Tip 2 diyabetes mellitus tanılı hastalarda osteoporoz tedavi etkinliklerinin karşılaştırılması: Gerçek yaşam çalışması
Comparison of the effectiveness of osteoporosis treatments in patients with type 2 Diabetes mellitus: A real-world study
- Tez No: 1001168
- Danışmanlar: PROF. DR. DİLEK GOGAS YAVUZ
- Tez Türü: Tıpta Uzmanlık
- Konular: İç Hastalıkları, Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları, Internal diseases, Endocrinology and Metabolic Diseases
- Anahtar Kelimeler: Belirtilmemiş.
- Yıl: 2026
- Dil: Türkçe
- Üniversite: Marmara Üniversitesi
- Enstitü: Tıp Fakültesi
- Ana Bilim Dalı: İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
- Bilim Dalı: Belirtilmemiş.
- Sayfa Sayısı: Belirtilmemiş.
Özet
Amaç: Tip 2 Diyabetes Mellitus (T2DM), kemik mineral yoğunluğundan bağımsız olarak artmış kırık riski ile ilişkili olup kemik kalitesi ve mikro-mimari üzerindeki olumsuz etkileri nedeniyle osteoporoz tedavilerine verilen yanıtı etkileyebileceği düşünülmektedir. Çalışmamızın amacı, T2DM tanılı osteoporoz hastalarında antiosteoporotik tedavilerin kemik mineral yoğunluğu (KMY) üzerindeki etkinliğini değerlendirmek, tedavi yanıtlarını diyabetik olmayan hastalar ve glisemik kontrol düzeylerine göre karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Tek merkezde yürütülen bu retrospektif çalışmaya osteoporoz tanısı ile takip edilen 420 T2DM tanılı hasta (68,4 ± 10,1 yıl; K/E: 376/44) ve 438 (69,6. ± 9,2yıl; K/E: 396/42) diyabetik olmayan hasta dahil edilmiştir. Alendronat (A), zoledronik asit (ZA) ve denosumab (Dmb) tedavileri için birinci ve ikinci yıl; teriparatid (T) ve romosozumab (Rb) için birinci yıl sonuçları analiz edilmiştir lomber vertebra (L1–L4) ve femur boyun KMY dual enerji X-ışını absorbsiyometri (DXA) ölçümler ve kemik döngü belirteçleri değerlendirilmiştir. T2DM tanılı hastalar ayrıca tedavi başlangıcındaki HbA1c düzeylerine göre alt gruplara ayrılmıştır. İstatistiksel analizlerde Mann–Whitney U, Kruskal–Wallis ve Wilcoxon işaretli sıralar testleri kullanılmış; p<0,05 anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Diyabetik olan ve olmayan gruplarda 1. Yıl sonunda başlangıç düzeyine kıyasla A, ZA, Dmb, T tedavileri altında L1-4 ve femur boyun KMY değerlerinde anlamlı artış izlenmiştir. Tedaviye bağlı KMY artış oranları açısından T2DM ve diyabetik olmayan gruplar arasında fark bulunmamıştır. T2DM grubunda femur boyun KMY ve T skoru artışları, HbA1c >8 % olan hastalarda düşük olanlara kıyasla daha düşük izlenmiştir (p=0,033; p=0,007). Daha önce osteoporoz tedavisi almamış olan vakalarda ZA tedavisi ile vertebral KMY artışı önceden osteoporoz tedavisi almış olanlara göre daha yüksek bulundu (p<0,001) Sonuç: Bu çalışmada, T2DM varlığının osteoporoz tedavi yanıtında azalma yapmadığı izlenmiştir. Ancak T2DM grubunda kötü glisemik kontrolün tedavi yanıtını kortikal kemik düzeyinde olumsuz etkileyebileceğine ilişkin veri elde edilmiştir. Bu sonuçlar, T2DM tanılı osteoporoz hastalarında antiosteoporotik tedavi planlanırken yalnızca diyabet varlığının değil, glisemik kontrol düzeyinin de dikkate alınmasının önemini vurgulamaktadır.
Özet (Çeviri)
Objective: Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is associated with an increased fracture risk independent of bone mineral density (BMD), and it is thought that its adverse effects on bone quality and microarchitecture may influence the response to osteoporosis treatment. The aim of this study was to evaluate the effectiveness of anti-osteoporotic treatments on BMD in patients with T2DM and to compare treatment responses with non-diabetic patients and according to glycemic control levels. Materials and Methods: In this single-center retrospective study, 420 patients with T2DM (68.4 ± 10.1 years; F/M: 376/44) and 438 non-diabetic patients (69.6 ± 9.2 years; F/M: 396/42) who were followed for osteoporosis were included. First- and second-year outcomes were analyzed for alendronate (A), zoledronic acid (ZA), and denosumab (Dmb), while first-year outcomes were analyzed for teriparatide (T) and romosozumab (Rb). Lumbar spine (L1–L4) and femoral neck BMD measured by dual-energy X-ray absorptiometry (DXA), as well as bone turnover markers, were evaluated. Patients with T2DM were further stratified into subgroups according to baseline HbA1c levels. Mann–Whitney U, Kruskal–Wallis, and Wilcoxon signed-rank tests were used for statistical analyses, and p <0.05 was considered statistically significant. Results: At the end of the first year, significant increases in L1–L4 and femoral neck BMD were observed under A, ZA, Dmb, and T treatments in both diabetic and non-diabetic groups compared with baseline. No significant difference was found between T2DM and non-diabetic groups in terms of treatment-related BMD percentage changes. In the T2DM group, increases in femoral neck BMD and T-scores were significantly lower in patients with HbA1c >8% compared with those with better glycemic control (p = 0.033 and p = 0.007, respectively). Among treatment-naive patients, vertebral BMD increase with ZA therapy was significantly higher than in those previously treated for osteoporosis (p < 0.001). Conclusion: In this study, the presence of T2DM itself was not associated with a reduced response to osteoporosis treatment. However, poor glycemic control in patients with T2DM may negatively affect treatment response at the cortical bone level. These findings highlight the importance of considering glycemic control status, in addition to the presence of diabetes, when planning anti-osteoporotic treatment in patients with T2DM.
Benzer Tezler
- 1 ocak 2018- 31 mart 2020 tarihleri arasında Akdeniz Üniversitesi Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Polikliniği'nde takip edilen tip 2 diyabetes mellitus tanılı hastaların tedavi seçiminde ulusal ve uluslararası kılavuzların tedavi önerilerine uygunluğunun değerlendirilmesi
Evaluation of compliance with treatment recommendations of national andinternational guidelines in the treatment selection of patients with type 2diabetes mellitus at Akdeniz University Endocrinology and Metabolism Policlinic between January 1, 2018 - March 31, 2020
MEHMET ZABIT KARTAL
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2020
Endokrinoloji ve Metabolizma HastalıklarıAkdeniz Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. MUSTAFA KEMAL BALCI
- Farklı proteinüri evrelerinde diyabetes mellitus hastalarında sklerostin ile kemik mineral yoğunluğu ilişkisi
Association between sclerostin and bone mineral density in patients with diabetes mellitus across different stages of proteinuria
TANSEL MERİÇ EROĞLU
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2025
İç HastalıklarıSağlık Bilimleri Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MELAHAT ÇOBAN
DR. ÖĞR. ÜYESİ NURAY YILMAZ ÇAKMAK
- Böbrek biyopsisi ile proliferatif glomerülonefrit tanısı almış olan hastalarda tanı anındaki ve takip hemogram parametrelerinin böbrek sağ kalımını öngörmede etkisinin değerlendirilmesi
Evaluation of the effect of basal and follow-up hemogram parameters on predicting kidney survival in patients diagnosed with renal biopsy as proliferative glomerulonephritis
GULJAHAN HATAMOVA
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2022
NefrolojiEge Üniversitesiİç Hastalıkları Ana Bilim Dalı
DOÇ. DR. MUMTAZ YILMAZ
- Çocukluk çağı beta talasemi major, beta talasemi intermedia ve orak hücre anemisi hastalarında tedavi sırasında gelişen endokrin komplikasyonların retrospektif değerlendirilmesi
Retrospective evaluation of endocrine complications during treatment in patients with childhood beta thalassemia major, beta thalassemia intermedia and sickle cell anemia
EMRE GÜRBÜZ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2021
Çocuk Sağlığı ve HastalıklarıBursa Uludağ ÜniversitesiÇocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı
PROF. DR. ADALET MERAL GÜNEŞ
- Büllöz pemfigoid hastalarında prognoz ve prognozu etkileyen faktörler
Prognosis in patients with bullous pemphigoid and factors affecting prognosis
GÖKTUĞ EREN ASLANKOÇ
Tıpta Uzmanlık
Türkçe
2024
DermatolojiKocaeli ÜniversitesiDermatoloji Ana Bilim Dalı
PROF. DR. REBİAY KIRAN