KOAH' da tekrarlayan periferik manyetik stimülasyonun diyafram kasının kalınlığı, semptomlar ve fonksiyonel kapasite üzerine etkisi
The effect of repetitive peripheral magnetic stimulation on diaphragm muscle thickness, symptoms, and functional capacity in COPD
- Tez No: 1008398
- Danışmanlar: PROF. DR. YEŞİM AYTÜR
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon, Physical Medicine and Rehabilitation
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Ankara Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı, kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) olan bireylerde pulmoner rehabilitasyon programının yanı sıra diyafram üzerine repetetif periferal manyetik stimülasyon (rPMS) uygulanmasının egzersiz kapasitesi, diyafram kas kalınlığı ve semptomlar üzerinde etkisinin araştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Anabilim Dalı'na bağlı Kardiyopulmoner Rehabilitasyon polikliniğinde takipli, GOLD kriterlerine göre KOAH tanısı en az 6 ay önce konmuş ve 18 yaş üzerinde olan bireyler çalışmaya dahil edildi. Araştırma tek merkezli prospektif, randomize, sham-kontrollü, tek kör, deneysel olarak tasarlanmıştır. Katılımcılar, blok randomizasyon yöntemi ile tedavi grubu ve sham grubu olmak üzere rastgele iki gruba atanmıştır. Tüm hastalar Kardiyopulmoner Rehabilitasyon Ünitesi'nde her biri 60-70 dakikadan oluşan haftada 5 seans olmak üzere toplam 24 seans pulmoner rehabilitasyon programına alınmıştır. Tedavi grubundaki hastalara pulmoner rehabilitasyon programına ek olarak diyafram kasının uyarılarak kuvvetlendirilmesi amacı ile rPMS uygulanmıştır. Repetetif periferal manyetik stimülasyon uygulaması öncesi ultrasonografi ile diyafram kasının lokalizasyonu belirlenmiştir. Diyaframın yerleşimi açısından normalden sapma olması durumunda saptanan uygun aralıktan stimülasyon yapılmıştır. Tedavi protokolü, her biri 30 saniye süren dört fazdan oluşan bir döngü şeklinde programlanmıştır. Bu dört fazlık döngü seans boyunca dört kez tekrarlanmış ve tek diyafram için toplam seans süresi 480 saniye (8 dakika) olarak uygulanmıştır. Uygulamalar haftada 5 gün, günde 1 kez olacak şekilde toplam 24 seans gerçekleştirilmiştir. Hastalar tedavi öncesi ve sonrası olmak üzere toplam iki kez değerlendirilmiştir. Fonksiyonel egzersiz kapasitesini değerlendirmek amacıyla altı Dakika yürüme testi (6DYT), solunum fonksiyon testi (SFT), maksimal inspiratuvar basınç (MIP), maksimal ekspiratuvar basınç (MEP) ve kardiyopulmoner egzersiz kapasitelerinin değerlendirilmesi amacıyla kardiyopulmoner egzersiz testi (KPET) ölçüm yöntemleri kullanılarak değerlendirme yapılmıştır. Ayrıca yaşam kalitesini değerlendirmek amacıyla Saint George Solunum Anketi (SGRQ), dispnedeki değişimin değerlendirilmesinde Değişen Dispne İndeksi (TDI), dispne düzeyinin değerlendirilmesinde Modifiye Tıbbi Araştırma Konseyi (mMRC) anketi kullanılmıştır. Ultrasonografi ile diyafram kas kalınlığı ölçümü, pulmoner rehabilitasyon programı başlangıcında ve programın sonunda yapılmıştır. Bulgular: Çalışmaya toplam 30 hasta dahil edilmiş olup 9'u tedavi grubunda, 12'si sham grubunda olmak üzere 21 hasta çalışmayı tamamlamıştır. KPET parametrelerinden tedavi grubunda VO₂pik ve KPET süresinde anlamlı artışlar saptanmıştır (p<0,05). Gruplar arasında KPET parametrelerinin değişimi açısından anlamlı bir farklılık saptanmamıştır (p>0,05). Altı dakika yürüme testinde tedavi grubunda yürünen mesafede anlamlı artış saptanmış (p=0,028), gruplar arası değişim tedavi grubu lehine anlamlı bulunmuştur (p=0,047), başlangıç ve bitiş oksijen saturasyonu ile kalp hızı değişimleri açısından gruplar arasında fark yoktur (p>0,05). Sağ ve sol diyafram inspiryum sonu ve sol diyafram ekspiryum sonu kalınlık değerlerinde her iki grupta artış gözlenmiş (p<0,05), sağ diyafram ekspiryum sonu kalınlık sadece tedavi grubunda anlamlı olarak artmıştır (p=0,008). Gruplar arası sağ diyafram ekspiryum sonu kalınlık değişimi tedavi lehine anlamlı bulunmuştur (p=0,019). Zaman etkisi incelendiğinde, tedavi grubunda mMRC skorlarında anlamlı bir azalma gözlenmişken (p=0,025), sham grubunda anlamlı değişim saptanmamıştır (p>0,05). Ancak gruplar arasında mMRC değişim değerleri açısından anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). TDI fonksiyonellik skorları her iki grupta da anlamlı değişim göstermemiştir (p>0,05). Tedavi grubunda TDI iş şiddeti ve efor şiddeti skorlarında anlamlı artışlar gözlenmiş olup (p=0,041; p=0,016), sham grubunda anlamlı değişim görülmemiştir (p>0,05). Gruplar arası TDI değişim skorları açısından fark saptanmamıştır (p>0,05). SGRQ semptom, aktivite, etki ve toplam skorları hem tedavi hem sham grubunda anlamlı şekilde azalmıştır (p<0,05). MVV hariç solunum fonksiyon testleri açısından gruplar arası fark saptanmamıştır. MIP değerleri her iki grupta artış göstermiş (p<0,05), MEP değişimi anlamlı bulunmamıştır (p>0,05). MIP ve MEP değerleri değişimi açısından gruplar arasında anlamlı bir farklılık saptanmamıştır (p>0,05) Sonuç: Bu çalışmada, rPMS'nin pulmoner rehabilitasyon ile birlikte uygulanmasının egzersiz kapasitesi ve dispne algısında iyileşme sağladığı gözlenmiştir. Ancak, bu yöntemin solunum kas fonksiyonu, egzersiz kapasitesi ve klinik sonuçlar üzerindeki etkilerinin daha net ortaya konulabilmesi için daha geniş örneklemli ve uzun dönem takip içeren randomize kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır.
Özet (Çeviri)
Objective: The aim of this study is to investigate the effects of applying repetitive peripheral magnetic stimulation (rPMS) to the diaphragm in addition to a pulmonary rehabilitation program on exercise capacity, diaphragm muscle thickness, and symptoms in individuals with chronic obstructive pulmonary disease (COPD). Materials and Methods: Individuals aged over 18 years, who had been diagnosed with COPD according to GOLD criteria at least 6 months ago and were followed up at the Cardiopulmonary Rehabilitation outpatient clinic of the Department of Physical Medicine and Rehabilitation, Ankara University Faculty of Medicine, were included in the study. The study was designed as a single-center, prospective, randomized, sham-controlled, single-blind, experimental study. Participants were randomly assigned into two groups as treatment group and sham group using the block randomization method. All patients were included in a pulmonary rehabilitation program consisting of a total of 24 sessions, each lasting 60–70 minutes, 5 sessions per week, at the Cardiopulmonary Rehabilitation Unit. In addition to the pulmonary rehabilitation program, rPMS was applied to the patients in the treatment group in order to stimulate and strengthen the diaphragm muscle. Before the repetitive peripheral magnetic stimulation application, the localization of the diaphragm muscle was determined by ultrasonography. In case of deviation from the normal position of the diaphragm, stimulation was applied from the appropriate interval determined. The treatment protocol was programmed as a cycle consisting of four phases, each lasting 30 seconds. This four-phase cycle was repeated four times during the session and the total session duration for a single diaphragm was applied as 480 seconds (8 minutes). Applications were performed 5 days a week, once a day, for a total of 24 sessions. Patients were evaluated twice, before and after treatment. In order to evaluate functional exercise capacity, the six-minute walk test (6MWT), pulmonary function test (PFT), maximal inspiratory pressure (MIP), maximal expiratory pressure (MEP), and cardiopulmonary exercise test (CPET) measurement methods were used. In addition, the Saint George Respiratory Questionnaire (SGRQ) was used to evaluate quality of life, the Transitional Dyspnea Index (TDI) was used to evaluate changes in dyspnea, and the Modified Medical Research Council (mMRC) questionnaire was used to evaluate dyspnea level. Diaphragm muscle thickness was measured by ultrasonography at the beginning and at the end of the pulmonary rehabilitation program. Results: A total of 30 patients were included in the study, and 21 patients (9 in the treatment group and 12 in the sham group) completed the study. Among CPET parameters, significant increases were found in VO₂peak and CPET duration in the treatment group (p<0.05). No significant difference was found between groups in terms of changes in CPET parameters (p>0.05). In the six-minute walk test, a significant increase in walking distance was found in the treatment group (p=0.028), and the between-group change was found to be significant in favor of the treatment group (p=0.047); there was no difference between groups in terms of changes in baseline and end oxygen saturation and heart rate (p>0.05). In right and left diaphragm end-inspiration and left diaphragm end-expiration thickness values, an increase was observed in both groups (p<0.05), while right diaphragm end-expiration thickness increased significantly only in the treatment group (p=0.008). The change in right diaphragm end-expiration thickness between groups was found to be significant in favor of the treatment group (p=0.019). When the effect of time was examined, a significant decrease in mMRC scores was observed in the treatment group (p=0.025), while no significant change was found in the sham group (p>0.05). However, no significant difference was found between groups in terms of mMRC change values (p>0.05). TDI functional scores did not show a significant change in either group (p>0.05). Significant increases were observed in TDI work severity and effort severity scores in the treatment group (p=0.041; p=0.016), while no significant change was observed in the sham group (p>0.05). No difference was found between groups in terms of TDI change scores (p>0.05). SGRQ symptom, activity, impact, and total scores decreased significantly in both treatment and sham groups (p<0.05). No differences were found between the groups in terms of respiratory function tests, except for MVV. MIP values increased in both groups (p<0.05), while MEP change was not found to be significant (p>0.05). No significant difference was found between groups in terms of changes in MIP and MEP values (p>0.05). Conclusion: In this study, it was observed that the application of rPMS together with pulmonary rehabilitation provided improvement in exercise capacity and dyspnea perception. However, in order to reveal more clearly the effects of this method on respiratory muscle function, exercise capacity, and clinical outcomes, randomized controlled studies with larger sample sizes and long-term follow-up are needed.
Benzer Tezler
- Akut atak nedeniyle yatırılarak takip edilen KOAH'lı hastalarda D-dimer'in prognoz üzerine etkisi
The prognostic role of D-dimer for copd exacerbation
CİHAN AYDİN
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2021
Göğüs HastalıklarıSağlık Bilimleri ÜniversitesiGöğüs Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. BİRSEN PINAR YILDIZ
- Bronşial astma tanısıyla takipli hastalarda montelukast kullanımına bağlı hepatotoksisite incelemesi
Başlık çevirisi yok
KAMİL TEKER
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2003
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıSağlık BakanlığıÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DR. RENGİN ŞİRANECİ
- Kronik obstrüktif akciğer hastalarında şarkı söyleme veya melodika çalmanın hastalık semptomlarına, öz-etkililik düzeyine ve egzersiz kapasitesine etkisi
The effect of singing or playing melodica on disease symptoms, self-efficacy level and exercise capacity in chronic obstructive pulmonary patients
ELİF OKUR
Doktora
Türkçe
2021
HemşirelikKaradeniz Teknik ÜniversitesiHemşirelik Ana Bilim Dalı
PROF. DR. NESRİN NURAL
- Kistik fibrozis dışı bronşektazi olgularında pulmoner tele rehabilitasyonun etkinliği
Efficacy of pulmonary tele rehabilitation in non-cystic fibrosis bronchiectasis cases
GÜLCAN ŞEN
Yüksek Lisans
Türkçe
2023
Fizyoterapi ve Rehabilitasyonİstanbul Aydın ÜniversitesiFizyoterapi ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı
DR. ÖĞR. ÜYESİ DEMET BİÇKİ