Tan'ın ”Eroinle Dans„ adlı eserlerinde çocuk ve gençlik yazını bağlamında ‚ "empati, kimlik arayışı ve yabancılaşma„ ' kavramlarına öğretbilimsel bir yaklaşım
ZEYNEP TEKİN MEDENİ
Doktora
Almanca
2017
Alman Dili ve EdebiyatıÇukurova ÜniversitesiAlman Dili Eğitimi Ana Bilim Dalı
YRD. DOÇ. DR. CAVİDAN ÇÖLTÜ İMREN
- Ovulasyon indüksiyonu tedavisinde folliküler gelişimin ultrasonografik takibi
Başlık çevirisi yok
MERİH BAYRAM
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
1987
Kadın Hastalıkları ve DoğumGazi ÜniversitesiKadın Hastalıkları ve Doğum Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MÜLAZIM YILDIRIM
- Pik demiri ve karbon çeliğinin sulu çözeltiler içindeki korozyon hızının tayini
Determination of the rate of corrosion of the cast iran and carbon steel in the aqueous solutions
EMİNE NAZAN ÜNAL
Yüksek Lisans
Türkçe
1985
Kimya MühendisliğiGazi ÜniversitesiKimya Mühendisliği Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. HAYRİ YALÇIN
- Türkiye'de trafik kazalarının epidemiyolojisi
Başlık çevirisi yok
HARUN KARACA
Yüksek Lisans
Türkçe
1985
UlaşımGazi ÜniversitesiKazalarda Acil Yardım ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. HİKMET PEKCAN