Yüzey işlemlerinin ve ataşman bağlama materyallerinin titanyum kepler ile farklı tekniklerle üretilen kaide materyalleri arasındaki bağlanma dayanımına etkisinin in vitro olarak incelenmesi
In-vitro investigation of the effect of surface treatments and attachment luting materials on bond strength between titanium caps and base materials fabricated by different techniques
- Tez No: 1005334
- Danışmanlar: DOÇ. DR. TUBA YILMAZ SAVAŞ
- Tez Türü: Doktora
- Konular: Diş Hekimliği, Dentistry
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Selçuk Üniversitesi
- Enstitü: Sağlık Bilimleri Enstitüsü
- Ana Bilim Dalı: Protetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Bu in vitro çalışmanın amacı, üç farklı üretim yöntemi ile hazırlanan kaide materyallerine, farklı yüzey işlemi uygulanmış titanyum keplerin, iki farklı ataşman bağlama materyali ile bağlanmasının ardından, itme bağlanma kuvvetlerinin incelenmesidir. Toplamda 144 örnek, 24 alt grup oluşturuldu. Geleneksel yöntemlerden ısı ile polimerizasyon; bilgisayar destekli tasarım ve üretim (CAD-CAM) metotlarından ise eklemeli ve eksiltmeli üretim ile her birinden 48 adet kaide örneği elde edildi. Kaide örneklerine bağlanacak titanyum kepler, uygulanacak yüzey işlemleri yönünden; kontrol grubu, alümina partikül aşındırma grubu, primer grubu, alümina partikül aşındırmasını takiben primer uygulanan grup olmak üzere 4 gruba ayrıldı. Titanyum kepler, kaide örneklerine otopolimerize akrilik rezin ve otopolimerize kompozit rezin ataşman bağlama materyalleri ile bağlandı. Örnekler, ağız içerisindeki 6 aylık sıcaklık değişimini simüle etmek amacıyla 5000 termal döngüye tabi tutuldu. Örneklerin itme bağlanma kuvvetlerini incelemek amacıyla, titanyum kep üzerinden başarısızlık oluşana kadar 1 mm/dk. hızla kuvvet uygulandı. Değerler MPa cinsine çevrilerek kaydedildi. Başarısızlık tipleri değerlendirilmek üzere birer örnek elektron mikroskobu (SEM) ile değerlendirildi. Verilerin istatistiksel analizi Shapiro- Wilk Testi, Genelleştirilmiş Lineer Modeller ve Tukey Testi ile değerlendirildi. Kaide materyali ana etkisi istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,001). Isı ile polimerize (7,88 ± 4,05 MPa) ve eksiltme (7,83 ± 5,23 MPa) kaideler, ekleme (3,79 ± 1,64 MPa) kaidelere göre daha yüksek bağlanma değerleri göstermiştir. Kaide ve yüzey işlemi gözetmeksizin, ataşman bağlama materyali ana etkisi istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,001). Otopolimerize kompozit rezin için ortalama değer 3,76 1,91 MPa iken, Oto polimerize akrilik rezin için 9,26 + 4,4 MPa olarak elde edilmiştir. Kaide ve ataşman bağlama materyalinin etkisini gözetmeksizin, yüzey işlemi ana etkisi istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,001). Titanyum keplere herhangi bir yüzey işlemi uygulanmayan kontrol grubu için ortalama bağlanma değeri 4,86 + 3,39MPa, primer+kumlama grubu için 7,92 + 4,66 MPa olarak elde edilmiştir. En düşük etkileşim değeri 3,1 + 1,4 MPa ile otopolimerize kompozit rezin ataşman bağlama materyali ve kumlama arasında iken, en yüksek etkileşim değeri 10,91 + 4,14 MPa ile oto polimerize akrilik rezin ataşman bağlama materyali ve primer+kumlama arasında elde edilmiştir. Kaide materyali, ataşman bağlama materyali ve yüzey işlemi etkileşimi ise bağlanma dayanım değerleri üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p=0,078). Bu çalışmanın sonuçlarına göre implant destekli overdenture tutucu matrikslerin bağlanma dayanımını; kullanılan kaide, ataşman bağlama materyali tipi veya yüzey işlemi tipi etkileyebilmektedir. Klinik uygulamalarda başarı şansını arttırmak amacıyla kullanılacak materyal ve kep yüzey işlemleri kombinasyonel etkisinin dikkate alınması gerektiği unutulmamalıdır.
Özet (Çeviri)
The aim of this in vitro study was to evaluate the push-out bond strength of titanium caps subjected to different surface treatments, bonded to denture base materials fabricated using three different manufacturing techniques, with two types of attachment luting materials. A total of 144 specimens were prepared, forming 24 subgroups. Denture base specimens were produced using heat-polymerization (conventional method), additive manufacturing, and subtractive manufacturing (CAD-CAM methods), with 48 specimens from each technique. Titanium caps intended for bonding to the denture base specimens were divided into four groups according to the applied surface treatment: control group, alumina particle abrasion group, primer group, and alumina particle abrasion followed by primer application group. The titanium caps were bonded to the denture base specimens using autopolymerizing acrylic resin and autopolymerizing composite resin as attachment luting materials. All specimens were subjected to 5000 thermal cycles to simulate six months of intraoral temperature changes. Subsequently, a push-out test was performed by applying force to the titanium cap at a crosshead speed of 1 mm/min until failure occurred. The obtained values were converted to MPa and recorded. One specimen from each group was examined using scanning electron microscopy (SEM) to evaluate the failure modes. Statistical analyses were performed using the Shapiro-Wilk test, Generalized Linear Models, and Tukey test. The main effect of the denture base was statistically significant (p<0.001). Based on the mean values, heat-polymerized (7.88 4,05MPa) and milled denture base specimens (7.83 5,23 MPa) showed higher bond strength compared to printed specimens (3.79 1,64 MPa). Regardless of denture base and surface treatment, the main effect of attachment luting material was statistically significant (p<0.001). The mean value for autopolymerizing composite resin was 3.76 1,91 MPa, whereas autopolymerizing acrylic resin exhibited a mean value of 9.26 4,4 MPa. Regardless of denture base and attachment luting material, the main effect of surface treatment was also statistically significant (p<0.001). The control group (no surface treatment) had a mean bond strength of 4.86 3,39 MPa, while the primer + alumina abrasion group had a mean value of 7.92 4,66 MPa. The lowest interaction value (3.1 1,4 MPa) was observed with autopolymerizing composite resin combined with alumina abrasion, whereas the highest value (10.91 4,14 MPa) was obtained with autopolymerizing acrylic resin combined with primer + alumina abrasion. The interaction among denture base type, attachment luting material, and surface treatment was not statistically significant (p=0.078). Within the limitations of this study, the retention of implant-supported overdenture matrix housings may be influenced by the denture base type, attachment luting material, or surface treatment. In clinical applications, the combined effect of the selected materials and cap surface treatments should be considered to enhance the likelihood of success.
Benzer Tezler
- Plazma arkı eldesi ve yüzey bölgesi modifikasyonunda kullanılabilirliği
Başlık çevirisi yok
ÖZKAN ÖZİPEKLİLER
Yüksek Lisans
Türkçe
1986
Makine MühendisliğiUludağ ÜniversitesiMakine Mühendisliği Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. HALİM DEMİRCİ
- Dislokasyon-dislokasyon etkileşimi
Başlık çevirisi yok
YILDIRIM AYDOĞDU
Yüksek Lisans
Türkçe
1987
Fizik ve Fizik Mühendisliğiİnönü ÜniversitesiFizik Ana Bilim Dalı
Y.DOÇ.DR. MUSTAFA DİKİCİ
- Balıkesir ovasının ve yakın çevresinin jeomorfolojisi ile uygulamalı jeomorfolojisi
Başlık çevirisi yok
AYHAN ÖZOĞUL